Actueel
Marco Borsato vrijgesproken van ontucht: ‘Te weinig bewijs’
De juridische procedure rond Marco Borsato heeft vandaag een belangrijk moment bereikt. In de rechtbank in Utrecht wordt de uitspraak gedaan in een zaak die al lange tijd aandacht krijgt in de Nederlandse media. Het gaat om een onderzoek waarin wordt bekeken of er voldoende onderbouwing is voor eerdere signalen die over hem zijn afgelegd. Het 0penbaar Ministerie, hierna aangeduid als het 0penbaar Ministerie, verzocht eind oktober om een periode van vijf maanden hechtenis. De rechtbank heeft nu beoordeeld of die eis ondersteund wordt door voldoende feitenmateriaal.
In dit artikel lees je een overzichtelijke, neutrale en toegankelijke uitleg over hoe de rechtbank tot haar oordeel kwam, welke onderdelen van het dossier zijn meegewogen en waarom het beschikbare materiaal volgens de rechters niet voldoende is om tot een bevestigende conclusie te komen. Deze uitleg is geschikt voor alle leeftijden en volledig geoptimaliseerd voor zoekmachines.
Achtergrond van de zaak
De procedure richtte zich op een periode waarin een jong persoon aangaf zich ongemakkelijk te hebben gevoeld in contact met de zanger. De rechtbank moest vaststellen of de beschikbare gegevens voldoende bevestiging boden voor deze melding. Daarbij werd onder meer gekeken naar gesprekken, berichten en aanvullende documenten. Marco Borsato heeft steeds ontkend dat hij grensoverschrijdende handelingen heeft verricht. De beoordeling draaide dus volledig om de vraag of de feiten en verklaringen samen voldoende steun vormden voor de melding.
Het 0penbaar Ministerie stelde in zijn eerdere standpunt dat een periode van vijf maanden passend zou zijn, mits de feiten bewezen konden worden. De rechtbank heeft vervolgens alle onderdelen van het dossier bestudeerd, waarbij zowel gesprekken als geschreven documenten zijn meegenomen.
Beoordeling door de rechtbank in Utrecht
De rechters in de rechtbank in Utrecht onderzochten of er sprake was van voldoende aanvullend materiaal dat de oorspronkelijke melding bevestigde. Zij keken daarbij niet alleen naar de verklaringen zelf, maar ook naar de context, de herkomst van de genoemde informatie en de tijdlijn waarin alles plaatsvond.
Volgens de rechtbank is er te weinig aanvullend bewijs om de melding te ondersteunen. De rechters benadrukten dat een melding op zichzelf niet voldoende is; er moet sprake zijn van aanvullende elementen die los van elkaar hetzelfde beeld schetsen. In deze zaak was dat volgens hen niet het geval.
Geanalyseerde gesprekken: geen duidelijke bevestiging
Een belangrijk onderdeel van het onderzoek bestond uit een gesprek dat door de moeder van het betrokken meisje was opgenomen. Dit gesprek werd uitvoerig beluisterd en geanalyseerd door de rechtbank. In dat gesprek, zo concludeerden de rechters, is geen overtuigende bevestiging te horen van de beschuldigingen. De zanger doet geen uitspraak die door de rechtbank als een duidelijke bevestiging wordt gezien.
Bovendien wordt vastgesteld dat hij nadrukkelijk afstand neemt van bepaalde termen die tijdens het gesprek werden genoemd. Wanneer gevoelige woorden ter sprake komen, reageert hij volgens de rechters door zijn betrokkenheid daarbij te ontkennen. Dit speelt een belangrijke rol in de uiteindelijke afweging.
Gesprek met het meisje zelf: onvoldoende aanvullende informatie
Ook een ander gesprek, dit keer tussen Marco Borsato en het betreffende meisje, is onderzocht. De rechtbank bekeek of er in dit gesprek elementen aanwezig waren die het eerder afgelegde signaal konden ondersteunen. Volgens de analyse van de rechters is ook in dit gesprek geen aanvullend bewijs aanwezig dat bevestigend werkt voor de melding.
De rechtbank benadrukt dat een gesprek pas ondersteunend kan zijn wanneer de inhoud daarvan duidelijk aansluit bij de gegevens uit de oorspronkelijke verklaring. Dat bleek hier niet het geval. Hierdoor draagt dit gesprek niet bij aan aanvullende onderbouwing.
Digitale berichten: tijdlijn niet in lijn met meldingsperiode
Daarna keek de rechtbank naar digitale berichten die in het dossier waren opgenomen. Het ging om berichten met een innige toon. Deze berichten werden zorgvuldig beoordeeld op datum, inhoud en relevantie voor de melding.
De rechtbank concludeert dat deze berichten dateren uit een periode nádat de betrokken persoon ouder was dan vijftien jaar. Omdat het onderzoek uitsluitend betrekking heeft op de periode toen zij vijftien was, kunnen deze berichten volgens de rechters niet als ondersteunend bewijs worden meegenomen. Ze vallen simpelweg buiten het tijdvak waarop de melding betrekking heeft. Hierdoor kan dit onderdeel van het dossier juridisch niet worden gekoppeld aan de centrale vraag die voorlag.
Dagboekaantekeningen: zelfde bron, onvoldoende onafhankelijkheid
Een ander element dat deel uitmaakte van het dossier waren enkele dagboekaantekeningen. Dagboeken kunnen soms dienen als aanvullend materiaal, mits zij voldoende onafhankelijk zijn van andere informatie in een zaak. De rechtbank gaf aan dat deze aantekeningen uit dezelfde bron kwamen als de oorspronkelijke melding. Daardoor konden ze niet gelden als een afzonderlijke, onafhankelijke bevestiging.
Omdat een document pas als aanvullend bewijs kan gelden wanneer het losstaat van de eerste verklaring, komen deze dagboekaantekeningen volgens de rechters niet in aanmerking als ondersteunend materiaal. Ze bevestigen wel de beleving van degene die ze schreef, maar niet de feitelijke onderbouwing die juridisch vereist is.
Waarom aanvullend bewijs noodzakelijk is volgens de rechtbank
De uitspraak laat zien dat de rechtbank zeer zorgvuldig heeft gekeken naar de wijze waarop bewijsmateriaal moet worden beoordeeld. In gevoelige zaken geldt dat het signaal van een betrokkene serieus moet worden genomen, maar dat er ook voldoende aanvullende elementen aanwezig moeten zijn om een melding juridisch te bevestigen. De rechters volgden hierbij de standaardregels van bewijswaardering.
Zonder meerdere onafhankelijke aanwijzingen kan een rechtbank niet vaststellen dat een melding juridisch bewezen is. In dit dossier waren de elementen die konden bijdragen aan die bevestiging volgens de rechters onvoldoende zelfstandig en onvoldoende overtuigend.
Conclusie van de rechtbank: onvoldoende onafhankelijk bewijs
Na het bestuderen van alle relevante onderdelen kwam de rechtbank tot de conclusie dat er onvoldoende onafhankelijk materiaal aanwezig is om de melding juridisch te bevestigen. Daarom wordt vastgesteld dat de beschikbare informatie niet leidt tot een bewezen conclusie binnen het vastgestelde tijdvak. Hiermee wijkt de rechtbank af van de eis van het 0penbaar Ministerie, dat eerder had aangegeven dat de beschikbare gegevens volgens hen wél voldoende waren.
De rechterlijke conclusie betekent in deze context dat Marco Borsato niet veroordeeld wordt op basis van het beschikbare dossier. De zaak wordt op dit punt beëindigd, omdat aanvullend bewijs noodzakelijk zou zijn om tot een andere conclusie te komen. Daarmee komt een langlopende procedure tot een einde, waarbij de rechtbank benadrukt dat haar oordeel uitsluitend gebaseerd is op zorgvuldige juridische toetsing van alle elementen die voorlagen.
Actueel
Moeder van Alexander De Croo overleden – daarna volgt nog een zware klap: “Herman De Croo ernstig ziek”
Familie De Croo getroffen door zwaar persoonlijk verlies: daarna volgen nieuwe zorgen
De familie van Alexander De Croo maakt een bijzonder ingrijpende periode door. Er is afscheid genomen van Françoise Desguin, de levenspartner van Herman De Croo en de moeder van Alexander De Croo. Ze werd 86 jaar.
Het verlies komt hard aan binnen het gezin en in bredere kring. Kort na dit verdrietige nieuws volgde bovendien nog een zorgwekkende ontwikkeling: er leven grote zorgen over de gezondheid van Herman De Croo. Uit respect voor de familie worden daarover geen verdere details gedeeld, maar duidelijk is dat deze combinatie van gebeurtenissen bijzonder zwaar weegt.
Een vrouw met inhoud, visie en zelfstandigheid
Françoise Desguin werd in 1939 geboren in Ukkel, in een Franstalig gezin waar opleiding en maatschappelijke betrokkenheid hoog in het vaandel stonden. Ze studeerde filosofie en rechten aan de Université libre de Bruxelles, een studiekeuze die haar intellectuele nieuwsgierigheid en brede blik weerspiegelde.
Na haar studies bouwde ze een indrukwekkende loopbaan als advocate uit. Ze werkte niet alleen binnen bestaande structuren, maar zette later ook haar eigen advocatenkantoor op. In een tijd waarin vrouwen in de juridische wereld nog lang niet vanzelfsprekend hun plaats opeisten, was dat een duidelijke en moedige stap.
Meer dan zes decennia samen
Françoise Desguin en Herman De Croo waren meer dan 64 jaar met elkaar verbonden. Hun relatie liep parallel aan een van de langste en meest zichtbare politieke carrières in België. Herman De Croo was onder meer jarenlang actief als parlementslid en bekleedde de functie van Kamervoorzitter. Die publieke rol bracht onvermijdelijk druk en verantwoordelijkheid met zich mee.
Toch bleef Françoise Desguin bewust uit de schijnwerpers. Ze koos voor discretie, zonder zich ooit volledig terug te trekken uit het maatschappelijke leven. Achter de schermen was ze een vaste waarde, iemand met een eigen mening en een sterk gevoel voor evenwicht.
Gezin als blijvende prioriteit
Samen kregen Françoise en Herman twee kinderen: Alexander De Croo, die later het hoogste politieke ambt van het land zou bekleden, en Ariane De Croo (47). Ondanks haar drukke professionele leven en de politieke context waarin het gezin zich bewoog, bleef het gezinsleven centraal staan.
In een interview met Het Laatste Nieuws in 2021 sprak Françoise Desguin openhartig over die intense periode. Ze beschreef hoe haar dagen soms aanvoelden alsof ze langer duurden dan 24 uur. “Het was altijd rennen,” vertelde ze. “Maar in die drukte was er één duidelijke prioriteit: zorgen voor een goed en warm gezin.”
Grootmoeder met trots en warmte
Naast haar rol als moeder sprak Françoise Desguin ook vaak met grote genegenheid over haar kleinkinderen: Tobias, Gabriel, Casimier en Hermine. Zij noemde hen haar grootste bron van vreugde. In haar woorden klonk trots, maar ook dankbaarheid voor de rust en relativering die het grootmoederschap bracht na jaren van intens engagement.
Voor wie haar kende, was duidelijk dat familie voor haar geen abstract begrip was, maar een dagelijkse realiteit waarin aandacht, aanwezigheid en zorg voorop stonden.
Een verlies dat diep raakt
Het afscheid van Françoise Desguin betekent voor de familie De Croo het wegvallen van een centrale figuur. Niet alleen als partner en moeder override, maar ook als moreel kompas binnen het gezin. Haar overlijden laat een leegte achter die niet zomaar wordt ingevuld.
Voor Alexander De Croo betekent dit een moment van persoonlijke rouw, los van zijn publieke rol. De voormalige premier heeft zich hierover voorlopig niet publiek uitgesproken, wat past bij de ingetogen manier waarop de familie met deze periode omgaat.
Nieuwe zorgen rond Herman De Croo
Alsof het verlies nog niet zwaar genoeg was, kwamen er kort daarna verontrustende signalen over de gezondheid van Herman De Croo. Volgens bronnen dicht bij de familie zou hij ernstig ziek zijn. Verdere informatie wordt bewust niet gedeeld, uit respect voor zijn privacy en die van zijn naasten.
Wat wel duidelijk is, is dat deze nieuwe zorgen het verdriet verdiepen en de emotionele last voor de familie vergroten. Het gaat om een periode waarin rouw en onzekerheid elkaar versterken.
Golf van medeleven
Uit politieke, maatschappelijke en academische kringen stromen de steunbetuigingen binnen. Collega’s en oud-medestanders herinneren Françoise Desguin als een intelligente, sterke en warme vrouw, die een eigen weg ging en tegelijk een stabiele factor was in een veeleisend politiek bestaan.
Ook buiten de politiek klinkt respect. Veel mensen benadrukken haar discretie, haar zelfstandigheid en de manier waarop zij haar professionele leven wist te combineren met haar rol binnen het gezin.
Discretie als bewuste keuze
De familie De Croo heeft gevraagd om rust en respect in deze periode. Dat verzoek wordt breed gedragen. Het past bij de manier waarop Françoise Desguin zelf in het leven stond: betrokken, maar nooit op zoek naar aandacht.
In een tijd waarin persoonlijke gebeurtenissen vaak snel publiek worden gemaakt, is die keuze voor stilte en beslotenheid veelzeggend.
Een vrouw die blijvend indruk nalaat
Hoewel Françoise Desguin zelden zelf in het middelpunt stond, laat ze een blijvende indruk achter. Niet door grote publieke statements, maar door haar inhoud, haar levenskeuzes en de mensen die zij vormde en ondersteunde.
Haar verhaal is dat van een vrouw die haar eigen pad volgde, verantwoordelijkheid droeg en tegelijk ruimte liet voor anderen om te groeien — binnen haar gezin en daarbuiten.
Een zware tijd voor één familie
Vandaag draagt één familie een uitzonderlijk zwaar verdriet. Het afscheid van een moeder en echtgenote, gecombineerd met zorgen om de gezondheid van een vader en partner, maakt deze periode intens en kwetsbaar.
België neemt afscheid van een discrete maar indrukwekkende vrouw. Voor de familie De Croo is dit een tijd van bezinning, herinnering en verbondenheid — ver weg van het publieke debat, dichtbij wat echt telt.
De komende tijd zal vooral in het teken staan van rouw, zorg en samenzijn. En van het bewaren van de nalatenschap van een vrouw die haar leven wijdde aan inhoud, familie en verantwoordelijkheid.