Actueel
Moeder vol frustratie volgt langzame auto, totdat een raamsticker haar perspectief volledig doet kantelen
Het combineren van de rollen van een perfecte moeder, een liefdevolle echtgenote, en het beheren van een huishouden, terwijl je tegelijkertijd een bijdrage levert aan de maatschappij, is allesbehalve eenvoudig. Voeg hier het moederschap over meerdere kinderen aan toe, en woorden als rust en stilte lijken bijna onmogelijk te verenigen met de dagelijkse realiteit.
Een vrouw die deze uitdagingen maar al te goed kent, is Hailey. Elke dag brengt haar nieuwe uitdagingen, en zelfs kleine tegenslagen kunnen grote gevolgen hebben. Op een ochtend, op weg naar haar werk, belandde Hailey achter een uitzonderlijk traag rijdende auto. Het vergde veel van haar zelfbeheersing om niet gefrustreerd te raken.
Hailey had haast en had weinig geduld voor een auto die niet eens de aanbevolen snelheidslimiet haalde. Het was pas toen ze bij een stoplicht wachtte achter deze auto, dat ze een notitie in het achterraam zag.
De boodschap raakte haar diep, en ze voelde de behoefte om haar ervaring te delen op haar blog, Thoughts, Dots and Tots. Hailey geeft aan dat het haar perspectief op de wereld veranderd heeft.
Hier is wat ze deelde: “Op weg naar mijn werk zat ik achter deze auto. Het bordje in het achterraam las: ‘Leer schakelen, sorry voor eventuele vertraging.’ Met deze kennis was ik veel geduldiger met hun trage schakelen, en eerlijk gezegd deden ze het vrij goed voor iemand die nog aan het leren is.
“Toen vroeg ik mezelf af: zou ik even geduldig zijn geweest zonder dat bordje? Het antwoord is waarschijnlijk nee. We weten niet wat anderen doormaken.
Mensen dragen geen bordjes met hun persoonlijke strijd. Je ziet geen bordjes op iemands shirt die zeggen: ‘Gaat door een scheiding’, of ‘Heeft een kind verloren’, of ‘Voelt zich depressief’, of ‘Gediagnosticeerd met kanker’.
“Als we visueel konden zien wat anderen doormaken, zouden we ongetwijfeld vriendelijker zijn. Maar we zouden geen bordjes moeten nodig hebben om vriendelijk te zijn tegen vreemden. We zouden het gewoon moeten doen, ongeacht of we de situatie kennen of niet. Of ze het ‘verdienen’ of niet.
“Geef iedereen een beetje meer geduld, vriendelijkheid en liefde.” Het handgeschreven bordje heeft duidelijk een diepe indruk gemaakt op Hailey. Ze had zich makkelijk kunnen overgeven aan irritatie en frustratie, maar koos in plaats daarvan voor begrip en tolerantie.
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.