Actueel
Omar (41): “Mijn kinderen mogen van mij geen kerstliedjes zingen op school, dat hoort niet bij ons geloof”
Omar (41): “Mijn kinderen zingen geen kerstliedjes, het gaat tegen onze waarden in”
Omar, vader van drie kinderen, maakt geen geheim van zijn standpunt: zijn kinderen mogen geen kerstliedjes zingen op school. Voor hem is dit geen kleine kwestie, maar een principekwestie die raakt aan zijn geloof en opvoedingswaarden. Zijn standpunt heeft geleid tot meerdere gesprekken met de schoolleiding en uiteenlopende reacties van andere ouders.
Kleine stappen, grote betekenis
“Het begint altijd klein,” vertelt Omar, terwijl hij uitlegt hoe de situatie zich ontvouwt. “Eerst is het een kerstboom in de klas, dan een paar liedjes, en voor je het weet, vieren mijn kinderen kerst zoals iedereen. Maar kerst hoort niet bij ons geloof, en daar trek ik de grens.”
Voor Omar zijn kerstliedjes geen onschuldige traditie, maar een symbool van iets groters. “Ik wil dat mijn kinderen opgroeien met respect voor ons geloof. Het gaat om meer dan een liedje; het gaat om onze waarden en wat we ze meegeven.”
Een principiële keuze
Omar heeft zijn standpunt duidelijk gemaakt aan de school. “De schoolleiding zei dat kerstliedjes geen religieuze betekenis hebben en dat het gewoon om gezelligheid draait. Maar ik weet beter. Kerstliedjes zitten vol met een boodschap die ik als moslim niet kan ondersteunen.”
Hij benadrukt dat zijn standpunt niet uit onwil komt, maar uit loyaliteit aan zijn geloof. “Het voelt alsof ik mijn kinderen zou toestaan om iets te doen dat direct in strijd is met onze waarden. Dat kan en wil ik niet accepteren.”
De reactie van andere ouders
In de oudergroep zorgde Omar’s standpunt voor discussie. “Sommige ouders reageerden met: ‘Het is maar een liedje, doe niet zo moeilijk,’ of: ‘Laat je kinderen gewoon meedoen, dat is goed voor hun integratie.’ Maar waarom moeten wij altijd concessies doen? Niemand vraagt anderen om hun tradities aan te passen voor ons. Waarom moet dat andersom dan wel?”
Omar merkt op dat veel ouders die in een vergelijkbare situatie zitten, stilzwijgend meegaan om confrontaties te vermijden. Maar hij weigert dit pad te volgen. “Ik ben niet bang voor gedoe. Als ik nu niet mijn grenzen stel, waar eindigt het dan? Misschien vragen ze volgend jaar of mijn kinderen een kerstspel doen of deelnemen aan een kerstviering. Het is een glijdende schaal.”
Impact op zijn kinderen
Omar erkent dat zijn standpunt niet altijd makkelijk is voor zijn kinderen. “Ik heb ze uitgelegd waarom wij geen kerst vieren en waarom het belangrijk is om trouw te blijven aan onze eigen waarden. Ze begrijpen het en steunen me, maar het is niet altijd makkelijk voor ze.”
Zijn kinderen krijgen regelmatig vragen van hun klasgenoten over waarom ze niet meedoen. “Ze voelen zich soms buitengesloten, en dat doet pijn. Maar ik wil ze leren dat je soms sterk moet staan voor wat je gelooft, zelfs als dat betekent dat je anders bent dan de rest.”
Mogelijke oplossingen van de school
De school probeert oplossingen te vinden om tegemoet te komen aan Omar’s zorgen. Een van de voorstellen was om zijn kinderen tijdens de kerstliedjes in een andere ruimte te laten lezen of spelen. Maar ook dit voelt voor Omar niet goed.
“Waarom moeten mijn kinderen apart worden gezet? Het voelt alsof wij ons altijd moeten aanpassen, terwijl niemand rekening houdt met onze situatie. Waarom kan er geen ruimte zijn voor meer diversiteit in hoe feestdagen worden gevierd?”
Een zoektocht naar respect
Omar is zich bewust van hoe zijn standpunt door anderen wordt gezien. “Ik weet dat mensen me koppig of extreem vinden, maar ik zie het anders. Ik sta op voor wat ik geloof en voor wat belangrijk is voor mijn gezin. Dat zou iedereen moeten doen, toch?”
Hij benadrukt dat het hem niet gaat om het wegnemen van kersttradities, maar om het creëren van een omgeving waarin iedereen zich welkom voelt. “Ik wil niet dat kerst verdwijnt, maar ik wil wel dat er respect is voor onze keuzes. Het kan toch niet zo moeilijk zijn om meer inclusieve oplossingen te bedenken?”
Een groter maatschappelijk probleem
Volgens Omar raakt deze situatie aan een groter probleem in de samenleving: de beperkte ruimte voor diversiteit. “De maatschappij is zo ingericht dat iedereen hetzelfde moet doen. Maar Nederland is een diverse samenleving, en dat moet ook op school zichtbaar zijn. Het gaat niet om tegen kerst zijn, maar om een plek waar iedereen zich gezien en gerespecteerd voelt.”
Omar benadrukt dat hij niet de enige is die hiermee worstelt. “Er zijn veel ouders die in stilte omgaan met deze druk, omdat ze geen zin hebben in confrontaties. Maar als wij niet onze stem laten horen, verandert er nooit iets.”
De kracht van eigen overtuigingen
Ondanks de kritiek blijft Omar vasthouden aan zijn standpunt. “Ik wil geen ruzie, maar ik wil wel respect. Respect voor ons geloof, onze tradities, en de manier waarop ik mijn kinderen wil opvoeden. Dat is niet te veel gevraagd.”
Hij hoopt dat zijn verhaal bijdraagt aan meer bewustzijn en begrip. “We hoeven het niet altijd met elkaar eens te zijn, maar we moeten wel respect hebben voor elkaars overtuigingen. Als we dat kunnen bereiken, maken we samen een stap naar een inclusievere samenleving.”
Een inclusieve toekomst
Omar’s verhaal illustreert hoe lastig het kan zijn om trouw te blijven aan je eigen waarden in een samenleving waar bepaalde tradities domineren. Het is een oproep om inclusiviteit en respect centraal te stellen, zowel op scholen als in de bredere maatschappij.
Zijn boodschap is duidelijk: “Het draait niet om kerstliedjes of tradities wegnemen. Het gaat om een plek waar iedereen zich thuis voelt, ongeacht hun overtuigingen.”
Actueel
Verdrietig: OML’er Alex heeft afscheid genomen van naasten
Emotionele update over Alex uit Over Mijn Lijk: liefdevolle momenten in het hospice
Er is een aangrijpende update gedeeld over Alex, die bij veel kijkers bekend werd door zijn deelname aan het programma Over Mijn Lijk. Zijn vrouw Linda laat via een persoonlijk bericht weten dat hij inmiddels enige tijd in een hospice verblijft, waar hij omringd wordt door zorg, warmte en dierbaren.
De afgelopen periode stond vooral in het teken van rust, samenzijn en het koesteren van bijzondere momenten. Linda beschrijft hoe intens, maar tegelijkertijd waardevol deze fase voor hen samen is.
Een warme omgeving vol zorg en aandacht
Volgens Linda voelt het hospice als een liefdevolle plek waar aandacht en menselijkheid centraal staan. Ze spreekt met veel waardering over de zorgverleners die dag en nacht klaarstaan voor Alex en zijn omgeving.
In haar woorden klinkt vooral dankbaarheid door. Ze vertelt dat het team niet alleen medische zorg biedt, maar ook emotionele steun — iets wat in deze periode veel betekent voor hen beiden.
Hoewel de sfeer warm is, is de situatie fysiek zwaar voor Alex. Linda beschrijft dat hij veel rust nodig heeft en zijn dagen voornamelijk in bed doorbrengt. Kleine bewegingen kosten veel energie, waardoor het tempo van de dagen volledig is veranderd.
Een periode vol emoties
De afgelopen weken brengen niet alleen lichamelijke uitdagingen met zich mee, maar ook veel emoties. Linda vertelt openhartig dat het soms moeilijk is om haar partner zo kwetsbaar te zien. Tegelijk benadrukt ze hoe sterk hij blijft, ondanks alles wat hij doormaakt.
In haar blog schrijft ze dat elke dag anders is. Sommige momenten zijn zwaar, andere juist klein maar bijzonder — zoals een gesprek, een lach of simpelweg samen stil kunnen zijn.
Die eenvoudige momenten krijgen in deze fase een extra betekenis, vertelt ze.
Afscheid nemen in verbondenheid
Het afgelopen weekend stond in het teken van ontmoetingen met familie en vrienden. Mensen die veel voor Alex betekenen kwamen langs om tijd met hem door te brengen.
Volgens Linda waren deze bezoeken emotioneel, maar ook heel mooi. Er werd niet alleen gesproken over moeilijke onderwerpen, maar vooral teruggekeken op gezamenlijke herinneringen.
Ze beschrijft hoe er ruimte was voor humor en warmte. Met verhalen, gedeelde herinneringen en soms een drankje ontstonden momenten die voor iedereen waardevol aanvoelden. Juist die combinatie van lachen en ontroering maakte het samenzijn bijzonder.
Kleine momenten die groot voelen
Wat vooral opvalt in Linda’s woorden is de focus op het nu. Omdat niemand precies weet hoe lang deze periode duurt, probeert het gezin bewust te genieten van kleine, eenvoudige dingen.
Een glimlach, een hand vasthouden of een rustig gesprek — het zijn volgens haar precies die momenten die nu het meest betekenisvol zijn.
In het hospice is er ruimte om samen te zijn zonder haast, iets wat in het gewone leven vaak moeilijker is.
Veel steun vanuit het publiek
Sinds zijn deelname aan Over Mijn Lijk leeft Alex mee met veel kijkers. Op sociale media verschijnen steunbetuigingen van mensen die geraakt zijn door zijn verhaal en door de openheid waarmee het stel hun ervaringen deelt.
Linda laat weten dat deze reacties veel warmte geven. Het gevoel dat zoveel mensen meeleven, biedt steun in een periode die tegelijk intiem en intens is.
Voor veel kijkers laat hun verhaal zien hoe belangrijk verbinding is — niet alleen binnen families, maar ook in de bredere gemeenschap.
De kracht van herinneringen
Tijdens de ontmoetingen met vrienden en familie stond het ophalen van herinneringen centraal. Volgens Linda werd er vooral gesproken over mooie momenten uit het verleden: avonturen, grappige situaties en bijzondere gebeurtenissen die Alex typeren.
Die herinneringen zorgen voor een sfeer waarin niet alleen verdriet aanwezig is, maar ook dankbaarheid. Het zijn verhalen die blijven bestaan en die voor iedereen betekenisvol zijn.
Juist dat maakt deze bijeenkomsten zo waardevol, schrijft ze — samen terugkijken en het leven vieren zoals het is geweest.
Leven in het moment
Linda benadrukt dat ze niet vooruit probeert te kijken naar wat misschien komt, maar zich richt op de dag van vandaag. Die houding helpt haar om de situatie stap voor stap te beleven.
In het hospice draait het nu om rust, nabijheid en aandacht voor elkaar. Ze beschrijft dat de dagen soms langzaam verlopen, maar tegelijk kostbaar aanvoelen.
Elke kleine glimlach of rustig moment samen wordt bewust beleefd en gekoesterd.
Een verhaal dat raakt
Het verhaal van Alex laat zien hoeveel kracht er kan schuilen in openheid. Door eerlijk te delen hoe hun dagen eruitzien, geven Linda en Alex ook anderen herkenning en steun.
Veel mensen reageren dat hun verhaal helpt om stil te staan bij wat echt belangrijk is: tijd met dierbaren, verbondenheid en het waarderen van kleine momenten.
In een drukke wereld herinnert hun verhaal eraan hoe waardevol nabijheid kan zijn.
Samen blijven genieten van het nu
Voor nu ligt de focus op samen zijn. Linda schrijft dat ze blijven zoeken naar mooie en bijzondere momenten, hoe klein die soms ook lijken.
Het hospice biedt hen de ruimte om die tijd bewust te beleven — omringd door mensen die hen ondersteunen en begrijpen.
Hoewel de toekomst onzeker blijft, overheerst in haar woorden vooral liefde, dankbaarheid en het verlangen om de tijd die ze samen hebben zo waardevol mogelijk te maken.