Actueel
Sieneke geeft overspel eindelijk toe: ´Blijven ontkennen heeft geen zin´
De scheiding van zangeres Sieneke Peeters en haar bijna-ex-man Jan Baum lijkt op een waar drama, compleet met financiële problemen, beschuldigingen van overspel en een verhitte strijd om hun huis in Nijmegen. Wat begint als een gevecht om bezittingen, lijkt steeds meer op een relatiethriller.
Schulden en dreigende huisuitzetting
Wat voor de buitenwereld een harmonieus proces leek, blijkt verre van dat te zijn. Terwijl Sieneke naar buiten bracht dat ze in goede verstandhouding uit elkaar gingen, ontvouwt zich een heel ander verhaal. Een van de grootste problemen is de woning die ze samen deelden. Sieneke wilde graag in het huis blijven wonen, maar een schuld van 100.000 euro aan de Belastingdienst en maanden onbetaalde hypotheek gooiden roet in het eten. De rechter stelde haar een ultimatum: binnen acht weken moesten de schulden worden afgelost, anders zouden zij en haar kinderen hun huis verliezen.
Barry Maessen: de reddende engel
In deze penibele situatie dook Barry Maessen, zoon van miljonair Harry Maessen, op als redder in nood. Hij loste niet alleen Sienekes schulden af, maar kocht ook Jan uit en nam de hypotheek van de woning op zich. Dit is dezelfde Barry die, volgens Jan, verantwoordelijk is voor het stuklopen van hun huwelijk. Jan beweert al langer dat Sieneke een affaire met Barry had tijdens hun huwelijk, hoewel Sieneke dit altijd heeft ontkend. “Ik wil heel duidelijk zijn: tijdens ons huwelijk ben ik nooit vreemdgegaan,” verklaarde ze eerder.
Overspel en geheimen
Jan blijft echter bij zijn verhaal en beweert zelfs bewijs te hebben. “Ik had het op camera staan,” zegt hij in weekblad Party. Hoewel hij eerder hintte op meer onthullingen, lijkt Sieneke zich daar weinig van aan te trekken. Ze heeft haar huis kunnen behouden en lijkt zich vooral te richten op de toekomst.
Een nieuwe start?
De vraag of er sprake is van een liefdesrelatie tussen Sieneke en Barry blijft onbeantwoord. Sieneke houdt haar lippen stijf op elkaar en laat speculaties voor wat ze zijn. Voor Jan is de situatie echter helder: “Voor mij is het zeker dat die twee een relatie hebben – en hadden.”
De nasleep
Hoewel Sieneke haar strijd om het huis heeft gewonnen, lijkt het verhaal van de scheiding nog verre van voorbij. Jan heeft al aangegeven dat er meer te vertellen is en dat dit niet de eerste keer is dat Sieneke iets verzwijgt. Of dit alles nog meer onthullingen zal opleveren, blijft afwachten. Voor nu lijkt het erop dat Sieneke, dankzij Barry’s hulp, haar leven weer op de rails probeert te krijgen.
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.