Actueel
Loodzware dag voor Jan Dulles en zijn vrouw Caroline
Het verlies van Donna-Maria: een blijvend verdriet voor Jan Dulles en Caroline Mol
Vier jaar geleden werden Jan Dulles, bekend als zanger van de 3JS, en zijn vrouw Caroline Mol geconfronteerd met een ondraaglijk verlies. Hun dochtertje Donna-Maria 0verleed op tragische wijze toen ze slechts drie maanden oud was. Sindsdien is 19 december een dag van diepe r0uw en herinnering voor het gezin.
Een emotionele boodschap
Op Instagram heeft Caroline dit jaar opnieuw haar gevoelens gedeeld in een aangrijpend gedicht. Hieruit blijkt hoe sterk het verlies nog steeds in hun leven aanwezig is:
“Ik denk vaak aan je overdag. Ik zie je in de nacht. Ik mis je als ik soms geniet. Als ik dan té hard lach is daar ineens zo’n leeg gevoel waar jij had moeten zijn. Maar ik wil je altijd missen, ook al doet dat nog zo’n pijn. Dat kind van vier met lang zwart haar dat door m’n leven rent. Ik mis die tijd… Ik mis die meid die je nooit geworden bent.”
Deze woorden, doordrenkt van liefde en verdriet, geven een intiem inzicht in hoe het verlies van Donna-Maria nog steeds dagelijks voelbaar is voor Jan en Caroline.
De oorzaak van het verlies
De kleine Donna-Maria werd slechts drie maanden oud. Haar 0verlijden werd veroorzaakt door een onverwacht scheurtje in haar middenrif. Jan Dulles heeft destijds uitgelegd wat er precies gebeurde:
“Dat moet dan een erg klein scheurtje zijn geweest dat is gegroeid naarmate zij zelf groeide. Van het een op het andere moment, ik heb zelf het idee dat het in één dag gebeurd is, is haar maag door het scheurtje heen naar boven gekropen.”
Deze medische complicatie was zo onverwacht dat het gezin nauwelijks tijd had om zich voor te bereiden op de omvang van het verlies. Het trauma blijft een blijvende herinnering aan de kwetsbaarheid van het leven.
Verdriet dat blijft
Caroline’s gedicht schetst niet alleen haar persoonlijke pijn, maar laat ook zien hoe ze het verlies van hun dochter blijft verwerken. Elk moment van vreugde, hoe klein ook, wordt overschaduwd door het besef dat Donna-Maria er niet meer is.
“Ik mis die tijd… Ik mis die meid die je nooit geworden bent.” Deze zin benadrukt niet alleen het gemis van wat was, maar ook van wat had kunnen zijn. De herinnering aan hun dochter blijft een integraal deel van hun leven, een constante aanwezigheid ondanks haar afwezigheid.
Een moeilijke dag
Voor Jan en Caroline is 19 december niet zomaar een dag; het is een jaarlijkse herinnering aan het leven en verlies van Donna-Maria. Deze dag biedt een moment van reflectie, maar ook van pijn en r0uw. Ondanks de jaren die verstreken zijn, blijft het verlies van hun dochter een open wond.
Een golf van steun
In de reacties op Caroline’s Instagram-bericht stromen de steunbetuigingen binnen. Veel mensen laten hun liefde en medeleven blijken, en delen hoe ze geraakt worden door het verhaal van Donna-Maria. Dit collectieve medeleven benadrukt de kracht van gemeenschap en empathie, zelfs in de donkerste momenten.
Herinneringen levend houden
Het verlies van een kind is een van de meest verwoestende ervaringen die een ouder kan meemaken. Voor Jan en Caroline is het belangrijk om de herinnering aan Donna-Maria levend te houden. Dit doen ze niet alleen door momenten van r0uw en reflectie, maar ook door haar aanwezigheid in hun gedachten en woorden te koesteren.
Hun verhaal dient als een krachtige herinnering aan de veerkracht van de menselijke geest. Ondanks het immense verdriet blijven ze hun liefde voor Donna-Maria delen met de wereld. Het gedicht van Caroline is niet alleen een eerbetoon aan hun dochter, maar ook een bron van inspiratie voor anderen die vergelijkbare verliezen hebben meegemaakt.
Een oproep tot medeleven
We willen Jan Dulles, Caroline Mol en hun familie alle sterkte toewensen op deze zware dag. Hun openheid over hun verdriet herinnert ons eraan hoe belangrijk het is om medeleven te tonen en elkaar te steunen in tijden van verlies. Laten we onze gedachten en liefde naar hen uitsturen en hen een boodschap van steun achterlaten. Samen kunnen we helpen om het zware gewicht van deze dag iets lichter te maken.
Actueel
Asielzoekers nu in hongerstaking, gooien eten gewoon in de prullenbak
Een groep asielzoekers die verblijft in een luxe hotel in Den Haag is in hongerstaking gegaan vanwege hun ontevredenheid over de dagelijkse maaltijden.
Ze eisen voedsel dat lijkt op wat ze in hun thuisland gewend
zijn. Het Algemeen Dagblad heeft de situatie onderzocht en een boze
groep ‘vluchtelingen’ uit Syrië aangetr0ffen.
Hiba Esmaïl, een moeder uit de groep, klaagt dat het eten elke
dag hetzelfde is: rijst en kip.
Hoewel Hiba al zeven maanden gratis huisvesting, zorg en voedsel
ontvangt, is ze ontevreden en beweert ze dat haar zoontje z!ek is
geworden door het verschrikkelijke eten in het land.
Ze beweert dat haar zoontje een trauma heeft opgelopen tijdens
de maandenlange reis door Turkije en Griekenland.
Opvallend genoeg gooien de ontevreden asielzoekers de helft van
het eten gewoon weg, wat erop wijst dat ze mogelijk niet zo
hongerig zijn als ze beweren.
Een man legt uit dat klagen geen effect heeft en dat hij
gedwongen is om al maanden uit eten te gaan, wat duur is gezien
zijn lage uitkering.
Hij heeft zelfs geld moeten lenen om dit te kunnen
bekostigen.
Zowel de gemeente als het restaurant in het hotel reageren
verbaasd op de klachten. De restaurant eigenaren tonen het
gevarieerde menu van de afgelopen maand en deze week, inclusief
Syrische gerechten die zijn bereid volgens recepten van de bewoners
zelf.
De maaltijden bestaan uit rijst, patat, brood, vlees, vis,
pannenkoeken, croissants, verse groenten en fruit.
De eigenaren benadrukken dat ze dagelijks rekening houden met
dieetwensen en dat ze zelfs hebben samengewerkt met asielzoekers om
gerechten uit hun thuisland te bereiden.
De klachten van de asielzoekers worden in twijfel getrokken door
Wethouder Mariëlle Vavier, die het hotel onlangs bezocht en met
verschillende mensen sprak, waaronder de kok en serveersters.
Ze werd geïnformeerd dat er wel degelijk rekening wordt gehouden
met de wensen van de bewoners en dat ze zelfs hebben samengewerkt
met de kok om hun eigen gerechten te bereiden.
De wethouder betreurt de ontevredenheid van de asielzoekers.
Als reactie op de situatie zal Jeroen Visser van Socius actie
ondernemen om de asielzoekers tegemoet te komen.
Er zullen gezamenlijke vergaderingen worden gehouden om
wekelijkse menu’s op te stellen, er zal meer fruit worden verstrekt
en er wordt gekeken naar een andere slager.
Visser begrijpt dat de asielzoekers na een lang verblijf
duidelijkheid willen over hun toekomstperspectief en belooft zich
daarvoor in te zetten.
Hoewel de ontevredenheid van de asielzoekers serieus moet worden
genomen, is het belangrijk om ook de inspanningen van het hotel en
de gemeente te benadrukken om aan hun behoeften tegemoet te
komen.
Door middel van open communicatie en samenwerking kan hopelijk
een oplossing worden gevonden die zowel de asielzoekers als de
betrokken partijen tevreden stelt.