Actueel
Oprichter en eigenaar modemerk Mango komt om na val van klif
Modemagnaat Isak Andic (71), oprichter van Mango, verongelukt bij bergwandeling
De modewereld is in rouw na het tragische overlijden van Isak Andic, oprichter en eigenaar van modeketen Mango. De 71-jarige ondernemer kwam zaterdag om het leven bij een bergongeval in Spanje. Het nieuws werd bevestigd door Mango in een officiële verklaring.
Dodelijk ongeval bij Montserrat
Het fatale ongeluk gebeurde tijdens een wandeling in de grotten van Montserrat, een populaire bergketen nabij Barcelona. Volgens de Spaanse politie gleed Andic uit en viel hij van een klif van 150 meter hoogte.
Andic, geboren in 1953 in Istanbul, was een fervent wandelaar en ervaren bergbeklimmer. Hij was samen met familieleden aan het wandelen, waaronder zijn zoon Jonathan, die direct het alarmnummer belde. De krant La Vanguardia meldt dat de grotten van Montserrat een bekende bestemming waren voor de familie Andic, die er al vaker had gewandeld. Het verlies van evenwicht tijdens een steile afdaling werd hem uiteindelijk fataal.
Een leegte in de modewereld
De CEO van Mango, Toni Ruiz, reageerde met een emotionele
verklaring op het overlijden van zijn oprichter:
“Zijn vertrek laat een enorme leegte achter, maar we dragen
allemaal zijn nalatenschap in ons. Het is aan ons om Mango voort te
zetten als het project waar Isak zo trots op was.”
Andic richtte Mango in 1984 op in Barcelona. De eerste vestiging opende hij aan de prestigieuze Paseo de Gracia, een van de bekendste winkelstraten van de stad. Vanaf dat moment groeide het bedrijf uit tot een wereldwijd mode-imperium dat inmiddels in meer dan 120 landen actief is.
Een erfenis van innovatie en succes
Isak Andic’s bijdrage aan de modewereld is nauwelijks te overschatten. In de jaren ’60 verhuisde hij met zijn gezin vanuit Turkije naar Catalonië, waar hij al snel een ondernemersdroom najachtte. In 1984 legde hij met de oprichting van Mango de basis voor een van de grootste modemerken ter wereld.
Mango’s omzet bedroeg in 2023 maar liefst 3,1 miljard euro, waarvan 33% via online verkoop werd gerealiseerd. Het merk heeft wereldwijd 2700 winkels en is vooral in Europa een toonaangevend modemerk. Volgens Forbes was het vermogen van Andic geschat op 4,5 miljard dollar.
Zijn visie op mode, gecombineerd met zijn zakelijke instinct, bracht Mango naar de top. Hij introduceerde niet alleen stijlvolle en toegankelijke mode, maar speelde ook een sleutelrol in het digitaliseren van de mode-industrie door vroeg in te zetten op e-commerce.
Reacties vanuit de politiek
Het overlijden van Isak Andic heeft niet alleen in de modewereld, maar ook in de Spaanse samenleving diepe indruk gemaakt.
De Spaanse premier Pedro Sanchez roemde Andic om zijn zakelijk
inzicht en visie. Via X (voorheen Twitter) schreef hij:
“Isak Andic heeft Mango tot een wereldreferentie in de mode
gemaakt. Zijn geweldige werk zal voor altijd herinnerd
worden.”
De president van Catalonië, Salvador Illa, sloot zich hierbij
aan en benadrukte de impact van Andic op de regio:
“Ontzet door het verlies van Isak Andic, een toegewijde
zakenman die met zijn leiderschap heeft bijgedragen aan het groot
maken van Catalonië.”
De kracht van een familieman
Hoewel Isak Andic vaak werd geprezen om zijn zakelijke prestaties, was hij ook een toegewijde familieman. Hij wist zijn zakelijke succes te combineren met een hechte band met zijn gezin. Zijn zoon Jonathan speelde al een belangrijke rol binnen Mango en wordt gezien als een mogelijke opvolger in de leiding van het bedrijf.
Familieleden omschrijven hem als een charismatische en gepassioneerde man met een enorme liefde voor de natuur. Wandelen en bergbeklimmen waren voor Andic niet alleen een hobby, maar ook een manier om balans te vinden naast zijn hectische zakelijke leven.
De erfenis van Isak Andic
Het overlijden van Isak Andic markeert het einde van een tijdperk, maar zijn nalatenschap zal blijven voortleven. Mango blijft een van de meest herkenbare en invloedrijke merken in de mode-industrie.
De filosofie van het merk – toegankelijke mode met een verfijnde uitstraling – heeft generaties over de hele wereld geïnspireerd. Zijn innovaties op het gebied van retail en e-commerce blijven een voorbeeld voor de hele branche.
Toni Ruiz benadrukte in zijn verklaring dat de visie van Andic
leidend zal blijven binnen het bedrijf:
“We zijn trots op wat Isak heeft opgebouwd en zullen er alles
aan doen om zijn werk voort te zetten. Mango zal altijd een
weerspiegeling zijn van zijn waarden en creativiteit.”
Een onuitwisbaar stempel
Het tragische verlies van Isak Andic herinnert ons eraan hoe kwetsbaar het leven is, zelfs voor degenen die enorme hoogten hebben bereikt. Zijn overlijden laat een grote leegte achter in zowel de modewereld als in de harten van degenen die hem persoonlijk kenden.
De komende dagen en weken zullen in het teken staan van rouw, maar ook van reflectie op de betekenis van zijn werk en de blijvende impact die hij heeft gehad op de mode-industrie en de regio Catalonië.
Zijn leven, gekenmerkt door ambitie, visie en succes, zal voor altijd in herinnering blijven als een inspirerend verhaal van wat mogelijk is met passie en doorzettingsvermogen.
Actueel
“Mijn lichaam kende geen seconde rust” – Rudy Morren na zware hersenoperatie door Parkinson: “Ik was er klaar voor”
Rudy Morren klinkt vandaag anders dan vroeger. Zijn stem is rustiger, minder gejaagd, maar draagt een gewicht dat er voorheen niet was. De acteur en schrijver is 62 en heeft een ingrijpende periode achter de rug. Na jaren van leven met de z!ekte van Parkinson onderging hij onlangs een zware hersenoperatie. Een beslissing die zijn leven op zijn kop zette en tegelijk een pijnlijke waarheid blootlegde waar hij lange tijd nauwelijks woorden aan gaf.
“Geen seconde vond mijn lichaam
rust,” zegt hij vandaag.
“Ik was op. Echt op.”
Een z!ekte die niet schreeuwt, maar sluipt
Parkinson kwam niet als een plotselinge mokerslag. Het begon subtiel, bijna onmerkbaar. Kleine trillingen. Spanning in het lichaam. Een gevoel van onrust dat niet meer wegging. In het begin probeerde Rudy het te negeren. Hij werkte door, schreef, stond op podia, sprak met mensen. Maar langzaam werd duidelijk dat zijn lichaam hem niet meer volgde zoals vroeger.
Wat de z!ekte voor hem zo slopend maakte, was niet alleen de pijn of de zichtbare symptomen. Het was vooral het gebrek aan stilte. Zelfs in rust bleef zijn lichaam gespannen, alert, alsof het nooit meer mocht ontspannen. Slapen werd moeilijk. Ontspannen onmogelijk.
“Zelfs wanneer ik stil lag, ging het door,” vertelt hij. “Mijn lichaam zweeg nooit. Dat vreet aan je.”
Zeven jaar vechten zonder pauze
Jarenlang leefde Rudy op wilskracht. Mensen in zijn omgeving zagen iemand die bleef functioneren, bleef creëren, bleef praten. Wat ze minder zagen, was de prijs die hij daarvoor betaalde. Elke dag was een gevecht. Elk optreden, elk gesprek, elke verplaatsing vergde energie die hij eigenlijk niet meer had.
Volgens mensen dicht bij hem kwam hij op een punt waarop zelfs de dingen die hem altijd overeind hielden, te zwaar werden. Zijn lichaam protesteerde steeds harder, terwijl zijn hoofd bleef aandringen om door te gaan.
“Het ergste was niet dat ik pijn had,” zegt Rudy. “Het ergste was dat ik geen moment meer had waarop ik even mezelf kon zijn, zonder strijd.”
Het moment waarop alles te zwaar werd
Wat Rudy vandaag zo openlijk benoemt, is iets waar weinig mensen graag over spreken. Er kwam een moment waarop hij zich afvroeg hoe lang dit nog zin had. Niet uit drama, niet uit impulsiviteit, maar uit pure uitputting.
“Ik heb tegen dokters gezegd: als dit mijn eindstation is, dan hoeft het voor mij niet meer,” zegt hij zonder omwegen.
Het zijn woorden die hard aankomen. Ze tonen geen d00dswens, maar een grens. De grens van wat een mens kan dragen wanneer het lijden uitzichtloos lijkt. Rudy benadrukt dat hij niet d00d wilde, maar dat hij zo niet verder kon leven.
“Ik was er klaar voor,” zegt hij. “Niet omdat ik weg wilde, maar omdat ik geen perspectief meer voelde.”
Een ingreep zonder garanties
Na jaren van behandelingen, medicatie en zoeken naar verlichting, kwam er een optie op tafel: een complexe hersenoperatie. Geen eenvoudige ingreep. Geen belofte op succes. Alleen een kans. Een sprankje hoop.
Een half jaar geleden hakte Rudy de knoop door. Hij wist dat het alles kon veranderen, maar ook dat het kon mislukken. Toch voelde niets doen niet langer als een optie.
“Je komt op een punt waarop je denkt: of dit, of niets,” zegt hij. “En dat is een heel eenzame beslissing.”
De stilte na de storm
Wat volgde na de operatie, omschrijft Rudy als onwerkelijk. Voor het eerst in jaren werd het stil in zijn lichaam. Geen constante spanning meer. Geen eindeloze innerlijke onrust. Gewoon… rust.
“Het is alsof mijn gezondheid mij eerst is afgenomen,” zegt hij, “en nu plots deels is teruggegeven.”
Die rust voelt als een cadeau, maar ook als iets waar hij voorzichtig mee omgaat. Alsof hij het nog niet helemaal durft te geloven. De operatie bracht verlichting, maar geen volledige genezing. Parkinson is er nog steeds. Alleen is de strijd niet langer allesoverheersend.
Herstel is meer dan cijfers
Toch wil Rudy niet dat zijn verhaal gelezen wordt als een simpel succesverhaal. De operatie heeft veel veranderd, maar wist het verleden niet uit. De jaren van spanning, angst en uitputting hebben hun sporen nagelaten.
“Je vergeet niet hoe diep je gezeten hebt,” zegt hij. “Dat draag je mee.”
Herstel is voor hem niet alleen fysiek. Het gaat ook over vertrouwen in zijn lichaam, over durven ontspannen zonder bang te zijn dat het weer ontspoort. Over opnieuw leren leven zonder voortdurend op je hoede te zijn.
Een eerlijk verhaal dat raakt
Rudy’s openheid raakt een gevoelige snaar. Niet alleen bij mensen met Parkinson, maar bij iedereen die ooit heeft gevoeld hoe dun de grens kan zijn tussen volhouden en op zijn. Zijn verhaal roept vragen op over lijden, autonomie en hoe ver iemand moet blijven gaan wanneer het leven vooral pijn doet.
Sommigen noemen zijn woorden moedig. Anderen vinden ze confronterend. Maar niemand kan ontkennen dat ze echt zijn.
“Ik heb het overleefd,” zegt
Rudy.
“Maar ik weet ook hoe dun die lijn was.”
Voorzichtig vooruitkijken
Vandaag kijkt Rudy voorzichtig vooruit. Met dankbaarheid voor wat er is teruggekomen, maar ook met respect voor wat hij heeft doorstaan. Hij weet dat niets vanzelfsprekend is. Dat zijn lichaam kwetsbaar blijft. Maar hij voelt weer ruimte om te ademen.
Zijn stem, rustiger dan vroeger, draagt het verhaal van iemand die tot het uiterste is gegaan en terugkeerde met een nieuwe blik op leven en grenzen. Geen grootse verklaringen. Geen valse hoop. Alleen eerlijkheid.
En misschien is dat precies waarom zijn verhaal zo blijft nazinderen. Omdat het niet alleen over z!ekte gaat, maar over mens zijn. Over hoe ver je kunt gaan. En over de kracht – én kwetsbaarheid – van toegeven dat het soms genoeg is geweest.