Actueel
Manuëla Kemp overlijdt binnenkort: ‘Geen hoop meer’
Manuëla Kemp (61), de bekende zangeres en presentatrice, bevindt zich in een zeer zorgwekkende situatie na een ernstig scooter0ngeluk in de Portugese Algarve. Het 0ngeluk vond vijf weken geleden plaats in Loulé, maar sindsdien is haar toestand aanzienlijk verslechterd. Haar echtgenoot, Tjerk Lammers, laat aan Privé weten dat het einde van Manuëla’s leven nu onafwendbaar lijkt.
De tragedie in Portugal
Het 0ngeluk gebeurde terwijl Manuëla onderweg was om kerstcadeaus te kopen. Volgens Tjerk verloor ze de controle over haar scooter, vermoedelijk doordat een tas verschoven was. Hoewel de snelheid laag was, had de val ernstige gevolgen. “De scooter zelf liep nauwelijks schade op, maar de impact op Manuëla was enorm,” vertelt Tjerk.
Ondanks dat ze een helm droeg, brak deze door de harde klap, en Manuëla kwam met haar hoofd op de grond terecht. Het 0ngeluk gebeurde in het donker, een tijdstip waarop Manuëla normaal gesproken niet rijdt vanwege haar nachtblindheid. Haar man beschrijft hoe hij in paniek raakte toen hij haar niet kon bereiken. “Ik startte een zoektocht en kreeg het slechte nieuws later op het politiebureau.”
Een uitzichtloze situatie
Na het 0ngeluk werd Manuëla naar het z!ekenhuis gebracht, waar artsen in eerste instantie nog hoop hadden op herstel. In de eerste twee weken leek ze op signalen te reageren. “Als je tegen haar sprak of haar aanraakte, bewoog ze een arm of een been, of knipperde ze met haar ogen,” aldus Tjerk.
Helaas verslechterde haar toestand de afgelopen weken dramatisch. Uit recente MRI- en EEG-scans bleek dat het deel van haar hersenen dat haar persoonlijkheid en bewustzijn aanstuurt, niet meer functioneert. Alleen haar vitale functies worden nog aangestuurd. “Het deel dat haar tot ‘Maan’ maakt, is niet meer aanwezig,” vertelt Tjerk emotioneel. “Daarmee is haar lot bezegeld.”
Na een slechtnieuwsgesprek op vrijdag is besloten om Manuëla van de intens!ve care naar medium care over te brengen. Hoewel haar situatie onveranderd blijft, willen haar naasten haar binnenkort naar Nederland brengen om afscheid te nemen. “Ik ga haar twee keer kwijtraken,” zegt Tjerk.
Een leven vol muziek en energie
Manuëla Kemp heeft altijd een energiek en vol leven geleid. Ze was bekend om haar warme stem, aanstekelijke persoonlijkheid en haar onmiskenbare talent op televisie. Haar bijdrage aan de Nederlandse muziekscene en media blijft een onuitwisbare herinnering voor haar fans. Haar huidige situatie laat een diepe leegte achter bij haar familie, vrienden en fans.
Reacties uit de omgeving
Het nieuws over Manuëla’s 0ngeluk heeft diepe indruk gemaakt in Nederland. Bekenden uit de entertainmentwereld hebben hun steun betuigd. Onder hen ook Xandra Brood, die zich grote zorgen maakt om haar goede vriendin. Via sociale media stromen steunbetuigingen binnen voor Manuëla en haar familie.
Het fatale 0ngeluk
Het 0ngeluk gebeurde op een scooter, die Manuëla bestuurde terwijl ze kerstcadeaus kocht. Ondanks dat de snelheid laag was, bleek de val fataal. “Ze droeg een helm, maar die brak door de impact,” vertelt Tjerk. Hij benadrukt dat het 0ngeluk waarschijnlijk te maken had met de verschuiving van een tas, wat de balans van de scooter verstoorde.
Het 0ngeluk gebeurde in een slecht verlichte omgeving. Dit maakte de situatie nog gevaarlijker, aangezien Manuëla bekend is met nachtblindheid. Tjerk had haar altijd afgeraden om in het donker te rijden.
Terugkeer naar Nederland
De familie werkt momenteel aan de voorbereidingen om Manuëla terug naar Nederland te brengen. Dit is een emotionele beslissing voor Tjerk en de rest van de familie, aangezien dit het begin zal markeren van hun afscheid. De verwachting is dat er maandag een definitieve beslissing wordt genomen over haar repatriëring.
Een tragisch einde
Voor veel fans en vrienden is het moeilijk te bevatten dat een sprankelende persoonlijkheid zoals Manuëla Kemp nu in een uitzichtloze situatie verkeert. Haar echtgenoot Tjerk sluit af met een liefdevolle herinnering: “Ze heeft altijd geleefd met een open hart en heeft zovelen geraakt met haar muziek en haar warmte. Ik wil haar nu de rust gunnen die ze verdient.”
Hoewel het afscheid onvermijdelijk is, blijft haar nalatenschap voortleven in de harten van degenen die haar kennen en waarderen.
Actueel
Ruben Van Gucht doet trieste onthulling over de geboorte van zijn zoon: “Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden”
Ruben Van Gucht openhartig over geboorte van zoon Mondo: “Dat moment blijft een klein litteken”
Voor buitenstaanders lijkt het leven van Ruben Van Gucht vaak gevuld met sport, reizen en televisie. Als sportjournalist en presentator is hij gewend om grote momenten van anderen te verslaan. Maar één van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn eigen leven, de geboorte van zijn zoon Mondo, kijkt hij tot vandaag met gemengde gevoelens op terug.
In een openhartig gesprek vertelt Van Gucht hoe de geboorte van zijn zoon, die hij samen heeft met voormalig topsportster Blanka Vlašić, anders verliep dan hij had gehoopt. Wat een van de mooiste momenten uit zijn leven had moeten worden, bleef voor hem ook een ervaring met een emotionele schaduwkant.
Een bijzondere periode voorafgaand aan de geboorte
De geboorte van Mondo vond plaats in Kroatië, het geboorteland van Blanka Vlašić. Voor het koppel was het een bijzondere periode, waarin verwachtingen, spanning en vreugde samenkwamen. Ruben had vooraf duidelijk aangegeven hoe belangrijk het voor hem was om bij de geboorte aanwezig te zijn.
Hij wilde het moment samen beleven, als ouders naast elkaar, en er vanaf het eerste ogenblik bij zijn. Volgens hem was dat ook de afspraak: wanneer de bevalling zou beginnen, zou hij worden opgehaald zodat hij het proces kon meemaken.
Omdat het om een geplande keizersnede ging, leek alles bovendien goed georganiseerd. De timing was bekend, en Ruben ging ervan uit dat hij het moment waarop zijn zoon ter wereld kwam van dichtbij zou meemaken.
Wachten zonder te weten wat er gebeurt
Op de ochtend van de bevalling bevond Ruben zich in het ziekenhuis, klaar voor wat een onvergetelijke ervaring moest worden. Terwijl Blanka werd voorbereid op de ingreep, moest hij wachten in een ruimte voor het personeel.
Hij ging ervan uit dat iemand hem zou komen halen zodra het zover was. Maar de tijd verstreek en er gebeurde niets. De onzekerheid begon te groeien. Wanneer zou het beginnen? En waarom kwam niemand hem ophalen?
Uiteindelijk besloot hij zelf navraag te doen. Hij kreeg te horen dat hij zich geen zorgen moest maken en dat men hem snel zou komen halen. Dat gaf hem even geruststelling, maar achteraf bleek dat het moment waarop zijn zoon werd geboren al voorbij was.
Een onverwacht eerste moment met zijn zoon
Niet veel later werd hij alsnog geroepen. In plaats van naar de operatiekamer gebracht te worden, kwam Ruben in een aparte ruimte terecht. Daar kreeg hij plots zijn zoon in de armen gedrukt.
Het was een overweldigend moment, maar ook een verwarrend moment. Hij stond alleen in een kamer, zonder zijn partner, zonder de gedeelde ontlading waar hij op had gehoopt. Het eerste contact met zijn zoon voelde bijzonder, maar tegelijkertijd incompleet.
Hij kon het moment niet delen met Blanka. Geen gezamenlijke blik, geen eerste woorden naar elkaar, geen omhelzing na de geboorte. Dat gemis is iets wat hem later meer is gaan bezighouden.
Het gemis van een gedeelde ervaring
Na enkele minuten moest hij zijn zoon alweer afgeven aan het personeel. Pas later zag hij Blanka terug, toen zij uit de operatiekamer werd gereden. Dat moment, waarop ze elkaar eindelijk konden vastpakken, was intens en emotioneel.
Toch voelde het voor Ruben anders dan hij zich altijd had voorgesteld. De geboorte van een kind wordt vaak gezien als een gedeelde ervaring die ouders dichter bij elkaar brengt. Voor hem ontbrak dat gezamenlijke begin.
Hij beschrijft het als een moment dat hem is “ontnomen”, niet uit kwade wil, maar door de manier waarop alles liep. Juist omdat het om zo’n uniek moment gaat, blijft dat gevoel hangen.
Invloed op zijn kijk op vaderschap
De ervaring heeft ook invloed gehad op hoe Ruben naar de toekomst kijkt. Hij geeft aan dat de gebeurtenis een rol speelt in zijn twijfels over een eventuele tweede keer vader worden.
Niet omdat hij geen liefde of geluk ervaart als vader — integendeel — maar omdat het gevoel blijft dat hij één van de meest bijzondere momenten in het ouderschap niet volledig heeft kunnen meemaken.
Voor hem voelt het alsof die kans misschien maar één keer voorbij komt in een mensenleven. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, laat dat een blijvende indruk na.
Een blijvend litteken, maar ook dankbaarheid
Ondanks de teleurstelling benadrukt Ruben dat hij vooral dankbaar is voor zijn zoon en voor het gezin dat hij samen met Blanka vormt. Het vaderschap zelf staat voor hem buiten kijf als een van de mooiste ervaringen in zijn leven.
Toch noemt hij het gemis een “klein litteken”. Niet iets dat overheerst, maar wel iets dat altijd aanwezig blijft wanneer hij terugdenkt aan die dag. Het is de gedachte dat hij zijn zoon niet daadwerkelijk heeft zien geboren worden, die hem blijft raken.
Openheid over kwetsbare momenten
De openheid waarmee Ruben over deze ervaring spreekt, raakt bij veel mensen een herkenbare snaar. Geboortes verlopen niet altijd zoals gepland, en verwachtingen botsen soms met de realiteit van medische procedures en praktische omstandigheden.
Door zijn verhaal te delen laat hij zien dat ook ogenschijnlijk mooie momenten complex kunnen zijn. Geluk en gemis kunnen naast elkaar bestaan, zelfs bij een gebeurtenis die normaal gesproken alleen met vreugde wordt geassocieerd.
Een nieuwe betekenis aan herinneringen
Vandaag kijkt Ruben vooral vooruit. De band met zijn zoon groeit elke dag, en de momenten die daarna volgden hebben nieuwe herinneringen gecreëerd die minstens zo waardevol zijn.
Toch blijft de geboorte van Mondo een gebeurtenis met twee kanten: een dag van groot geluk, maar ook een moment dat anders liep dan gehoopt. En juist die combinatie maakt het verhaal zo menselijk.
Zoals hij zelf aangeeft: sommige ervaringen verdwijnen nooit helemaal, maar krijgen na verloop van tijd een plaats. Niet als iets negatiefs, maar als onderdeel van het persoonlijke verhaal dat iemand vormt — als vader, partner en mens.