Actueel
Miljoenenjacht-kijkers reageren op thuiswinnaar en iedereen is het eens
De speciale Nieuwjaarsaflevering van Miljoenenjacht leverde spectaculaire momenten en bijzondere verhalen op. Studiofinalist Barry ging naar huis met een indrukwekkende 281.000 euro, en datzelfde bedrag werd uitgereikt aan een thuiswinnaar.
De gelukkige bleek een 85-jarige vrouw, die zich niet meteen leek te realiseren wat haar was overkomen. Het moment zorgde voor zowel hartverwarmende reacties als kritische opmerkingen van kijkers.
Barry: een finalist met opvallende keuzes
De studiofinalist Barry trok de aandacht met zijn uitgesproken keuzes en opmerkingen. Hij selecteerde koffer 16 omdat hij dat een “mooie leeftijd” vond. Daarnaast deelde hij dat hij al lange tijd droomt van een reis naar Thailand, een wens die nu werkelijkheid kan worden dankzij zijn winst.
Toch was niet iedereen even enthousiast over Barry’s keuzes in zijn privéleven. Tijdens de show werd duidelijk dat zijn partner Corry al 22 jaar wacht op een huwelijksaanzoek.
Barry leek daar echter weinig haast mee te hebben. “Trouwen? Ach, dat is allemaal maar gedoe,” zei hij luchtig. Corry zal wellicht hopen dat Barry na zijn overwinning eindelijk van gedachten verandert.
Een slimme deal
Barry besloot op het juiste moment te dealen en ging akkoord met een bedrag van 281.000 euro. Na aftrek van kansspelbelasting blijft daar ongeveer 185.000 euro van over. Genoeg voor een droomreis naar Thailand en misschien zelfs voor een verrassend huwelijksaanzoek.
De thuiswinnaar: een bijzonder moment voor een 85-jarige vrouw
Het meest ontroerende moment van de avond kwam toen Winston Gerschtanowitz aanbelde bij de thuiswinnaar.
De gelukkige bleek een 85-jarige vrouw, die in eerste instantie niet leek te beseffen wat er zojuist was gebeurd. Haar reactie was ingetogen en leek te suggereren dat de impact van de prijs pas later tot haar doordrong.
Winston probeerde het ijs te breken door te vragen naar haar goede voornemens en stelde voor dat ze “allemaal leuke dingen” kon doen met het gewonnen bedrag. Dit leidde echter tot gemengde reacties op sociale media.
Kritiek en zorgen van kijkers
Kijkers leefden massaal mee met de oudere vrouw, maar wezen ook op de noodzaak van begeleiding bij zo’n grote geldprijs. Sommigen vonden Winston’s opmerkingen over “leuke dingen doen” niet helemaal passend gezien haar leeftijd en situatie.
Een kijker schreef op sociale media:
“Winston die aan de 85-jarige thuiswinnares vraagt of zij goede
voornemens heeft en vervolgens zegt dat zij allemaal leuke dingen
kan gaan doen van het geld… Kweenie hoor…”
Een ander voegde toe:
“Deze mevrouw heeft wel echt begeleiding nodig met deze prijs.
Volgens mij snapt ze het niet zo goed.”
Een warm begin van het jaar
Ondanks de zorgen feliciteren veel kijkers zowel Barry als de thuiswinnaar met hun enorme geldprijzen. De show bood een feestelijke start van het nieuwe jaar en zette een glimlach op het gezicht van miljoenen kijkers.
Barry zal ongetwijfeld genieten van zijn nieuwe rijkdom, en hopelijk zal de thuiswinnaar met de juiste hulp en ondersteuning mooie herinneringen kunnen maken met haar gewonnen bedrag.
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.