Actueel
Omar (41): “Mijn kinderen mogen van mij geen kerstliedjes zingen op school, dat hoort niet bij ons geloof”
Omar (41): “Mijn kinderen zingen geen kerstliedjes, het gaat tegen onze waarden in”
Omar, vader van drie kinderen, maakt geen geheim van zijn standpunt: zijn kinderen mogen geen kerstliedjes zingen op school. Voor hem is dit geen kleine kwestie, maar een principekwestie die raakt aan zijn geloof en opvoedingswaarden. Zijn standpunt heeft geleid tot meerdere gesprekken met de schoolleiding en uiteenlopende reacties van andere ouders.
Kleine stappen, grote betekenis
“Het begint altijd klein,” vertelt Omar, terwijl hij uitlegt hoe de situatie zich ontvouwt. “Eerst is het een kerstboom in de klas, dan een paar liedjes, en voor je het weet, vieren mijn kinderen kerst zoals iedereen. Maar kerst hoort niet bij ons geloof, en daar trek ik de grens.”
Voor Omar zijn kerstliedjes geen onschuldige traditie, maar een symbool van iets groters. “Ik wil dat mijn kinderen opgroeien met respect voor ons geloof. Het gaat om meer dan een liedje; het gaat om onze waarden en wat we ze meegeven.”
Een principiële keuze
Omar heeft zijn standpunt duidelijk gemaakt aan de school. “De schoolleiding zei dat kerstliedjes geen religieuze betekenis hebben en dat het gewoon om gezelligheid draait. Maar ik weet beter. Kerstliedjes zitten vol met een boodschap die ik als moslim niet kan ondersteunen.”
Hij benadrukt dat zijn standpunt niet uit onwil komt, maar uit loyaliteit aan zijn geloof. “Het voelt alsof ik mijn kinderen zou toestaan om iets te doen dat direct in strijd is met onze waarden. Dat kan en wil ik niet accepteren.”
De reactie van andere ouders
In de oudergroep zorgde Omar’s standpunt voor discussie. “Sommige ouders reageerden met: ‘Het is maar een liedje, doe niet zo moeilijk,’ of: ‘Laat je kinderen gewoon meedoen, dat is goed voor hun integratie.’ Maar waarom moeten wij altijd concessies doen? Niemand vraagt anderen om hun tradities aan te passen voor ons. Waarom moet dat andersom dan wel?”
Omar merkt op dat veel ouders die in een vergelijkbare situatie zitten, stilzwijgend meegaan om confrontaties te vermijden. Maar hij weigert dit pad te volgen. “Ik ben niet bang voor gedoe. Als ik nu niet mijn grenzen stel, waar eindigt het dan? Misschien vragen ze volgend jaar of mijn kinderen een kerstspel doen of deelnemen aan een kerstviering. Het is een glijdende schaal.”
Impact op zijn kinderen
Omar erkent dat zijn standpunt niet altijd makkelijk is voor zijn kinderen. “Ik heb ze uitgelegd waarom wij geen kerst vieren en waarom het belangrijk is om trouw te blijven aan onze eigen waarden. Ze begrijpen het en steunen me, maar het is niet altijd makkelijk voor ze.”
Zijn kinderen krijgen regelmatig vragen van hun klasgenoten over waarom ze niet meedoen. “Ze voelen zich soms buitengesloten, en dat doet pijn. Maar ik wil ze leren dat je soms sterk moet staan voor wat je gelooft, zelfs als dat betekent dat je anders bent dan de rest.”
Mogelijke oplossingen van de school
De school probeert oplossingen te vinden om tegemoet te komen aan Omar’s zorgen. Een van de voorstellen was om zijn kinderen tijdens de kerstliedjes in een andere ruimte te laten lezen of spelen. Maar ook dit voelt voor Omar niet goed.
“Waarom moeten mijn kinderen apart worden gezet? Het voelt alsof wij ons altijd moeten aanpassen, terwijl niemand rekening houdt met onze situatie. Waarom kan er geen ruimte zijn voor meer diversiteit in hoe feestdagen worden gevierd?”
Een zoektocht naar respect
Omar is zich bewust van hoe zijn standpunt door anderen wordt gezien. “Ik weet dat mensen me koppig of extreem vinden, maar ik zie het anders. Ik sta op voor wat ik geloof en voor wat belangrijk is voor mijn gezin. Dat zou iedereen moeten doen, toch?”
Hij benadrukt dat het hem niet gaat om het wegnemen van kersttradities, maar om het creëren van een omgeving waarin iedereen zich welkom voelt. “Ik wil niet dat kerst verdwijnt, maar ik wil wel dat er respect is voor onze keuzes. Het kan toch niet zo moeilijk zijn om meer inclusieve oplossingen te bedenken?”
Een groter maatschappelijk probleem
Volgens Omar raakt deze situatie aan een groter probleem in de samenleving: de beperkte ruimte voor diversiteit. “De maatschappij is zo ingericht dat iedereen hetzelfde moet doen. Maar Nederland is een diverse samenleving, en dat moet ook op school zichtbaar zijn. Het gaat niet om tegen kerst zijn, maar om een plek waar iedereen zich gezien en gerespecteerd voelt.”
Omar benadrukt dat hij niet de enige is die hiermee worstelt. “Er zijn veel ouders die in stilte omgaan met deze druk, omdat ze geen zin hebben in confrontaties. Maar als wij niet onze stem laten horen, verandert er nooit iets.”
De kracht van eigen overtuigingen
Ondanks de kritiek blijft Omar vasthouden aan zijn standpunt. “Ik wil geen ruzie, maar ik wil wel respect. Respect voor ons geloof, onze tradities, en de manier waarop ik mijn kinderen wil opvoeden. Dat is niet te veel gevraagd.”
Hij hoopt dat zijn verhaal bijdraagt aan meer bewustzijn en begrip. “We hoeven het niet altijd met elkaar eens te zijn, maar we moeten wel respect hebben voor elkaars overtuigingen. Als we dat kunnen bereiken, maken we samen een stap naar een inclusievere samenleving.”
Een inclusieve toekomst
Omar’s verhaal illustreert hoe lastig het kan zijn om trouw te blijven aan je eigen waarden in een samenleving waar bepaalde tradities domineren. Het is een oproep om inclusiviteit en respect centraal te stellen, zowel op scholen als in de bredere maatschappij.
Zijn boodschap is duidelijk: “Het draait niet om kerstliedjes of tradities wegnemen. Het gaat om een plek waar iedereen zich thuis voelt, ongeacht hun overtuigingen.”
Actueel
Gert Verhulst en Ellen Callebout hebben een probleem: “Vanaf het moment dat we intiem worden”
Gert Verhulst eerlijk over leven met hond Billie: “Sinds hij er is, is alles anders”
Het huishouden van Gert Verhulst en Ellen Callebout ziet er sinds kort anders uit. Waar het koppel tot voor kort twee honden had — de trouwe bouvier Leo en de kleine dwergschnauzer Billie — bleef na het verlies van Leo nog slechts één viervoeter over.
Het 0verlijden van Leo begin december zorgde voor een emotionele verandering binnen het gezin. Billie, die nog niet zo lang deel uitmaakt van hun leven, werd ineens de enige hond in huis. En hoewel Ellen helemaal weg is van het dier, blijkt Gert zelf nog steeds een ietwat ingewikkelde relatie met het hondje te hebben.
Een nieuwe dynamiek in huis
Billie bracht vanaf het begin een andere energie mee in huis. Kleine honden staan vaak bekend om hun levendige karakter en hun behoefte aan aandacht, en dat blijkt ook bij Billie het geval.
Voor Ellen is dat precies wat hem zo charmant maakt. Ze geniet zichtbaar van zijn aanwezigheid en het gezelschap dat hij biedt. Voor Gert ligt dat echter iets genuanceerder. In verschillende gesprekken en podcasts liet hij al eerder doorschemeren dat hij nog moet wennen aan het enthousiasme van de kleine dwergschnauzer.
Volgens hem leek het er lange tijd zelfs op dat de hond weinig interesse in hem had.
“Hij doet alsof ik niet besta”
In de podcast Vik & Gert sprak Gert openhartig over zijn ervaringen. Hij vertelde dat Billie hem lange tijd grotendeels leek te negeren.
Wanneer hij thuiskwam, kreeg hij volgens eigen zeggen nauwelijks een warm welkom. Integendeel: het hondje zou eerder afstandelijk reageren.
Gert beschreef met een knipoog hoe de situatie soms voelt alsof hij zelf de indringer in huis is geworden. Zodra Billie zijn aandacht opeist, lijkt alle focus naar het dier te gaan. Dat zorgt voor grappige, maar soms ook vermoeiende momenten in het dagelijkse leven.
Onrustige nachten
Ook in andere interviews liet Gert al verstaan dat slapen niet altijd even rustig verloopt sinds Billie in huis is. Het hondje heeft veel energie en zoekt voortdurend contact.
Volgens Gert springt Billie regelmatig op hem of vraagt hij luidkeels om aandacht. Het zijn situaties die hij met de nodige humor vertelt, maar die duidelijk laten zien hoe groot de impact van een huisdier kan zijn op het dagelijkse ritme.
Toch lijkt hij het allemaal met een glimlach te vertellen. De lichte frustratie wordt telkens verpakt in humor, iets waar fans van Verhulst hem goed in kennen.
Van huisdier naar volwaardig gezinslid
Ondanks de gemengde gevoelens is Billie ondertussen uitgegroeid tot een echte familiehond. Dat bleek onlangs nog toen Gert en Ellen samen met het hondje een weekend naar Amsterdam trokken.
In een podcast vertelde Gert dat Billie gewoon meeging op reis. Het koppel had vooraf zelfs contact opgenomen met het hotel om zeker te zijn dat de hond welkom was op de kamer.
Dat zegt veel over hoe snel Billie een vaste plek binnen het gezin heeft gekregen. Waar hij in het begin misschien vooral als “de hond van Ellen” werd gezien, maakt hij inmiddels duidelijk deel uit van hun gezamenlijke leven.
Een onverwacht effect op het liefdesleven
Tijdens het gesprek in de Nederlandse podcast Zolang het leuk is kwam ook een luchtig maar opvallend onderwerp ter sprake. Volgens Gert heeft Billie namelijk invloed op de romantiek tussen hem en Ellen.
De reden? Het hondje slaapt bij hen op de kamer — en dat zorgt soms voor ongemakkelijke momenten.
Gert vertelt dat Billie erg waakzaam is en niet altijd enthousiast reageert wanneer het koppel wat intiemer probeert te zijn. Het hondje zou jaloers worden of onrustig reageren zodra de aandacht niet meer volledig naar hem gaat.
Humor als rode draad
Zoals vaker bij verhalen over Gert Verhulst, wordt alles verteld met een flinke dosis zelfspot. Hij maakt er geen zwaar probleem van, maar gebruikt de situaties vooral om grappige anekdotes te delen.
Dat maakt het verhaal herkenbaar voor veel huisdiereigenaren. Want wie een hond heeft, weet dat dieren vaak een grote impact hebben op routines, slaap en zelfs relaties — al gebeurt dat meestal op een liefdevolle manier.
Billie verovert langzaam zijn plek
Hoewel Gert eerder klaagde over het gedrag van Billie, lijkt er toch langzaam een band te ontstaan. Het feit dat hij meegaat op weekendjes weg en een vaste plek heeft in huis toont aan dat de acceptatie groeit.
Bij huisdieren duurt het soms even voordat iedereen aan elkaar gewend is. Zeker wanneer een nieuwe hond komt na het verlies van een ander dier, kan dat emotioneel en praktisch een aanpassing zijn.
Een nieuw hoofdstuk na het verlies van Leo
Het 0verlijden van Leo betekende voor het gezin een moeilijke periode. Huisdieren zijn voor veel mensen echte familieleden, en afscheid nemen doet altijd iets met een huishouden.
Billie lijkt nu stilaan dat lege plekje op zijn eigen manier te vullen. Niet door Leo te vervangen, maar door een nieuwe dynamiek te creëren.
Liefde, chaos en een beetje jaloezie
Of het romantische weekend in Amsterdam volledig volgens plan verlopen is, laat Gert in het midden. Wel hoopt hij dat het hotel een comfortabel plekje voor Billie had voorzien, zodat iedereen rustig kon slapen.
Het typeert het leven met een hond: liefdevol, soms chaotisch, maar vooral nooit saai.
En hoewel Gert misschien niet meteen de grootste fan was, lijkt Billie stilaan toch een onmisbaar onderdeel van het leven van hem en Ellen te worden — zelfs als hij af en toe nog wat aandacht opeist op de meest onverwachte momenten.