Actueel
Mama Monique haalt hard uit naar Antine na de reünie 😮
Gisteren werd definitief duidelijk dat Mike en Antine niet langer samen zijn. Volgens Antine had dit alles te maken met de invloed van Mike’s moeder, Monique. Deze beschuldiging schoot bij Monique in het verkeerde keelgat, en in een interview met De Telegraaf haalt ze dan ook fel uit naar haar voormalige potentiële schoondochter.
Geen Toekomst voor Mike en Antine
Al kort na de eerste aflevering van Winter Vol Liefde werd door speurwerk van RealityFBI gesuggereerd dat een toekomst tussen Mike en Antine onwaarschijnlijk was. Tijdens de reünie-aflevering bevestigde Antine dat de relatie met Mike geen stand heeft gehouden. Haar verklaring was duidelijk: de invloed van Monique was simpelweg te groot.
“Ik heb nog nooit meegemaakt dat je niet eens een telefoongesprek met hem alleen kunt voeren,” verklaarde Antine. Dit versterkte bij veel kijkers de indruk dat Monique een overheersende rol speelde in het liefdesleven van haar zoon.
Dat de band tussen Antine en Monique problematisch was, werd al duidelijk toen de twee buiten het zicht van de camera’s een flinke aanvaring kregen. Hoewel de details van deze confrontatie niet openbaar zijn gemaakt, heeft het ongetwijfeld bijgedragen aan het mislukken van de relatie tussen Mike en Antine.
Monique’s Uithaal bij De Telegraaf
Monique laat de uitspraken van Antine niet onbeantwoord. In een interview met De Telegraaf reageert ze fel op de kritiek en spreekt ze haar teleurstelling uit over de manier waarop Antine zich over haar en haar gezin heeft uitgelaten.
“Ik vind het jammer hoe Antine zich over ons uitliet. Wij hebben haar met open armen ontvangen en zijn zelfs met haar naar Spanje geweest. Dat was overigens niet mijn idee. Ik had gezegd dat ze lekker met z’n tweetjes moesten gaan,” aldus Monique.
Monique Verdedigt Haar Zoon
Monique stelt dat Antine haar zoon onrecht heeft aangedaan. Volgens haar had Mike serieuze plannen om samen met Antine aan een toekomst te bouwen, maar heeft zij hem die kans niet gegeven.
“Mijn zoon wilde op zichzelf gaan wonen en een toekomst met haar opbouwen, maar dat kan niet van de ene op de andere dag. En die tijd is hem niet gegund.”
De breuk zou Mike diep hebben geraakt. “Ze hebben enkele maanden gedate, en Mike heeft er ontzettend veel liefdesverdriet van gehad. Als zijn moeder vond ik het verschrikkelijk om hem zo gebroken te zien.”
Monique als ‘Gewilde Schoonmoeder’
Ondanks alle ophef rondom haar rol in het liefdesleven van Mike, beweert Monique dat ze veel positieve reacties krijgt van andere vrouwen.
Volgens haar ontvangt ze tientallen berichten van vrouwen die interesse hebben in haar zoon.
“Zij vinden mij juist een hele leuke schoonmoeder. Het zijn er zoveel dat ik ze niet eens allemaal kan beantwoorden.”
De Publieke Reacties
De uithaal van Monique heeft tot veel discussie geleid. Terwijl sommigen haar verdedigen en vinden dat ze enkel het beste wil voor haar zoon, zien anderen haar als een bepalende factor die het liefdesleven van Mike beïnvloedt. De vraag blijft: had Monique daadwerkelijk een doorslaggevende invloed op de relatiebreuk, of waren Mike en Antine simpelweg geen goede match?
Wat vind jij? Was de kritiek van Antine op Monique terecht, of heeft Monique gelijk in haar verdediging van haar zoon? Deel je mening in de reacties!
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.