Actueel
NIEUWS | Jonge familie van 4 heengegaan tijdens vlucht
Een inspirerende familie uit Virginia, de Livingstons, heeft samen onvergetelijke momenten beleefd, maar hun reis eindigde op een onverwachte manier. Peter, Donna en hun dochters Alydia (11) en Everly (14) waren op weg naar huis na hun trotse deelname aan de Amerikaanse kunstschaatskampioenschappen van 2025 in Wichita, Kansas. Hun verhaal eindigde anders dan gepland, maar de herinneringen die ze achterlaten, blijven voortleven in de harten van velen.
Liefde en passie
Peter en Donna stonden bekend als ouders die hun kinderen aanmoedigden om hun dromen te volgen en hun talenten te ontwikkelen. Everly en Alydia waren twee enthousiaste, getalenteerde schaatsers die elke kans aangrepen om op het ijs te staan. Everly droomde ervan de wereld rond te reizen als onderdeel van een nationaal team, terwijl Alydia zich steeds verder ontwikkelde en klaarstond om een nieuwe weg in te slaan met een schaatspartner.
Wat hun prestaties extra bijzonder maakte, was de toewijding en steun van hun ouders. Donna was betrokken bij elke stap van hun reis en zorgde ervoor dat de meisjes altijd hun creativiteit en energie kwijt konden in hun sport. “Ze waren echt een team, altijd samen en altijd enthousiast over wat er nog zou komen,” vertelde een goede vriend van de familie.
Energie en enthousiasme
Voor de Livingstons was kunstschaatsen meer dan alleen een sport – het was een manier van leven. Buiten de ijsbaan waren de zussen altijd actief en vonden ze nieuwe manieren om in beweging te blijven. “Als ze niet op het ijs stonden, waren ze wel op wieltjes, rollend en lachend door het leven,” deelde een familievriend.
Donna had een talent voor mode en ontwierp met veel plezier bijzondere schaatskostuums. Ze wilde ervoor zorgen dat haar dochters en andere schaatsers altijd een unieke uitstraling hadden op het ijs. Haar ontwerpen vielen op door levendige kleuren en speelse details, waarmee ze de persoonlijkheden van de schaatsers prachtig wist te vangen.
Kort voordat de familie terugreisde, deelden de meisjes een vreugdevolle boodschap op hun gezamenlijke sociale media-account. Ze straalden trots uit over hun prestaties en spraken hun enthousiasme uit over alles wat de toekomst hen nog zou brengen.
Een onverwachte wending
De Livingstons waren onderweg naar huis, net als vele andere deelnemers van de kampioenschappen. De vlucht bracht hen samen met andere schaatsers, coaches en ouders die, net als zij, een week vol bijzondere ervaringen achter de rug hadden. Onderweg vond een onverwachte gebeurtenis plaats, waardoor de reis anders afliep dan gepland.
Een golf van medeleven
De kunstschaatswereld reageerde vol liefde en steun op het nieuws. Tijdens de Europese kampioenschappen kunstschaatsen in Estland spraken commentatoren en voormalige topschaatsers Johnny Weir en Tara Lipinski warme woorden over de familie en andere betrokkenen.
“Onze harten zijn vandaag extra vol,” zei Weir geëmotioneerd. “De vreugde en passie die deze mensen in onze sport brachten, zullen voor altijd voortleven.” Lipinski voegde eraan toe: “De kracht en schoonheid die zij met zich meedroegen, blijven deel uitmaken van de schaatsgemeenschap.”
Een herinnering die voortleeft
Familie, vrienden en bekenden koesteren hun herinneringen aan de Livingstons en spreken met veel warmte over hen. “Peter en Donna waren niet alleen geweldige ouders, maar ook echte levensgenieters,” deelde een dierbare vriend. “Hun positiviteit en liefde voor hun gezin waren aanstekelijk. Ze wilden dat hun dochters wisten dat alles mogelijk is als je ergens echt voor gaat.”
Naast hun persoonlijke liefde voor de sport, stonden de Livingstons ook bekend om hun gastvrijheid en betrokkenheid bij anderen. Donna’s creaties inspireerden jonge schaatsers, terwijl Peter zijn passie voor hockey met enthousiasme deelde met de mensen om hem heen.
Een nalatenschap van inspiratie
Hoewel hun reis anders eindigde dan verwacht, leeft de herinnering aan de familie Livingston voort in de schaatsgemeenschap en daarbuiten. Hun optimisme, hun dromen en hun vastberadenheid blijven inspireren. Familie en vrienden zullen hen blijven herinneren als mensen die elke dag met een glimlach leefden en anderen aanmoedigden om hetzelfde te doen.
Een bijzonder feitje
Wist je dat kunstschaatsen een van de weinige sporten is waarbij atleten niet alleen beoordeeld worden op techniek, maar ook op artistieke expressie? Dit maakt de sport uniek, omdat schaatsers zowel fysiek sterk als creatief moeten zijn om indruk te maken op de jury.
Belangrijkste punten
- De familie Livingston bestond uit vier energieke, liefdevolle mensen met een gedeelde passie voor kunstschaatsen.
- Dochters Alydia (11) en Everly (14) waren toegewijde schaatsers met grootse ambities en een toekomst vol mogelijkheden.
- Ouders Peter en Donna ondersteunden hun dochters in alles wat ze deden en waren zelf ook gepassioneerde sportliefhebbers.
- De kunstschaatsgemeenschap reageerde met liefde en warmte, met steunbetuigingen van onder andere bekende schaatsers en commentatoren.
- De herinnering aan de familie blijft voortleven in de harten van velen en in de schaatswereld waarin ze schitterden.
- Hun nalatenschap is een bron van inspiratie voor iedereen die droomt van een toekomst vol kansen en mogelijkheden.
Actueel
Isa Hoes en haar zoon Merlijn worden geraakt door een groot verlies: ‘We moeten hierover spreken’
Isa Hoes stond maandag stil bij een datum die voor haar elk jaar opnieuw beladen is. Het is precies vijftien jaar geleden dat haar man Antonie Kamerling op 44-jarige leeftijd uit het leven verdween. Een moment dat voor altijd een breuklijn vormt in haar leven, maar ook in dat van hun kinderen Merlijn en Vlinder. Op sociale media deelde Isa een ingetogen, maar krachtige boodschap die bij veel mensen diep binnenkwam.
“Nog steeds geliefd – nog steeds gemist. 6 oktober 2010,” schreef Isa bij een foto van Antonie. Op het beeld is hij te zien in een auto, lachend, ontspannen, een moment zoals hij door velen herinnerd wordt. Geen lange tekst, geen uitleg. Alleen die paar woorden, die voor haar alles zeggen – en voor duizenden volgers herkenbaar voelen.
Een liefde die begon voor de camera’s
Isa Hoes en Antonie Kamerling leerden elkaar kennen in 1990 op de set van Goede Tijden, Slechte Tijden. Het was het begin van een van de bekendste liefdesverhalen uit de Nederlandse televisiegeschiedenis. Wat begon als een professionele samenwerking, groeide al snel uit tot een diepe band. De chemie tussen hen was niet alleen op het scherm voelbaar, maar ook daarbuiten.
Hun relatie ontwikkelde zich in een tijd waarin ze beiden aan het begin stonden van hun carrière. Ze groeiden samen, zowel persoonlijk als professioneel. In 1997 bezegelden ze hun liefde met een huwelijk in Italië, omringd door familie en vrienden. Later werden ze ouders van twee kinderen: Merlijn en Vlinder. Voor de buitenwereld leken ze het perfecte plaatje: succesvol, geliefd en hecht.
Maar achter dat beeld schuilde ook kwetsbaarheid. Antonie stond bekend als een intense, gevoelige man, iemand die diep kon voelen en leven. Juist die eigenschappen maakten hem zo geliefd als acteur, maar zorgden ook voor innerlijke strijd.
Vijftien jaar later: het gemis blijft
Vijftien jaar na het verlies is het verdriet niet verdwenen. Dat laat Isa met haar korte boodschap zien. Het gemis is er nog steeds, maar het heeft een andere vorm gekregen. Waar de eerste jaren vaak werden gekenmerkt door rauwe pijn en overleven van dag tot dag, is er nu ruimte voor herinnering, liefde en stilte.
Isa heeft in de jaren na het verlies vaker open gesproken over r0uw. Ze beschreef hoe r0uw geen rechte lijn is, maar een proces dat zich blijft ontwikkelen. Soms sluimert het op de achtergrond, soms komt het onverwacht naar voren. Een datum, een geur, een liedje of een foto kan alles weer even dichtbij brengen.
Met haar post laat Isa zien dat herinneren niet hetzelfde is als vastzitten in verdriet. Het is een manier om iemand die er niet meer is een plek te blijven geven in het leven van nu.
Zoon Merlijn: van afsluiten naar toelaten
Ook zoon Merlijn Kamerling stond op deze dag stil bij zijn vader. Hij deelde een openhartige en persoonlijke tekst die veel mensen raakte. Daarin beschrijft hij hoe hij jarenlang zijn gevoelens op afstand hield.
“Vandaag, precies vijftien jaar geleden, verloor ik mijn vader. Bijna tien jaar lang heb ik de deur dichtgedaan voor mijn verdriet,” schreef Merlijn. “Ik deed er alles aan om hem te vergeten, om maar niet te hoeven voelen wat ik miste.”
Die woorden laten zien hoe r0uw zich bij iedereen anders manifesteert. Waar sommigen direct hun emoties toelaten, kiezen anderen – zeker op jonge leeftijd – voor afsluiten als overlevingsstrategie. Voor Merlijn was dat een manier om door te kunnen gaan, om niet overspoeld te worden door gevoelens die te groot waren.
Een keerpunt in het r0uwproces
Volgens Merlijn kwam er pas echt verandering toen hij in 2020 begon te schrijven aan zijn boek. Dat moment markeerde een keerpunt. Door woorden te geven aan wat jarenlang onuitgesproken bleef, kwam er ruimte voor verwerking.
“Dat was het begin van een proces, een proces van r0uw,” schrijft hij. “Iets wat vandaag de dag voor zoveel mensen herkenbaar is.”
Merlijn benadrukt dat verlies niet verdwijnt. Het laat een litteken achter. Maar dat litteken verandert. Het wordt onderdeel van wie je bent, zonder dat het je volledig bepaalt. “Het verlies blijft een litteken. Maar het litteken verandert. Het wordt draaglijker. En, hoe gek het ook klinkt: het wordt écht beter.”
Die woorden bieden troost, niet alleen aan hemzelf, maar ook aan anderen die met verlies te maken hebben. Ze laten zien dat r0uw niet betekent dat je vast blijft zitten in verdriet, maar dat het mogelijk is om opnieuw betekenis, kracht en zelfs rust te vinden.
Een blijvende plek in het leven
Voor Isa, Merlijn en Vlinder blijft Antonie een vaste plek innemen in hun leven. Niet als iemand die alleen wordt herdacht op een specifieke datum, maar als iemand die verweven is met wie zij zijn. In verhalen, herinneringen, karaktertrekken en kleine dagelijkse momenten.
Isa heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een krachtige stem in het gesprek over r0uw en verlies. Ze spreekt eerlijk over de complexiteit ervan, over hoe je tegelijk verder kunt leven én iemand kunt blijven missen. Haar openheid heeft veel mensen geholpen die zich in soortgelijke situaties bevinden.
Reacties vol herkenning en respect
Onder de Instagram-post van Isa stroomden de reacties binnen. Niet sensatiebelust, maar warm, respectvol en meelevend. Veel mensen deelden hun eigen ervaringen met verlies, anderen lieten simpelweg een hartje of een korte boodschap achter. Het laat zien hoeveel impact Antonie Kamerling nog altijd heeft, niet alleen als acteur, maar als mens.
Ook de woorden van Merlijn werden breed gedeeld en geprezen om hun eerlijkheid. Ze raken een universeel gevoel: het zoeken naar een manier om om te gaan met iets wat je niet kunt veranderen.
Liefde stopt niet bij afscheid
Vijftien jaar na die bewuste dag is één ding duidelijk: liefde stopt niet wanneer iemand verdwijnt uit het dagelijkse leven. Ze verandert van vorm, maar blijft bestaan. In herinneringen, in woorden, in stiltes en in momenten van reflectie.
Isa Hoes laat met haar ingetogen eerbetoon zien dat je iemand kunt blijven liefhebben zonder vast te blijven zitten in verdriet. En Merlijn laat zien dat r0uw geen eindpunt kent, maar een proces is dat je – op je eigen tempo – kunt aangaan.
Samen schetsen ze een beeld van verlies dat pijnlijk is, maar ook menselijk, herkenbaar en uiteindelijk draaglijk. En precies daarin schuilt de kracht van hun woorden.