Actueel
Rachel Hazes raakt álles kwijt in 2025: ´Ze is de oorzaak van alle ellende´
Volgens de bekende paragnost Liesbeth van Dijk wacht Rachel Hazes een tumultueus 2025 vol juridische strijd en persoonlijke uitdagingen. Liesbeth voorspelt dat het jaar cruciaal wordt voor Rachel en dat ze mogelijk alles kan verliezen als ze haar houding niet verandert.
Donkere wolken boven Rachel
De erfeniskwestie, aangespannen door dochter Roxeanne Hazes, blijft een van de belangrijkste conflicten die Rachel in 2025 zal moeten aangaan. Volgens Liesbeth biedt de kosmos weinig hoop zolang Rachel vasthoudt aan haar huidige houding. “Als ze zich niet opent voor verzoening en niet bereid is compromissen te sluiten, dreigt ze niet alleen deze rechtszaak te verliezen, maar ook andere belangrijke zaken in haar leven,” aldus de paragnost.
Liesbeth waarschuwt verder dat Rachel’s starre houding haar uiteindelijk duur kan komen te staan. “Ze moet leren luisteren en begrip tonen, anders verliest ze niet alleen juridische gevechten, maar ook haar familie.”
Persoonlijkheid als struikelblok
Volgens Liesbeth heeft Rachel moeite met zelfreflectie en empathie, wat haar relaties met anderen bemoeilijkt. “Ze leeft in een zwart-wit wereld. Als je niet voor haar bent, ben je tegen haar,” legt Liesbeth uit. Kritiek ervaart Rachel als een aanval, wat leidt tot steeds meer conflicten, vooral binnen haar familie.
De paragnost benadrukt dat Rachel dringend hulp moet zoeken om deze patronen te doorbreken. “Therapie is geen luxe, maar een noodzaak. Het is haar enige kans om haar relaties te redden en weer rust te vinden in haar leven.”
Impact op André en Roxeanne
De spanningen binnen de Hazes-familie hebben niet alleen effect op Rachel, maar ook op haar kinderen, André en Roxeanne. Imagodeskundige Zabeth van Veen spreekt over de emotionele schade die de voortdurende conflicten veroorzaken. “André en Roxeanne dragen al jarenlang de last van hun moeder’s keuzes. Voor hen is het moeilijk om een weg te vinden, omdat reageren op Rachel vaak alleen meer pijn veroorzaakt,” aldus Zabeth.
Volgens Zabeth komt de kern van de problemen voort uit Rachel’s onvermogen om te veranderen. “Als ze anders had kunnen reageren, had ze dat waarschijnlijk gedaan. Maar haar starheid zorgt ervoor dat ze iedereen om zich heen van zich vervreemdt.”
Dreiging van totaal verlies
Liesbeth ziet 2025 als een jaar waarin Rachel niet alleen haar juridische gevechten kan verliezen, maar ook haar persoonlijke relaties. “De energie wijst erop dat Rachel verantwoordelijk is voor veel van de conflicten. Het universum dwingt haar om te reflecteren en te veranderen,” stelt de paragnost.
Als Rachel blijft weigeren om zichzelf te veranderen, is de kans groot dat ze verder geïsoleerd raakt. Liesbeth waarschuwt: “Ze kan alles verliezen, van juridische zaken tot de liefde en steun van haar naasten.”
Een jaar van keuzes
Ondanks de zware voorspellingen ziet Liesbeth ook mogelijkheden voor Rachel om het tij te keren. “Het is een cruciaal jaar. Als ze hulp zoekt en actief werkt aan haar houding en relaties, kan ze het tij misschien keren,” zegt ze. Maar dat vraagt om zelfreflectie, iets waar Rachel tot nu toe moeite mee heeft gehad.
De vraag blijft of Rachel deze kans zal aangrijpen. 2025 belooft hoe dan ook een bepalend jaar te worden voor haar toekomst, zowel op persoonlijk als op juridisch vlak. Voor haar fans en volgers blijft het spannend om te zien of Rachel de uitdagingen van het komende jaar aankan en of er hoop is op herstel binnen de Hazes-familie.
Actueel
Irene Schouten deelt schokkend nieuws over de gezondheid van haar zoon: ‘Alsjeblieft, red het kind’
Het leven van Irene Schouten ziet er negen maanden na de geboorte van haar zoon Dirk totaal anders uit dan ze zich ooit had kunnen voorstellen. Waar haar naam jarenlang synoniem stond voor kracht, controle en ongekende sportieve prestaties, wordt haar dagelijks bestaan nu bepaald door zorgen, onzekerheid en kleine stapjes vooruit. De voormalig topschaatsster spreekt daar openhartig over in gesprek met het Algemeen Dagblad – niet als kampioen, maar als moeder die haar weg zoekt in onbekend terrein.
Een droom die anders liep dan verwacht
Toen Irene Schouten begin 2024 bekendmaakte dat ze stopte met topschaatsen, voelde dat voor velen al als het einde van een tijdperk. Ze had vrijwel alles bereikt wat er te bereiken viel: olympisch succes, wereldtitels en een ongekende dominantie op de lange afstanden. Kort daarna volgde het nieuws dat ze in verwachting was van haar eerste kindje. Irene sprak toen over “het echte goud” en straalde van geluk.
Maar de vreugde rondom de komst van haar zoon werd al snel overschaduwd door medische zorgen die niemand had zien aankomen.
Een zeldzame diagnose
Bij zoon Dirk werd een zeldzame genetische mutatie vastgesteld, gecombineerd met epilepsie. Het gaat om een mutatie die pas in 2022 voor het eerst is beschreven en waarvan wereldwijd slechts elf gevallen bekend zijn. Dat maakt de situatie extra complex: er is nauwelijks vergelijkingsmateriaal, geen duidelijke prognose en weinig houvast.
“We weten simpelweg niet wat de toekomst brengt,” zegt Irene eerlijk. “Hoe vaak en hoe lang ik ook zoek, ik word er niet wijzer van.” Zelfs specialisten kunnen weinig concrete antwoorden geven. Een arts in het AMC zei haar letterlijk: “Irene, jij weet net zoveel als ik.” Alles wat online te vinden is, is nieuw, beperkt en vaak theoretisch.
Voor iemand die haar hele carrière gewend was aan meetbare doelen, schema’s en duidelijke resultaten, is dat een enorme omschakeling.
Leven met onzekerheid
De epilepsie van Dirk betekent dat zijn dagen onvoorspelbaar zijn. Sommige momenten lijken rustig, andere brengen spanning en alertheid. Irene vertelt dat haar hoofd voortdurend bezig is met de gezondheid van haar zoon. “Je staat eigenlijk altijd ‘aan’. Je leert leven met het idee dat niets vanzelfsprekend is.”
Afgelopen donderdag ging Dirk naar een medische opvang, waar hij gespecialiseerde zorg krijgt. Dat was een ingrijpende stap, maar ook een noodzakelijke. “Daar krijgt hij de zorg die hij nodig heeft,” zegt Irene. “Ik ben redelijk positief ingesteld en de zorg in Nederland is heel goed. Dus wie weet kan hij nog een aantal stapjes maken.”
Kleine overwinningen, grote betekenis
Irene weet inmiddels dat vergelijken geen zin heeft. Ze kijkt bewust niet naar andere baby’s van negen maanden. In plaats daarvan focust ze zich op de kleine, persoonlijke mijlpalen van haar zoon. “Dirk kan zijn hoofdje nog niet goed optillen,” vertelt ze. “Hij kan nu net op zijn buik rollen en weer terug. Dat maakt mij zó trots.”
Voor buitenstaanders lijken het misschien minimale ontwikkelingen, maar voor Irene en haar gezin zijn het momenten van pure vreugde. “Met elk stapje dat hij maakt, zijn we blij,” zegt ze. “Dat zijn onze overwinningen.”
Een andere kijk op succes
De vrouw die ooit races won met minuten voorsprong, heeft haar definitie van succes volledig moeten herzien. Waar ze vroeger trainde voor goud, draait het nu om comfort, kwaliteit van leven en genieten van wat wél kan.
“Ik besef dat Dirk nooit zal functioneren zoals andere kinderen,” zegt Irene zonder omwegen. “Maar ik hoop dat hij kan genieten. En daar doen we alles aan.” Die zin vat haar nieuwe levenshouding samen: niet vechten tegen wat niet te veranderen is, maar alles geven voor wat mogelijk is.
Moederschap met extra lagen
Het moederschap brengt voor Irene ook oude emoties naar boven. Haar eigen moeder kreeg acht jaar geleden een hersenbloeding, waardoor zij sindsdien afhankelijk is van zorg. “Het is niet meer mijn moeder zoals ze was,” vertelt Irene. “Ze is echt een andere vrouw geworden.”
Dat besef raakt haar nu extra diep. “Mijn zoontje zal nooit weten wat voor leuke oma hij had kunnen hebben,” zegt ze. Ze mist haar moeder vooral op de momenten waarop ze vragen heeft over haar eigen babyperiode. “Hoe was ik als baby? Heb jij dit ook meegemaakt? Of is dit normaal?”
Tegelijkertijd probeert Irene ook hierin het positieve te blijven zien. “Ik ben wel heel blij dat ze Dirk nog kan zien,” zegt ze zacht. “Dat is ook wat waard.”
Van topsport naar topszorg
Het contrast met haar vorige leven is groot. Waar Irene vroeger leefde volgens trainingsschema’s, voedingsplannen en wedstrijdkalenders, draait haar leven nu om medische afspraken, observaties en aanpassingen. Toch merkt ze dat haar topsportmentaliteit haar ook helpt.
“Je leert in de sport omgaan met tegenslagen,” zegt ze. “Alleen is dit natuurlijk van een totaal andere orde.” Discipline, doorzettingsvermogen en focus – eigenschappen die haar olympisch goud brachten – zet ze nu in voor haar gezin.
Hoop, zonder garanties
Wat Irene misschien het moeilijkst vindt, is het ontbreken van perspectief. Er is geen duidelijk pad, geen eindpunt waar naartoe wordt gewerkt. “We weten gewoon niet wat de toekomst biedt,” zegt ze. “Dat blijft het lastigste.”
Toch probeert ze hoop te houden, zonder zichzelf valse beloften te doen. “Ik ben niet naïef, maar ik weiger ook om alleen maar somber te zijn.” Die balans – tussen realisme en hoop – is iets wat ze elke dag opnieuw moet zoeken.
Het echte goud
Toen Irene eerder sprak over haar zwangerschap als “het echte goud”, kon ze nog niet weten hoe zwaar het pad zou worden. Maar die woorden hebben hun betekenis niet verloren – ze zijn alleen verdiept.
Dirk is geen makkelijke weg, geen vanzelfsprekend verhaal. Maar hij is wel haar zoon. En in alles wat Irene vertelt, klinkt liefde, vastberadenheid en een indrukwekkende eerlijkheid.
Haar leven is niet langer gericht op podiumplaatsen of records, maar op iets wat veel kwetsbaarder én waardevoller is: het geluk en welzijn van haar kind, hoe klein de stapjes soms ook zijn.
En misschien is dat, in alle onzekerheid, wel haar grootste kracht.