Actueel
Manuëla Kemp overlijdt binnenkort: ‘Geen hoop meer’
Manuëla Kemp (61), de bekende zangeres en presentatrice, bevindt zich in een zeer zorgwekkende situatie na een ernstig scooter0ngeluk in de Portugese Algarve. Het 0ngeluk vond vijf weken geleden plaats in Loulé, maar sindsdien is haar toestand aanzienlijk verslechterd. Haar echtgenoot, Tjerk Lammers, laat aan Privé weten dat het einde van Manuëla’s leven nu onafwendbaar lijkt.
De tragedie in Portugal
Het 0ngeluk gebeurde terwijl Manuëla onderweg was om kerstcadeaus te kopen. Volgens Tjerk verloor ze de controle over haar scooter, vermoedelijk doordat een tas verschoven was. Hoewel de snelheid laag was, had de val ernstige gevolgen. “De scooter zelf liep nauwelijks schade op, maar de impact op Manuëla was enorm,” vertelt Tjerk.
Ondanks dat ze een helm droeg, brak deze door de harde klap, en Manuëla kwam met haar hoofd op de grond terecht. Het 0ngeluk gebeurde in het donker, een tijdstip waarop Manuëla normaal gesproken niet rijdt vanwege haar nachtblindheid. Haar man beschrijft hoe hij in paniek raakte toen hij haar niet kon bereiken. “Ik startte een zoektocht en kreeg het slechte nieuws later op het politiebureau.”
Een uitzichtloze situatie
Na het 0ngeluk werd Manuëla naar het z!ekenhuis gebracht, waar artsen in eerste instantie nog hoop hadden op herstel. In de eerste twee weken leek ze op signalen te reageren. “Als je tegen haar sprak of haar aanraakte, bewoog ze een arm of een been, of knipperde ze met haar ogen,” aldus Tjerk.
Helaas verslechterde haar toestand de afgelopen weken dramatisch. Uit recente MRI- en EEG-scans bleek dat het deel van haar hersenen dat haar persoonlijkheid en bewustzijn aanstuurt, niet meer functioneert. Alleen haar vitale functies worden nog aangestuurd. “Het deel dat haar tot ‘Maan’ maakt, is niet meer aanwezig,” vertelt Tjerk emotioneel. “Daarmee is haar lot bezegeld.”
Na een slechtnieuwsgesprek op vrijdag is besloten om Manuëla van de intens!ve care naar medium care over te brengen. Hoewel haar situatie onveranderd blijft, willen haar naasten haar binnenkort naar Nederland brengen om afscheid te nemen. “Ik ga haar twee keer kwijtraken,” zegt Tjerk.
Een leven vol muziek en energie
Manuëla Kemp heeft altijd een energiek en vol leven geleid. Ze was bekend om haar warme stem, aanstekelijke persoonlijkheid en haar onmiskenbare talent op televisie. Haar bijdrage aan de Nederlandse muziekscene en media blijft een onuitwisbare herinnering voor haar fans. Haar huidige situatie laat een diepe leegte achter bij haar familie, vrienden en fans.
Reacties uit de omgeving
Het nieuws over Manuëla’s 0ngeluk heeft diepe indruk gemaakt in Nederland. Bekenden uit de entertainmentwereld hebben hun steun betuigd. Onder hen ook Xandra Brood, die zich grote zorgen maakt om haar goede vriendin. Via sociale media stromen steunbetuigingen binnen voor Manuëla en haar familie.
Het fatale 0ngeluk
Het 0ngeluk gebeurde op een scooter, die Manuëla bestuurde terwijl ze kerstcadeaus kocht. Ondanks dat de snelheid laag was, bleek de val fataal. “Ze droeg een helm, maar die brak door de impact,” vertelt Tjerk. Hij benadrukt dat het 0ngeluk waarschijnlijk te maken had met de verschuiving van een tas, wat de balans van de scooter verstoorde.
Het 0ngeluk gebeurde in een slecht verlichte omgeving. Dit maakte de situatie nog gevaarlijker, aangezien Manuëla bekend is met nachtblindheid. Tjerk had haar altijd afgeraden om in het donker te rijden.
Terugkeer naar Nederland
De familie werkt momenteel aan de voorbereidingen om Manuëla terug naar Nederland te brengen. Dit is een emotionele beslissing voor Tjerk en de rest van de familie, aangezien dit het begin zal markeren van hun afscheid. De verwachting is dat er maandag een definitieve beslissing wordt genomen over haar repatriëring.
Een tragisch einde
Voor veel fans en vrienden is het moeilijk te bevatten dat een sprankelende persoonlijkheid zoals Manuëla Kemp nu in een uitzichtloze situatie verkeert. Haar echtgenoot Tjerk sluit af met een liefdevolle herinnering: “Ze heeft altijd geleefd met een open hart en heeft zovelen geraakt met haar muziek en haar warmte. Ik wil haar nu de rust gunnen die ze verdient.”
Hoewel het afscheid onvermijdelijk is, blijft haar nalatenschap voortleven in de harten van degenen die haar kennen en waarderen.
Actueel
Diep verdriet overspoelt Urk: Mathilde breekt helemaal – ‘Ik kan dit niet nóg eens aan’
Een diepe schok gaat door de gemeenschap van Urk. Mathilde, een vrouw die al jarenlang symbool staat voor veerkracht en doorzettingsvermogen, is opnieuw geconfronteerd met een harde realiteit. De z!ekte die haar als kind jarenlang in zijn greep hield, is teruggekeerd. Het nieuws kwam onverwacht en sloeg in als een mokerslag. Haar eerste woorden, uitgesproken met zichtbare emotie, zeggen alles: “Daar komt het weer.”
Het is een zin die niet alleen haar eigen angst en verdriet samenvat, maar ook de gevoelens weerspiegelt van iedereen die haar kent. Want Mathilde is niet zomaar iemand. Ze is een bekend en geliefd gezicht binnen Urk, iemand die ondanks een moeilijke start in het leven altijd bleef staan — voor zichzelf, maar ook voor anderen.
Een jeugd die allesbehalve zorgeloos was
Waar veel kinderen onbezorgd opgroeien, kende Mathilde al op jonge leeftijd een bestaan vol onzekerheid. Z!ekenhuisgangen, behandelingen en lange periodes van wachten bepaalden haar dagelijkse leven. De z!ekte liet weinig ruimte voor spontaniteit of plannen maken. Elke dag kon anders lopen dan gehoopt.
Toch herinneren mensen zich vooral haar houding. Ze klaagde weinig, bleef lachen wanneer dat kon en vond manieren om toch lichtpuntjes te zien. Die instelling maakte diepe indruk op haar omgeving. “Ze was altijd degene die anderen moed insprak,” vertelt iemand die haar al sinds haar jeugd kent. “Zelfs toen ze het zelf het zwaarst had.”
Die mentaliteit nam ze mee toen het uiteindelijk beter met haar ging. Stap voor stap bouwde ze een leven op waarin de z!ekte niet langer de hoofdrol speelde. Ze kreeg ruimte om te dromen, plannen te maken en vooruit te kijken. Het voelde als een hoofdstuk dat eindelijk afgesloten was.
Het nieuws dat alles weer op scherp zette
Juist daarom kwam het recente nieuws zo hard aan. Na jaren waarin het stabiel leek, volgde plots de boodschap die niemand wil horen: de z!ekte is terug. Voor Mathilde voelde het alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Ik had zó gehoopt dat dit voorgoed achter me lag,” vertelt ze openhartig. “Je denkt dat je het hebt gehad. Dat je eindelijk verder mag. En dan gebeurt dit.”
Haar woorden zijn rauw en eerlijk. Geen grootse verklaringen, geen maskers. Alleen de pijnlijke realiteit dat ze opnieuw een strijd moet aangaan waarvan ze hoopte dat die tot het verleden behoorde. “Het voelt alsof ik weer vanaf nul moet beginnen,” zegt ze. “Alsof alles opnieuw op tafel ligt.”
Urk leeft massaal mee
In Urk bleef het nieuws niet onopgemerkt. De gemeenschap reageerde met ongeloof, verdriet en vooral betrokkenheid. Familie, vrienden, buren en kennissen staken meteen de koppen bij elkaar. Hoe kunnen we helpen? Wat heeft Mathilde nodig?
Binnen korte tijd verschenen er steunbetuigingen op sociale media. Mensen deelden herinneringen, spraken hun bewondering uit en lieten weten dat ze achter haar staan. “Mathilde is iemand die altijd klaarstaat voor anderen,” schreef iemand. “Nu is het aan ons om er voor háár te zijn.”
Ook praktisch werd er direct actie ondernomen. Er zijn initiatieven gestart om haar en haar gezin te ondersteunen, zowel emotioneel als financieel. Niet omdat ze daarom vroeg, maar omdat de gemeenschap dat vanzelfsprekend vindt. Het past bij Urk: samen dragen wat te zwaar is voor één persoon alleen.
De kracht van saamhorigheid
Voor Mathilde zelf is die steun van onschatbare waarde. Ze geeft toe dat de angst soms overweldigend is, maar dat de reacties haar ook kracht geven. “Je voelt dat je dit niet alleen hoeft te doen,” zegt ze. “Dat maakt een wereld van verschil.”
Ze weet dat er moeilijke momenten zullen komen. Dagen waarop de onzekerheid overheerst, waarop herinneringen aan vroeger terugkomen. Maar ze weet ook dat ze niet alleen staat. “Ik heb dit eerder gedaan,” zegt ze vastberaden. “En ik ga het nu weer doen. Misschien niet zonder tranen, maar zeker niet zonder strijd.”
Die woorden raken veel mensen. Ze tonen geen ontkenning van de zwaarte, maar ook geen overgave. Het is een realistische houding: erkennen hoe moeilijk het is, terwijl je toch besluit om door te gaan.
Een bekend patroon, maar nooit makkelijk
Hoewel Mathilde ervaring heeft met z!ekte en herstel, betekent dat niet dat het deze keer eenvoudiger is. Integendeel. Juist omdat ze weet wat er kan komen, voelt het soms extra zwaar. De herinneringen aan haar jeugd liggen dicht onder de oppervlakte.
“Toch is het anders,” zegt iemand uit haar omgeving. “Ze is ouder, heeft een gezin, verantwoordelijkheden. De impact reikt verder dan alleen haarzelf.” Dat besef maakt de situatie complexer, maar ook de motivatie groter om te blijven vechten.
Hoop als stille motor
Wat opvalt in haar verhaal, is dat hoop niet luid aanwezig is, maar wel constant. Geen grote uitspraken over wonderen, geen valse geruststelling. Gewoon de overtuiging dat doorgaan de enige optie is. Dat elke dag telt, hoe onzeker die ook voelt.
“Ik kijk niet te ver vooruit,” zegt Mathilde. “Ik kijk naar vandaag. En morgen zien we dan wel weer.” Die nuchterheid helpt haar om niet te verdwalen in angstscenario’s, maar zich te richten op wat nu nodig is.
Een verhaal dat verder reikt dan één persoon
Het nieuws rond Mathilde raakt Urk diep, maar het raakt ook iets universeels. Het herinnert mensen eraan hoe kwetsbaar het leven is, hoe snel zekerheid kan verdwijnen. Tegelijk laat het zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid.
Voor velen is Mathilde’s verhaal een spiegel. Een herinnering aan het belang van steun, begrip en samenhorigheid. “Dit laat zien waarom gemeenschap zo belangrijk is,” schrijft iemand. “Je hoeft het niet alleen te dragen.”
Samen vooruit, stap voor stap
Terwijl Mathilde zich voorbereidt op een nieuwe, moeilijke periode, staat Urk als één geheel achter haar. Niet met loze woorden, maar met daden, aanwezigheid en betrokkenheid. Ze weet dat de weg zwaar zal zijn, maar ook dat er mensen zijn die met haar meelopen.
Haar verhaal is er een van pijn, maar ook van kracht. Van terugslag, maar niet van opgeven. En misschien is dat precies waarom het zo raakt: omdat het laat zien dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je doorgaat, ondanks die angst.
Urk houdt de adem in, maar blijft staan. Voor Mathilde. Voor elkaar.