Actueel
Slachtoffer Gers Pardoel doet boekje open: ´Met gezicht in hete pan´
Rapper Gers Pardoel, die al eerder in opspraak kwam door onthullingen van zijn ex Sélina van Gool, wordt nu opnieuw beschuldigd van mishandeling. Juicechannel beweert dat een andere ex-vriendin slachtoffer is geworden van ernstig geweld door de artiest. Volgens de berichten trok Gers haar aan haar haren en zou hij haar gezicht in een hete pan hebben geduwd.
Beschuldigingen van een zorgwekkend incident
De vermeende mishandeling begon toen de vriendin aan Gers vertelde dat ze naar een evenement van een vriendin wilde gaan. Dit zou een woede-uitbarsting bij de rapper hebben veroorzaakt. Hij zou haar vervolgens aan haar haren naar de keuken hebben gesleept en haar gezicht in een hete pan hebben gedrukt. De reden voor dit gedrag? Gers beweerde dat hij dacht dat zij hem wilde vergiftigen.
De gevolgen voor het slachtoffer
De gevolgen voor het slachtoffer waren ernstig. Volgens het juicekanaal ontdekte ze na haar vlucht kale plekken op haar hoofd door het geweld. Dit incident zou voor haar de doorslag hebben gegeven om de relatie met Gers definitief te beëindigen.
Zorgwekkende verhalen van Sélina van Gool
Deze nieuwe beschuldigingen komen bovenop de onthullingen van Gers’ ex-partner Sélina van Gool. In haar boek beschrijft ze hoe Gers haar en hun kinderen slecht behandelde. Een van de meest schokkende verhalen gaat over hoe hij zijn kinderen opsloot in een afgesloten omkleedcontainer tijdens optredens. Volgens Sélina noemden de kinderen deze container een “kooi,” waar ze zonder ventilatie opgesloten zaten, zelfs in de hitte van de zomer.
Het verhaal van Sélina’s ontdekking
Sélina ontdekte deze praktijken naar eigen zeggen pas later. Tijdens een bezoek aan een tv-opname met een comfortabele backstage-ruimte voor de kinderen, reageerde een van hen geschokt: “Ik ga niet weer in een kooi!” Dit moment bracht de pijnlijke waarheid naar boven over de omstandigheden waarin de kinderen verkeerden tijdens Gers’ optredens.
Een zorgwekkend patroon
De beschuldigingen tegen Gers Pardoel lijken een patroon van zorgwekkend gedrag te laten zien. De verhalen van zowel Sélina als het nieuwe slachtoffer wijzen op controle, agressie en een gebrek aan respect voor grenzen. Het beeld dat hierdoor ontstaat, is verontrustend en roept vragen op over zijn gedrag in relaties en als vader.
Publieke en juridische reacties
Hoewel Gers Pardoel zelf niet heeft gereageerd op de nieuwe beschuldigingen, neemt de publieke druk toe. Op sociale media wordt opgeroepen tot verantwoording. Het is onduidelijk of de slachtoffers juridische stappen hebben ondernomen tegen de rapper, maar de ernst van de beschuldigingen maakt verdere onderzoek wenselijk.
Toekomstig imago en carrière
Deze onthullingen zullen ongetwijfeld gevolgen hebben voor het imago en de carrière van Gers Pardoel. Of hij zijn publiek en de muziekwereld kan overtuigen van zijn onschuld, hangt grotendeels af van hoe hij met deze beschuldigingen omgaat. Voorlopig blijft zijn reputatie echter ernstig beschadigd door deze zorgwekkende verhalen.
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.