Actueel
Miljoenenjacht-kijkers reageren op thuiswinnaar en iedereen is het eens
De speciale Nieuwjaarsaflevering van Miljoenenjacht leverde spectaculaire momenten en bijzondere verhalen op. Studiofinalist Barry ging naar huis met een indrukwekkende 281.000 euro, en datzelfde bedrag werd uitgereikt aan een thuiswinnaar.
De gelukkige bleek een 85-jarige vrouw, die zich niet meteen leek te realiseren wat haar was overkomen. Het moment zorgde voor zowel hartverwarmende reacties als kritische opmerkingen van kijkers.
Barry: een finalist met opvallende keuzes
De studiofinalist Barry trok de aandacht met zijn uitgesproken keuzes en opmerkingen. Hij selecteerde koffer 16 omdat hij dat een “mooie leeftijd” vond. Daarnaast deelde hij dat hij al lange tijd droomt van een reis naar Thailand, een wens die nu werkelijkheid kan worden dankzij zijn winst.
Toch was niet iedereen even enthousiast over Barry’s keuzes in zijn privéleven. Tijdens de show werd duidelijk dat zijn partner Corry al 22 jaar wacht op een huwelijksaanzoek.
Barry leek daar echter weinig haast mee te hebben. “Trouwen? Ach, dat is allemaal maar gedoe,” zei hij luchtig. Corry zal wellicht hopen dat Barry na zijn overwinning eindelijk van gedachten verandert.
Een slimme deal
Barry besloot op het juiste moment te dealen en ging akkoord met een bedrag van 281.000 euro. Na aftrek van kansspelbelasting blijft daar ongeveer 185.000 euro van over. Genoeg voor een droomreis naar Thailand en misschien zelfs voor een verrassend huwelijksaanzoek.
De thuiswinnaar: een bijzonder moment voor een 85-jarige vrouw
Het meest ontroerende moment van de avond kwam toen Winston Gerschtanowitz aanbelde bij de thuiswinnaar.
De gelukkige bleek een 85-jarige vrouw, die in eerste instantie niet leek te beseffen wat er zojuist was gebeurd. Haar reactie was ingetogen en leek te suggereren dat de impact van de prijs pas later tot haar doordrong.
Winston probeerde het ijs te breken door te vragen naar haar goede voornemens en stelde voor dat ze “allemaal leuke dingen” kon doen met het gewonnen bedrag. Dit leidde echter tot gemengde reacties op sociale media.
Kritiek en zorgen van kijkers
Kijkers leefden massaal mee met de oudere vrouw, maar wezen ook op de noodzaak van begeleiding bij zo’n grote geldprijs. Sommigen vonden Winston’s opmerkingen over “leuke dingen doen” niet helemaal passend gezien haar leeftijd en situatie.
Een kijker schreef op sociale media:
“Winston die aan de 85-jarige thuiswinnares vraagt of zij goede
voornemens heeft en vervolgens zegt dat zij allemaal leuke dingen
kan gaan doen van het geld… Kweenie hoor…”
Een ander voegde toe:
“Deze mevrouw heeft wel echt begeleiding nodig met deze prijs.
Volgens mij snapt ze het niet zo goed.”
Een warm begin van het jaar
Ondanks de zorgen feliciteren veel kijkers zowel Barry als de thuiswinnaar met hun enorme geldprijzen. De show bood een feestelijke start van het nieuwe jaar en zette een glimlach op het gezicht van miljoenen kijkers.
Barry zal ongetwijfeld genieten van zijn nieuwe rijkdom, en hopelijk zal de thuiswinnaar met de juiste hulp en ondersteuning mooie herinneringen kunnen maken met haar gewonnen bedrag.
Actueel
Ruben Van Gucht doet trieste onthulling over de geboorte van zijn zoon: “Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden”
Ruben Van Gucht openhartig over geboorte van zoon Mondo: “Dat moment blijft een klein litteken”
Voor buitenstaanders lijkt het leven van Ruben Van Gucht vaak gevuld met sport, reizen en televisie. Als sportjournalist en presentator is hij gewend om grote momenten van anderen te verslaan. Maar één van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn eigen leven, de geboorte van zijn zoon Mondo, kijkt hij tot vandaag met gemengde gevoelens op terug.
In een openhartig gesprek vertelt Van Gucht hoe de geboorte van zijn zoon, die hij samen heeft met voormalig topsportster Blanka Vlašić, anders verliep dan hij had gehoopt. Wat een van de mooiste momenten uit zijn leven had moeten worden, bleef voor hem ook een ervaring met een emotionele schaduwkant.
Een bijzondere periode voorafgaand aan de geboorte
De geboorte van Mondo vond plaats in Kroatië, het geboorteland van Blanka Vlašić. Voor het koppel was het een bijzondere periode, waarin verwachtingen, spanning en vreugde samenkwamen. Ruben had vooraf duidelijk aangegeven hoe belangrijk het voor hem was om bij de geboorte aanwezig te zijn.
Hij wilde het moment samen beleven, als ouders naast elkaar, en er vanaf het eerste ogenblik bij zijn. Volgens hem was dat ook de afspraak: wanneer de bevalling zou beginnen, zou hij worden opgehaald zodat hij het proces kon meemaken.
Omdat het om een geplande keizersnede ging, leek alles bovendien goed georganiseerd. De timing was bekend, en Ruben ging ervan uit dat hij het moment waarop zijn zoon ter wereld kwam van dichtbij zou meemaken.
Wachten zonder te weten wat er gebeurt
Op de ochtend van de bevalling bevond Ruben zich in het ziekenhuis, klaar voor wat een onvergetelijke ervaring moest worden. Terwijl Blanka werd voorbereid op de ingreep, moest hij wachten in een ruimte voor het personeel.
Hij ging ervan uit dat iemand hem zou komen halen zodra het zover was. Maar de tijd verstreek en er gebeurde niets. De onzekerheid begon te groeien. Wanneer zou het beginnen? En waarom kwam niemand hem ophalen?
Uiteindelijk besloot hij zelf navraag te doen. Hij kreeg te horen dat hij zich geen zorgen moest maken en dat men hem snel zou komen halen. Dat gaf hem even geruststelling, maar achteraf bleek dat het moment waarop zijn zoon werd geboren al voorbij was.
Een onverwacht eerste moment met zijn zoon
Niet veel later werd hij alsnog geroepen. In plaats van naar de operatiekamer gebracht te worden, kwam Ruben in een aparte ruimte terecht. Daar kreeg hij plots zijn zoon in de armen gedrukt.
Het was een overweldigend moment, maar ook een verwarrend moment. Hij stond alleen in een kamer, zonder zijn partner, zonder de gedeelde ontlading waar hij op had gehoopt. Het eerste contact met zijn zoon voelde bijzonder, maar tegelijkertijd incompleet.
Hij kon het moment niet delen met Blanka. Geen gezamenlijke blik, geen eerste woorden naar elkaar, geen omhelzing na de geboorte. Dat gemis is iets wat hem later meer is gaan bezighouden.
Het gemis van een gedeelde ervaring
Na enkele minuten moest hij zijn zoon alweer afgeven aan het personeel. Pas later zag hij Blanka terug, toen zij uit de operatiekamer werd gereden. Dat moment, waarop ze elkaar eindelijk konden vastpakken, was intens en emotioneel.
Toch voelde het voor Ruben anders dan hij zich altijd had voorgesteld. De geboorte van een kind wordt vaak gezien als een gedeelde ervaring die ouders dichter bij elkaar brengt. Voor hem ontbrak dat gezamenlijke begin.
Hij beschrijft het als een moment dat hem is “ontnomen”, niet uit kwade wil, maar door de manier waarop alles liep. Juist omdat het om zo’n uniek moment gaat, blijft dat gevoel hangen.
Invloed op zijn kijk op vaderschap
De ervaring heeft ook invloed gehad op hoe Ruben naar de toekomst kijkt. Hij geeft aan dat de gebeurtenis een rol speelt in zijn twijfels over een eventuele tweede keer vader worden.
Niet omdat hij geen liefde of geluk ervaart als vader — integendeel — maar omdat het gevoel blijft dat hij één van de meest bijzondere momenten in het ouderschap niet volledig heeft kunnen meemaken.
Voor hem voelt het alsof die kans misschien maar één keer voorbij komt in een mensenleven. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, laat dat een blijvende indruk na.
Een blijvend litteken, maar ook dankbaarheid
Ondanks de teleurstelling benadrukt Ruben dat hij vooral dankbaar is voor zijn zoon en voor het gezin dat hij samen met Blanka vormt. Het vaderschap zelf staat voor hem buiten kijf als een van de mooiste ervaringen in zijn leven.
Toch noemt hij het gemis een “klein litteken”. Niet iets dat overheerst, maar wel iets dat altijd aanwezig blijft wanneer hij terugdenkt aan die dag. Het is de gedachte dat hij zijn zoon niet daadwerkelijk heeft zien geboren worden, die hem blijft raken.
Openheid over kwetsbare momenten
De openheid waarmee Ruben over deze ervaring spreekt, raakt bij veel mensen een herkenbare snaar. Geboortes verlopen niet altijd zoals gepland, en verwachtingen botsen soms met de realiteit van medische procedures en praktische omstandigheden.
Door zijn verhaal te delen laat hij zien dat ook ogenschijnlijk mooie momenten complex kunnen zijn. Geluk en gemis kunnen naast elkaar bestaan, zelfs bij een gebeurtenis die normaal gesproken alleen met vreugde wordt geassocieerd.
Een nieuwe betekenis aan herinneringen
Vandaag kijkt Ruben vooral vooruit. De band met zijn zoon groeit elke dag, en de momenten die daarna volgden hebben nieuwe herinneringen gecreëerd die minstens zo waardevol zijn.
Toch blijft de geboorte van Mondo een gebeurtenis met twee kanten: een dag van groot geluk, maar ook een moment dat anders liep dan gehoopt. En juist die combinatie maakt het verhaal zo menselijk.
Zoals hij zelf aangeeft: sommige ervaringen verdwijnen nooit helemaal, maar krijgen na verloop van tijd een plaats. Niet als iets negatiefs, maar als onderdeel van het persoonlijke verhaal dat iemand vormt — als vader, partner en mens.