Actueel
man die 70 jaar in ijzeren long heeft doorgebracht, is heengegaan
Paul Alexander, een Texaan die bijna zijn gehele leven in een ijzeren long doorbracht, is op 78-jarige leeftijd overleden.
Zijn levensverhaal, een toonbeeld van menselijke veerkracht en doorzettingsvermogen, blijft een bron van tijdloze inspiratie.
Ondanks de fysieke beperkingen veroorzaakt door polio op zesjarige leeftijd, heeft Alexander een opmerkelijke invloed gehad, vooral gezien de uitdagingen die hij overwon om te studeren en een carrière als advocaat te beginnen.
Zijn strijd tegen polio liet hem verlamd vanaf de nek en afhankelijk van een mechanisch ademhalingsapparaat.
Desondanks studeerde hij economie aan de Southern Methodist University en rechten aan de Universiteit van Texas, waarna hij als advocaat werkte en de percepties over wat mensen met beperkingen kunnen bereiken, uitdaagde.
In het digitale tijdperk vond Alexander een platform op sociale media, zoals TikTok, waar hij zijn ervaringen deelde, hoop verspreidde en een wereldwijd publiek inspireerde.
Zijn leven, gekenmerkt door het record voor de langste tijd in een ijzeren long, toont de ongebroken geest van de mens.
Zijn laatste weken werden overschaduwd door een strijd met COVID-19, wat zijn gezondheid ernstig bedreigde. Toch bleef hij standvastig, en zijn laatste woorden “Dit is perfect,” symboliseren zijn vermogen om vrede te vinden, ongeacht de omstandigheden.
Paul Alexander’s nalatenschap is een krachtig bewijs van moed, doorzettingsvermogen, en de triomf van de menselijke geest over enorme uitdagingen.
Zijn leven en verhaal blijven een inspiratie, niet alleen door wat hij bereikte maar ook door zijn onwankelbare positieve houding en de lessen die we kunnen trekken over de kracht van vriendelijkheid en doorzettingsvermogen.
Actueel
Vreselijk nieuws voor Mathias Sercu: ´Zoon (27) overleden aan zeldzame kanker´
Tore Sercu, de zoon van acteur Mathias Sercu, is op 27-jarige leeftijd overleden na een langdurige strijd tegen een uiterst zeldzame en agressieve vorm van kanker. Tore werd in 2021 gediagnosticeerd met plasmablastair myeloom, een agressieve variant van de ziekte van Kahler, waarbij plasmacellen in het beenmerg ongecontroleerd groeien. Zijn artsen in het UZ Gent gaven aan dat zijn specifieke aandoening nog nooit eerder was beschreven.
Medisch wonder en zware behandelingen
Ondanks de aanvankelijke sombere prognose en het feit dat hij terminaal werd verklaard, bleef Tore vechten. Hij onderging meerdere zware behandelingen, waaronder stamceltransplantaties en immunotherapie. Hoewel de ziekte vaak op onverwachte momenten weer opspeelde – met tumoren in onder andere zijn hersenen, oog, kaak en teelbal – gaven de behandelingen telkens tijdelijke hoop. Mathias vertelde eerder: “Wonder boven wonder bleek de behandeling telkens aan te slaan.”
Leven in het nu en documentaire
Tore’s strijd werd vorig jaar vastgelegd in de VRT 1-documentaire ‘Leven in verlengingen’. In de documentaire kreeg het publiek een indringende blik op de rauwe werkelijkheid van het gezin Sercu, die ondanks de zware situatie geprobeerd hebben het leven te omarmen. “Meteen na de diagnose had Ilse (Tore’s moeder) de reflex: ‘Ik wil dit vastleggen’,” zei Mathias. Het gezin hoopte hiermee een boodschap van openheid te geven, vooral over de dood, zodat anderen zich minder geïsoleerd zouden voelen.
Nuchterheid en moedige keuzes
Tore had een bijzonder nuchtere kijk op de dood. “Ik geloof dat wanneer mijn leven stopt, ik nooit bestaan ga hebben, voor mij. Dat geeft een rust,” vertelde hij eerder in een interview. Hij weigerde vaak zware pijnstillers, zodat hij bewust zou blijven voelen wat er met zijn lichaam gebeurde. Dit getuigt van zijn vastberadenheid en zijn diepe kennis van zijn eigen lichaam.
Grote verliezen voor het gezin Sercu
Ondanks zijn ernstige ziekte, probeerde Tore zoveel mogelijk uit het leven te halen. Hij ging samenwonen met zijn vriendin Frauke, die hem onvoorwaardelijk steunde. Toch maakte hij geen grote plannen voor de toekomst, wetende dat zijn tijd beperkt was. “Voor hem was het: er is geen toekomst. Punt,” aldus Mathias. Het gezin heeft zich voortdurend voorbereid op het onvermijdelijke, maar in juni 2025 werd de angst werkelijkheid toen Tore opnieuw ernstig herviel.
Afscheid en het verlies
Mathias en Ilse, Tore’s ouders, hebben altijd in de achterhoofd geweten dat het verlies van hun zoon een kwestie van tijd zou zijn. In september 2025, na een zomerse periode van zware behandelingen, vierde Tore zijn 27ste verjaardag, maar enkele weken later verloor hij de strijd. Zijn overlijden markeert het einde van een moedige en inspirerende strijd tegen een onverbiddelijke ziekte.
Tore’s verhaal heeft vele mensen geraakt, en zijn moedige houding tegenover de dood zal voor altijd in het geheugen van zijn familie en vrienden blijven.