Actueel
Oma’s laatste foto van kleindochter minuten voor haar dood
Een hartverscheurend afscheid: Grootmoeder deelt laatste foto van haar kleindochter
Een vrouw heeft een aangrijpende foto gedeeld van haar driejarige kleindochter, Scarlett Jensen, genomen kort voor haar tragische 0verlijden. De foto, die een onschuldig en vredig moment vastlegt, werd pas later ontdekt en geeft de familie een tastbare herinnering aan de laatste momenten van Scarletts korte leven.
Een n00dlottig 0ngeval
Op 7 oktober 2022 werd het leven van Scarlett abrupt beëindigd door een dramatisch 0ngeval. Terwijl haar ouders, Samantha Jensen en haar vader, buiten de stad waren voor een bruiloft, paste haar oma op Scarlett en haar tweejarige broertje Henry. Wat een gewone dag had moeten zijn, veranderde in een nachtmerrie toen een grote pickup-truck de privéoprit van de familie in Oldtown, Idaho, opreed en de drie omver maaide.
Volgens ooggetuigen probeerde Scarletts oma haar kleinkinderen te beschermen. “Mijn moeder zwaaide met haar handen en schreeuwde dat hij moest stoppen. Ze probeerde mijn kinderen weg te trekken, maar hij reed te snel,” herinnert Samantha zich. De impact was desastreus: Scarlett 0verleed vrijwel op slag, terwijl haar oma en broertje zwaargew0nd raakten.
De dader en de nasleep
De bestuurder van de truck koos ervoor om te vluchten, maar werd uiteindelijk kilometers verderop aangehouden. Hij werd later veroordeeld tot een gevangenisstraf van tien jaar. Hoewel gerechtigheid werd gediend, kon niets het verlies van Scarlett goedmaken of de pijn van haar familie wegnemen.
Henry werd per helikopter naar een kinderz!ekenhuis gebracht, waar artsen een reeks ernstige verw0ndingen vaststelden: een gebroken ruggengraat, zes gebroken ribben, een gebroken kaak en sleutelbeen, een gescheurde lever en talrijke andere verw0ndingen. “Mijn moeder had verschillende botbreuken, maar kon gelukkig uit het z!ekenhuis worden ontslagen,” vertelt Samantha.
Het herstel van Henry was langdurig en pijnlijk. “Hij lag een week op de intensive care voordat hij stabiel genoeg was om naar huis te komen. Daarna moest hij tien weken lang een brace dragen,” voegt ze toe.
Een onverwachte ontdekking
Te midden van het immense verdriet vond Samantha een onverwacht geschenk. De telefoon van haar moeder, die tijdens het 0ngeval verloren was gegaan, werd pas later teruggevonden. Toen Samantha door de foto’s bladerde, ontdekte ze een afbeelding van Scarlett, gemaakt slechts vijf minuten voordat haar officiële tijdstip van 0verlijden werd vastgesteld.
“Toen ik de foto zag, besefte ik dat dit het laatste moment was voordat alles veranderde,” zegt Samantha. De foto toont Scarlett met haar oma en broertje, in een zorgeloos moment van vreugde.
Volgens PEOPLE was de foto genomen nadat Scarletts oma haar kleinkinderen had meegenomen om een ijsje te halen. “Toen ze thuiskwamen op onze oprit, wilde Scarlett uit de kinderwagen om bloemen te plukken,” legt Samantha uit. “Mijn moeder nam toen de laatste foto die ik van haar heb.”
Verdriet en verwerking
Het verlies van een kind is ondraaglijk en het verwerken van zo’n tragedie is een lang en moeilijk proces. Samantha en haar familie proberen hun verdriet een plaats te geven. “Sommige dagen voelt het alsof ik verdrink, en op andere dagen kan ik watertrappelen,” deelt ze. Therapie helpt de familie om door deze moeilijke tijd te komen, en hun geloof geeft hen kracht.
“Mijn geloof in de Heer heeft mijn leven gered en heeft me enorm geholpen in mijn genezingsproces,” zegt Samantha. Ze erkent dat het moeilijk was om in eerste instantie naar de foto te kijken, maar na twee jaar ziet ze het als een dierbare herinnering aan de schoonheid en vreugde van Scarletts leven.
Een eeuwige herinnering
“Ik ben zo ongelooflijk dankbaar dat ik die foto heb,” vertelt Samantha. “Het legt de rust en vreugde van haar laatste momenten vast. De schoonheid van de omgeving, de liefde van haar oma, de onschuld van het moment… Ik zal me haar voor altijd gelukkig en zorgeloos voorstellen, bloemen plukkend met haar beste vriend en oma.”
Ondanks het hartverscheurende verlies put Samantha troost uit de wetenschap dat Scarlett omringd was door liefde in haar laatste momenten.
Rust in vrede, Scarlett. Je wordt nooit vergeten.
Actueel
Isa Hoes en haar zoon Merlijn worden geraakt door een groot verlies: ‘We moeten hierover spreken’
Isa Hoes stond maandag stil bij een datum die voor haar elk jaar opnieuw beladen is. Het is precies vijftien jaar geleden dat haar man Antonie Kamerling op 44-jarige leeftijd uit het leven verdween. Een moment dat voor altijd een breuklijn vormt in haar leven, maar ook in dat van hun kinderen Merlijn en Vlinder. Op sociale media deelde Isa een ingetogen, maar krachtige boodschap die bij veel mensen diep binnenkwam.
“Nog steeds geliefd – nog steeds gemist. 6 oktober 2010,” schreef Isa bij een foto van Antonie. Op het beeld is hij te zien in een auto, lachend, ontspannen, een moment zoals hij door velen herinnerd wordt. Geen lange tekst, geen uitleg. Alleen die paar woorden, die voor haar alles zeggen – en voor duizenden volgers herkenbaar voelen.
Een liefde die begon voor de camera’s
Isa Hoes en Antonie Kamerling leerden elkaar kennen in 1990 op de set van Goede Tijden, Slechte Tijden. Het was het begin van een van de bekendste liefdesverhalen uit de Nederlandse televisiegeschiedenis. Wat begon als een professionele samenwerking, groeide al snel uit tot een diepe band. De chemie tussen hen was niet alleen op het scherm voelbaar, maar ook daarbuiten.
Hun relatie ontwikkelde zich in een tijd waarin ze beiden aan het begin stonden van hun carrière. Ze groeiden samen, zowel persoonlijk als professioneel. In 1997 bezegelden ze hun liefde met een huwelijk in Italië, omringd door familie en vrienden. Later werden ze ouders van twee kinderen: Merlijn en Vlinder. Voor de buitenwereld leken ze het perfecte plaatje: succesvol, geliefd en hecht.
Maar achter dat beeld schuilde ook kwetsbaarheid. Antonie stond bekend als een intense, gevoelige man, iemand die diep kon voelen en leven. Juist die eigenschappen maakten hem zo geliefd als acteur, maar zorgden ook voor innerlijke strijd.
Vijftien jaar later: het gemis blijft
Vijftien jaar na het verlies is het verdriet niet verdwenen. Dat laat Isa met haar korte boodschap zien. Het gemis is er nog steeds, maar het heeft een andere vorm gekregen. Waar de eerste jaren vaak werden gekenmerkt door rauwe pijn en overleven van dag tot dag, is er nu ruimte voor herinnering, liefde en stilte.
Isa heeft in de jaren na het verlies vaker open gesproken over r0uw. Ze beschreef hoe r0uw geen rechte lijn is, maar een proces dat zich blijft ontwikkelen. Soms sluimert het op de achtergrond, soms komt het onverwacht naar voren. Een datum, een geur, een liedje of een foto kan alles weer even dichtbij brengen.
Met haar post laat Isa zien dat herinneren niet hetzelfde is als vastzitten in verdriet. Het is een manier om iemand die er niet meer is een plek te blijven geven in het leven van nu.
Zoon Merlijn: van afsluiten naar toelaten
Ook zoon Merlijn Kamerling stond op deze dag stil bij zijn vader. Hij deelde een openhartige en persoonlijke tekst die veel mensen raakte. Daarin beschrijft hij hoe hij jarenlang zijn gevoelens op afstand hield.
“Vandaag, precies vijftien jaar geleden, verloor ik mijn vader. Bijna tien jaar lang heb ik de deur dichtgedaan voor mijn verdriet,” schreef Merlijn. “Ik deed er alles aan om hem te vergeten, om maar niet te hoeven voelen wat ik miste.”
Die woorden laten zien hoe r0uw zich bij iedereen anders manifesteert. Waar sommigen direct hun emoties toelaten, kiezen anderen – zeker op jonge leeftijd – voor afsluiten als overlevingsstrategie. Voor Merlijn was dat een manier om door te kunnen gaan, om niet overspoeld te worden door gevoelens die te groot waren.
Een keerpunt in het r0uwproces
Volgens Merlijn kwam er pas echt verandering toen hij in 2020 begon te schrijven aan zijn boek. Dat moment markeerde een keerpunt. Door woorden te geven aan wat jarenlang onuitgesproken bleef, kwam er ruimte voor verwerking.
“Dat was het begin van een proces, een proces van r0uw,” schrijft hij. “Iets wat vandaag de dag voor zoveel mensen herkenbaar is.”
Merlijn benadrukt dat verlies niet verdwijnt. Het laat een litteken achter. Maar dat litteken verandert. Het wordt onderdeel van wie je bent, zonder dat het je volledig bepaalt. “Het verlies blijft een litteken. Maar het litteken verandert. Het wordt draaglijker. En, hoe gek het ook klinkt: het wordt écht beter.”
Die woorden bieden troost, niet alleen aan hemzelf, maar ook aan anderen die met verlies te maken hebben. Ze laten zien dat r0uw niet betekent dat je vast blijft zitten in verdriet, maar dat het mogelijk is om opnieuw betekenis, kracht en zelfs rust te vinden.
Een blijvende plek in het leven
Voor Isa, Merlijn en Vlinder blijft Antonie een vaste plek innemen in hun leven. Niet als iemand die alleen wordt herdacht op een specifieke datum, maar als iemand die verweven is met wie zij zijn. In verhalen, herinneringen, karaktertrekken en kleine dagelijkse momenten.
Isa heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een krachtige stem in het gesprek over r0uw en verlies. Ze spreekt eerlijk over de complexiteit ervan, over hoe je tegelijk verder kunt leven én iemand kunt blijven missen. Haar openheid heeft veel mensen geholpen die zich in soortgelijke situaties bevinden.
Reacties vol herkenning en respect
Onder de Instagram-post van Isa stroomden de reacties binnen. Niet sensatiebelust, maar warm, respectvol en meelevend. Veel mensen deelden hun eigen ervaringen met verlies, anderen lieten simpelweg een hartje of een korte boodschap achter. Het laat zien hoeveel impact Antonie Kamerling nog altijd heeft, niet alleen als acteur, maar als mens.
Ook de woorden van Merlijn werden breed gedeeld en geprezen om hun eerlijkheid. Ze raken een universeel gevoel: het zoeken naar een manier om om te gaan met iets wat je niet kunt veranderen.
Liefde stopt niet bij afscheid
Vijftien jaar na die bewuste dag is één ding duidelijk: liefde stopt niet wanneer iemand verdwijnt uit het dagelijkse leven. Ze verandert van vorm, maar blijft bestaan. In herinneringen, in woorden, in stiltes en in momenten van reflectie.
Isa Hoes laat met haar ingetogen eerbetoon zien dat je iemand kunt blijven liefhebben zonder vast te blijven zitten in verdriet. En Merlijn laat zien dat r0uw geen eindpunt kent, maar een proces is dat je – op je eigen tempo – kunt aangaan.
Samen schetsen ze een beeld van verlies dat pijnlijk is, maar ook menselijk, herkenbaar en uiteindelijk draaglijk. En precies daarin schuilt de kracht van hun woorden.