Actueel
Omar (41): “Mijn kinderen mogen van mij geen kerstliedjes zingen op school, dat hoort niet bij ons geloof”
Omar (41): “Mijn kinderen zingen geen kerstliedjes, het gaat tegen onze waarden in”
Omar, vader van drie kinderen, maakt geen geheim van zijn standpunt: zijn kinderen mogen geen kerstliedjes zingen op school. Voor hem is dit geen kleine kwestie, maar een principekwestie die raakt aan zijn geloof en opvoedingswaarden. Zijn standpunt heeft geleid tot meerdere gesprekken met de schoolleiding en uiteenlopende reacties van andere ouders.
Kleine stappen, grote betekenis
“Het begint altijd klein,” vertelt Omar, terwijl hij uitlegt hoe de situatie zich ontvouwt. “Eerst is het een kerstboom in de klas, dan een paar liedjes, en voor je het weet, vieren mijn kinderen kerst zoals iedereen. Maar kerst hoort niet bij ons geloof, en daar trek ik de grens.”
Voor Omar zijn kerstliedjes geen onschuldige traditie, maar een symbool van iets groters. “Ik wil dat mijn kinderen opgroeien met respect voor ons geloof. Het gaat om meer dan een liedje; het gaat om onze waarden en wat we ze meegeven.”
Een principiële keuze
Omar heeft zijn standpunt duidelijk gemaakt aan de school. “De schoolleiding zei dat kerstliedjes geen religieuze betekenis hebben en dat het gewoon om gezelligheid draait. Maar ik weet beter. Kerstliedjes zitten vol met een boodschap die ik als moslim niet kan ondersteunen.”
Hij benadrukt dat zijn standpunt niet uit onwil komt, maar uit loyaliteit aan zijn geloof. “Het voelt alsof ik mijn kinderen zou toestaan om iets te doen dat direct in strijd is met onze waarden. Dat kan en wil ik niet accepteren.”
De reactie van andere ouders
In de oudergroep zorgde Omar’s standpunt voor discussie. “Sommige ouders reageerden met: ‘Het is maar een liedje, doe niet zo moeilijk,’ of: ‘Laat je kinderen gewoon meedoen, dat is goed voor hun integratie.’ Maar waarom moeten wij altijd concessies doen? Niemand vraagt anderen om hun tradities aan te passen voor ons. Waarom moet dat andersom dan wel?”
Omar merkt op dat veel ouders die in een vergelijkbare situatie zitten, stilzwijgend meegaan om confrontaties te vermijden. Maar hij weigert dit pad te volgen. “Ik ben niet bang voor gedoe. Als ik nu niet mijn grenzen stel, waar eindigt het dan? Misschien vragen ze volgend jaar of mijn kinderen een kerstspel doen of deelnemen aan een kerstviering. Het is een glijdende schaal.”
Impact op zijn kinderen
Omar erkent dat zijn standpunt niet altijd makkelijk is voor zijn kinderen. “Ik heb ze uitgelegd waarom wij geen kerst vieren en waarom het belangrijk is om trouw te blijven aan onze eigen waarden. Ze begrijpen het en steunen me, maar het is niet altijd makkelijk voor ze.”
Zijn kinderen krijgen regelmatig vragen van hun klasgenoten over waarom ze niet meedoen. “Ze voelen zich soms buitengesloten, en dat doet pijn. Maar ik wil ze leren dat je soms sterk moet staan voor wat je gelooft, zelfs als dat betekent dat je anders bent dan de rest.”
Mogelijke oplossingen van de school
De school probeert oplossingen te vinden om tegemoet te komen aan Omar’s zorgen. Een van de voorstellen was om zijn kinderen tijdens de kerstliedjes in een andere ruimte te laten lezen of spelen. Maar ook dit voelt voor Omar niet goed.
“Waarom moeten mijn kinderen apart worden gezet? Het voelt alsof wij ons altijd moeten aanpassen, terwijl niemand rekening houdt met onze situatie. Waarom kan er geen ruimte zijn voor meer diversiteit in hoe feestdagen worden gevierd?”
Een zoektocht naar respect
Omar is zich bewust van hoe zijn standpunt door anderen wordt gezien. “Ik weet dat mensen me koppig of extreem vinden, maar ik zie het anders. Ik sta op voor wat ik geloof en voor wat belangrijk is voor mijn gezin. Dat zou iedereen moeten doen, toch?”
Hij benadrukt dat het hem niet gaat om het wegnemen van kersttradities, maar om het creëren van een omgeving waarin iedereen zich welkom voelt. “Ik wil niet dat kerst verdwijnt, maar ik wil wel dat er respect is voor onze keuzes. Het kan toch niet zo moeilijk zijn om meer inclusieve oplossingen te bedenken?”
Een groter maatschappelijk probleem
Volgens Omar raakt deze situatie aan een groter probleem in de samenleving: de beperkte ruimte voor diversiteit. “De maatschappij is zo ingericht dat iedereen hetzelfde moet doen. Maar Nederland is een diverse samenleving, en dat moet ook op school zichtbaar zijn. Het gaat niet om tegen kerst zijn, maar om een plek waar iedereen zich gezien en gerespecteerd voelt.”
Omar benadrukt dat hij niet de enige is die hiermee worstelt. “Er zijn veel ouders die in stilte omgaan met deze druk, omdat ze geen zin hebben in confrontaties. Maar als wij niet onze stem laten horen, verandert er nooit iets.”
De kracht van eigen overtuigingen
Ondanks de kritiek blijft Omar vasthouden aan zijn standpunt. “Ik wil geen ruzie, maar ik wil wel respect. Respect voor ons geloof, onze tradities, en de manier waarop ik mijn kinderen wil opvoeden. Dat is niet te veel gevraagd.”
Hij hoopt dat zijn verhaal bijdraagt aan meer bewustzijn en begrip. “We hoeven het niet altijd met elkaar eens te zijn, maar we moeten wel respect hebben voor elkaars overtuigingen. Als we dat kunnen bereiken, maken we samen een stap naar een inclusievere samenleving.”
Een inclusieve toekomst
Omar’s verhaal illustreert hoe lastig het kan zijn om trouw te blijven aan je eigen waarden in een samenleving waar bepaalde tradities domineren. Het is een oproep om inclusiviteit en respect centraal te stellen, zowel op scholen als in de bredere maatschappij.
Zijn boodschap is duidelijk: “Het draait niet om kerstliedjes of tradities wegnemen. Het gaat om een plek waar iedereen zich thuis voelt, ongeacht hun overtuigingen.”
Actueel
Jonge vrouw (19) aangereden door trein
Een tragisch ongeval in het Belgische Wijgmaal, in Vlaams-Brabant, heeft het leven gekost aan de 19-jarige Ranya. De jonge vrouw werd vorige week aangereden door een trein nadat ze een gesloten spoorwegovergang overstak. Volgens de beschikbare informatie keek ze op dat moment naar haar telefoon en droeg ze oordopjes, waardoor ze de naderende trein vermoedelijk niet op tijd heeft opgemerkt.
Het drama heeft diepe indruk gemaakt in Wijgmaal. Ook voor de familie van Ranya is het verlies bijzonder zwaar. Inmiddels is haar lichaam naar Irak overgebracht, waar ze naast haar vader zal worden begraven.
Ranya stak gesloten spoorwegovergang over
Het ongeval gebeurde rond 22.00 uur, kort nadat Ranya uit een trein was gestapt op station Wijgmaal.
Op dat moment waren de slagbomen van de spoorwegovergang naar beneden en knipperden de rode waarschuwingslichten. Toch besloot de jonge vrouw de sporen over te steken.
Op camerabeelden van de Belgische spoorbeheerder Infrabel zou te zien zijn dat Ranya met haar mobiele telefoon bezig was en om de gesloten slagbomen heen liep.
Op hetzelfde moment naderde een andere trein met hoge snelheid.
De machinist zou hebben gezien dat iemand zich op het spoor bevond en probeerde nog te remmen. Door de snelheid en de lange remweg van een trein kon een aanrijding echter niet meer worden voorkomen.
Ranya werd geraakt en overleed ter plaatse.
Infrabel waarschuwt voor groot gevaar
Na het ongeval benadrukte Infrabel-woordvoerder Frédéric Petit opnieuw hoe gevaarlijk het is om een gesloten spoorwegovergang over te steken.
Volgens hem denken mensen soms ten onrechte dat ze veilig kunnen oversteken zodra één trein voorbij is. Er kan echter vanuit de andere richting nog een tweede trein aankomen.
In dit geval waren de veiligheidsmaatregelen duidelijk actief: de slagbomen waren gesloten en de rode waarschuwingslichten knipperden.
Het ongeval laat daarmee opnieuw zien hoe fataal een moment van onoplettendheid rond het spoor kan aflopen.
Familie laat Ranya naar Irak overbrengen
Na haar overlijden wilde de familie Ranya graag in Irak begraven. Inmiddels is haar stoffelijk overschot naar het land overgebracht.
Achter die wens schuilt een aangrijpende familiegeschiedenis.
Ranya heeft haar vader nooit gekend. Enkele maanden voordat zij werd geboren, werden haar vader en broer volgens de familie om het leven gebracht door terreurgroep Al-Qaeda.
Haar moeder was op dat moment vier maanden zwanger van Ranya en zou getuige zijn geweest van het geweld. Ranya’s oudere zus was destijds nog geen jaar oud.
Jaren later bouwde het gezin een nieuw bestaan op in België. Sinds 2017 woonde de familie in Wijgmaal.
Geldinzameling voor begrafenis
De moeder van Ranya werkt in een fabriek en beschikt volgens de berichtgeving niet over ruime financiële middelen. Het overbrengen van het lichaam naar Irak, de begrafenis en de noodzakelijke reiskosten brachten daarom grote uitgaven met zich mee.
Vrijwilligers van het Hidaya Cultureel Centrum in Leuven besloten de familie te helpen en begonnen een inzamelingsactie.
De respons bleek enorm. Binnen ongeveer twintig uur werd het gewenste bedrag bij elkaar gebracht, waardoor de familie de reis en begrafenis kon bekostigen.
Ranya zal in Irak naast haar vader haar laatste rustplaats krijgen.
Groot verdriet na plotseling verlies
Voor haar moeder en andere familieleden betekent het overlijden opnieuw een bijzonder zwaar verlies. Na de gewelddadige gebeurtenissen die het gezin eerder troffen, moeten zij nu afscheid nemen van Ranya, die slechts 19 jaar oud werd.
Tegelijkertijd vormt het drama een pijnlijke waarschuwing voor anderen. Een gesloten spoorwegovergang mag nooit worden overgestoken, ook niet wanneer er net een trein voorbij is gereden of wanneer er op dat moment geen andere trein zichtbaar lijkt.
Een trein kan niet plotseling uitwijken en heeft een zeer lange remweg. Afleiding door een telefoon of oordopjes kan het gevaar rond het spoor bovendien nog groter maken.
Voor Ranya kwam die waarschuwing helaas te laat. Haar familie neemt nu in Irak afscheid van haar, op de plek waar ze naast haar vader zal worden begraven.