Actueel
Loodzware dag voor Jan Dulles en zijn vrouw Caroline
Het verlies van Donna-Maria: een blijvend verdriet voor Jan Dulles en Caroline Mol
Vier jaar geleden werden Jan Dulles, bekend als zanger van de 3JS, en zijn vrouw Caroline Mol geconfronteerd met een ondraaglijk verlies. Hun dochtertje Donna-Maria 0verleed op tragische wijze toen ze slechts drie maanden oud was. Sindsdien is 19 december een dag van diepe r0uw en herinnering voor het gezin.
Een emotionele boodschap
Op Instagram heeft Caroline dit jaar opnieuw haar gevoelens gedeeld in een aangrijpend gedicht. Hieruit blijkt hoe sterk het verlies nog steeds in hun leven aanwezig is:
“Ik denk vaak aan je overdag. Ik zie je in de nacht. Ik mis je als ik soms geniet. Als ik dan té hard lach is daar ineens zo’n leeg gevoel waar jij had moeten zijn. Maar ik wil je altijd missen, ook al doet dat nog zo’n pijn. Dat kind van vier met lang zwart haar dat door m’n leven rent. Ik mis die tijd… Ik mis die meid die je nooit geworden bent.”
Deze woorden, doordrenkt van liefde en verdriet, geven een intiem inzicht in hoe het verlies van Donna-Maria nog steeds dagelijks voelbaar is voor Jan en Caroline.
De oorzaak van het verlies
De kleine Donna-Maria werd slechts drie maanden oud. Haar 0verlijden werd veroorzaakt door een onverwacht scheurtje in haar middenrif. Jan Dulles heeft destijds uitgelegd wat er precies gebeurde:
“Dat moet dan een erg klein scheurtje zijn geweest dat is gegroeid naarmate zij zelf groeide. Van het een op het andere moment, ik heb zelf het idee dat het in één dag gebeurd is, is haar maag door het scheurtje heen naar boven gekropen.”
Deze medische complicatie was zo onverwacht dat het gezin nauwelijks tijd had om zich voor te bereiden op de omvang van het verlies. Het trauma blijft een blijvende herinnering aan de kwetsbaarheid van het leven.
Verdriet dat blijft
Caroline’s gedicht schetst niet alleen haar persoonlijke pijn, maar laat ook zien hoe ze het verlies van hun dochter blijft verwerken. Elk moment van vreugde, hoe klein ook, wordt overschaduwd door het besef dat Donna-Maria er niet meer is.
“Ik mis die tijd… Ik mis die meid die je nooit geworden bent.” Deze zin benadrukt niet alleen het gemis van wat was, maar ook van wat had kunnen zijn. De herinnering aan hun dochter blijft een integraal deel van hun leven, een constante aanwezigheid ondanks haar afwezigheid.
Een moeilijke dag
Voor Jan en Caroline is 19 december niet zomaar een dag; het is een jaarlijkse herinnering aan het leven en verlies van Donna-Maria. Deze dag biedt een moment van reflectie, maar ook van pijn en r0uw. Ondanks de jaren die verstreken zijn, blijft het verlies van hun dochter een open wond.
Een golf van steun
In de reacties op Caroline’s Instagram-bericht stromen de steunbetuigingen binnen. Veel mensen laten hun liefde en medeleven blijken, en delen hoe ze geraakt worden door het verhaal van Donna-Maria. Dit collectieve medeleven benadrukt de kracht van gemeenschap en empathie, zelfs in de donkerste momenten.
Herinneringen levend houden
Het verlies van een kind is een van de meest verwoestende ervaringen die een ouder kan meemaken. Voor Jan en Caroline is het belangrijk om de herinnering aan Donna-Maria levend te houden. Dit doen ze niet alleen door momenten van r0uw en reflectie, maar ook door haar aanwezigheid in hun gedachten en woorden te koesteren.
Hun verhaal dient als een krachtige herinnering aan de veerkracht van de menselijke geest. Ondanks het immense verdriet blijven ze hun liefde voor Donna-Maria delen met de wereld. Het gedicht van Caroline is niet alleen een eerbetoon aan hun dochter, maar ook een bron van inspiratie voor anderen die vergelijkbare verliezen hebben meegemaakt.
Een oproep tot medeleven
We willen Jan Dulles, Caroline Mol en hun familie alle sterkte toewensen op deze zware dag. Hun openheid over hun verdriet herinnert ons eraan hoe belangrijk het is om medeleven te tonen en elkaar te steunen in tijden van verlies. Laten we onze gedachten en liefde naar hen uitsturen en hen een boodschap van steun achterlaten. Samen kunnen we helpen om het zware gewicht van deze dag iets lichter te maken.
Actueel
GTST-actrice Babette van Veen maakt verdrietig nieuws bekend
Babette van Veen (58) gaat door een bijzonder zware periode. Het overlijden van haar ex-man Bas Westerweel heeft niet alleen emotioneel, maar ook lichamelijk zijn sporen nagelaten. De GTST-actrice vertelt openhartig dat de spanning en het verdriet zich uiteindelijk fysiek begonnen te uiten. Zo kreeg ze ernstige problemen met haar gebit en ging ze later ook nog door haar rug.
Voor Babette en haar kinderen veranderde het leven ingrijpend toen Bas Westerweel op 15 mei overleed. Hij stierf onverwacht in zijn slaap.
Hoewel Babette en Bas niet meer samen waren, bleven ze door hun twee zoons Silvijn en Sebastiaan voor altijd met elkaar verbonden. Voor de kinderen betekende zijn plotselinge overlijden dat ze van het ene op het andere moment hun vader moesten missen.
In gesprek met VROUW vertelt Babette hoe zwaar de afgelopen maanden voor het gezin zijn geweest.
Stress uit zich tijdens haar slaap
Babette staat naar eigen zeggen bekend als iemand die veel aankan. Overdag lukt het haar doorgaans om door te gaan en zaken te regelen, zeker wanneer haar kinderen haar nodig hebben.
Maar tijdens haar slaap bleek haar lichaam anders op alle spanning te reageren.
“Ik durf best van mezelf te zeggen dat ik overdag veel kan hebben. Maar ’s nachts heb je daar geen controle over en heb ik zo hard mijn kaken op elkaar geklemd dat een wortel van een kroon brak”, vertelt ze.
Het gevolg was behoorlijk pijnlijk. De actrice moest niet alleen naar de tandarts, maar uiteindelijk ook naar de kaakchirurg.
“Dus toen werd het tandarts, kaakchirurg, alles eruit gehaald, gedoe.”
Voor Babette voelde het alsof haar lichaam haar uiteindelijk duidelijk maakte dat de situatie te veel werd.
“Dat zijn van die klachten doordat je onderbewuste denkt: jij kan wel vinden dat je daar allemaal tegen kan en het regelen voor iedereen, maar nu even stoppen.”
Daarna ging ze ook nog door haar rug
Daar bleef het helaas niet bij.
Nadat de problemen met haar gebit waren ontstaan, kreeg Babette opnieuw te maken met lichamelijke klachten. Ditmaal speelde haar rug op.
“Als klap op de vuurpijl ging ik door mijn rug en kon niet meer vooruit of achteruit.”
Voor de actrice zijn die lichamelijke signalen confronterend. Ze realiseert zich dat ze de neiging heeft om lang door te gaan, zelfs wanneer haar eigen grenzen eigenlijk bereikt zijn.
Dat patroon herkent ze ook uit andere periodes in haar leven.
“Dat is wel een thema in mijn leven, dat ik het lastig vind om mijn grenzen aan te geven.”
Kinderen staan voor Babette op de eerste plaats
Dat Babette zichzelf soms voorbijloopt, heeft volgens haar ook te maken met haar rol als moeder.
Na het overlijden van Bas wil ze er boven alles voor Silvijn en Sebastiaan zijn. Zij verloren immers onverwacht hun vader en moeten leren omgaan met een werkelijkheid waarin hij er niet meer is.
“Ik wil gewoon een veilige haven bieden voor mijn kinderen Silvijn en Sebastiaan, ook al zit ik er zelf niet zo lekker in”, legt ze uit.
Daarmee probeert Babette haar eigen verdriet soms tijdelijk opzij te zetten om haar kinderen zo goed mogelijk te ondersteunen.
Tegelijkertijd blijkt uit haar fysieke klachten hoe moeilijk het is om zo’n ingrijpend verlies volledig weg te drukken.
Veel steun na overlijden Bas Westerweel
In de periode na het overlijden heeft Babette gelukkig ook veel steun vanuit haar omgeving ontvangen.
Daar is ze bijzonder dankbaar voor.
Het verlies verwerken blijft desondanks een langdurig proces. Inmiddels zijn er enkele maanden verstreken, maar voor Babette en haar kinderen betekent dat vanzelfsprekend niet dat het verdriet verdwenen is.
Ze proberen vooral iedere dag afzonderlijk door te komen en langzaam te wennen aan hun nieuwe werkelijkheid.
‘Er is gewoon niks positiefs te bedenken’
Babette omschrijft zichzelf en haar kinderen als positief ingestelde mensen. Normaal gesproken proberen ze zelfs in moeilijke omstandigheden iets te vinden waaraan ze zich kunnen vasthouden.
Bij het verlies van Bas lukt dat volgens haar nauwelijks.
“Het is een ingewikkelde tijd. Zowel mijn kinderen als ik zijn positief ingestelde mensen die proberen van vervelende dingen nog iets te maken.”
Maar bij zo’n plotseling en definitief verlies is dat volgens haar anders.
“Bij een dramatisch sterfgeval als dit is er gewoon niks positiefs te bedenken. Het wordt nooit meer beter…”
Het zijn woorden die duidelijk maken hoe groot het gemis binnen het gezin is.
Iedere dag opnieuw doorgaan
Dat betekent niet dat Babette en haar kinderen opgeven. Integendeel: ze proberen ondanks alles hun leven weer stap voor stap op te pakken.
Daarbij accepteert Babette dat verdriet zich niet volgens een vast schema laat verwerken.
“Je weet gewoon dat je er met z’n allen doorheen moet en elke dag is er één.”
Vooral het verdriet van haar kinderen raakt haar diep.
“Het is een enorm verdriet en mijn kinderen slaan zich daar zo goed en kwaad als het gaat doorheen.”
Voor Babette betekent dat tegelijkertijd dat ze zelf overeind probeert te blijven. Ze wil haar kinderen ondersteunen, maar merkt inmiddels ook dat ze haar eigen grenzen niet onbeperkt kan negeren.
Lichaam trekt uiteindelijk aan de bel
De gebroken wortel onder haar kroon en de problemen met haar rug hebben haar duidelijk gemaakt dat emotionele belasting ook lichamelijke gevolgen kan hebben.
Waar Babette overdag probeert sterk te blijven en praktische zaken te regelen, kwam de opgebouwde spanning op andere momenten alsnog naar buiten.
Juist daarin zit voor haar een belangrijke les: sterk zijn betekent niet dat alles eindeloos kan worden opgevangen.
De komende tijd staat daarom niet alleen in het teken van er zijn voor Silvijn en Sebastiaan, maar ook van ruimte maken voor haar eigen verdriet.
Na maanden waarin ontzettend veel op het gezin is afgekomen, proberen ze gezamenlijk hun weg vooruit te vinden.
Het gemis van Bas blijft daarbij aanwezig. Babette weet dat ze het verlies niet kan veranderen of oplossen. Wat ze wél kan doen, is samen met haar kinderen iedere dag opnieuw proberen verder te gaan en voor hen de veilige haven te blijven die ze zo graag wil zijn.