Actueel
Leerkracht Chaimae (19) vindt geen stageplek door haar hoofddoek: “Ze willen me niet eens spreken”
Chaïmae (19) blijft geloven in haar droom als leerkracht ondanks moeilijke zoektocht naar stageplek
Voor de 19-jarige Chaïmae uit Brussel staat haar toekomst al duidelijk voor ogen. Ze volgt een lerarenopleiding en droomt ervan om later zelf voor de klas te staan. Jongeren begeleiden, kennis doorgeven en een veilige leeromgeving creëren — dat is waar ze zich iedere dag voor inzet.
Zoals voor elke student binnen de opleiding vormt stage een onmisbare stap richting het diploma. Tijdens die periode leren toekomstige leerkrachten wat het betekent om echt verantwoordelijkheid te nemen in een klas. Voor Chaïmae betekende die stap echter een langere en intensievere zoektocht dan ze had verwacht.
Stage als belangrijke leerschool
In Vlaanderen is stage een essentieel onderdeel van de opleiding tot leerkracht. Studenten krijgen er de kans om theorie om te zetten in praktijk: lessen voorbereiden, voor een klas staan, samenwerken met collega’s en omgaan met verschillende leerlingen.
Onder begeleiding van een mentor bouwen studenten ervaring op en worden ze beoordeeld op hun pedagogische vaardigheden. Voor veel studenten is dit het moment waarop ze voor het eerst voelen wat het vak echt inhoudt.
Ook Chaïmae keek uit naar deze periode. Ze wilde ontdekken hoe ze haar eigen stijl als leerkracht kon ontwikkelen en hoe ze jongeren kon inspireren. Stage voelde voor haar als de eerste echte stap richting haar droomberoep.
Een praktische wens: stage dicht bij huis
Chaïmae woont al haar hele leven in Vilvoorde. Daarom hoopte ze haar stage in de buurt te kunnen doen. Voor veel studenten is dat vanzelfsprekend: een korte afstand betekent minder reistijd en meer ruimte om lessen voor te bereiden.
Ze richtte haar zoektocht op scholen in Vilvoorde en omliggende gemeenten zoals Mechelen en Grimbergen. Haar doel was duidelijk: zoveel mogelijk energie steken in lesgeven en leren, zonder dagelijks lange verplaatsingen te moeten maken.
Maar al snel werd duidelijk dat het vinden van een stageplek niet vanzelf zou gaan.
Veel aanvragen, weinig resultaat
Chaïmae stuurde sollicitaties naar verschillende scholen in Vlaanderen. Ze mailde directies, volgde telefonische gesprekken op en bleef professioneel in haar communicatie. Toch volgde er telkens een afwijzing.
In totaal contacteerde ze minstens tien scholen, zonder succes. Ondertussen zagen klasgenoten hoe snel andere studenten wel een plaats vonden. Dat contrast maakte de zoektocht extra zwaar.
De redenen die scholen gaven verschilden: soms waren er al genoeg stagiaires, soms verwezen ze naar interne afspraken. Toch bleef bij Chaïmae het gevoel hangen dat haar hoofddoek mogelijk meespeelde in de beslissing.
Neutraliteit als vaak genoemde reden
Bij sommige gesprekken werd verwezen naar neutraliteit in het onderwijs. Bepaalde scholen hanteren regels rond zichtbare religieuze symbolen en zien dat als onderdeel van hun pedagogische visie.
Voor Chaïmae voelde dat ingewikkeld. Ze wilde vooral beoordeeld worden op haar motivatie, kennis en geschiktheid als toekomstige leerkracht. Tegelijk merkte ze dat regels per school sterk verschillen.
Waar de ene school ruimte ziet voor persoonlijke expressie, kiest een andere instelling voor een striktere interpretatie van neutraliteit. Voor studenten betekent dit dat de zoektocht naar een stageplek soms afhankelijk wordt van lokale regels en beleidskeuzes.
Verschillende regels in Vlaanderen
In Vlaanderen bestaat geen uniforme regeling die bepaalt of een hoofddoek bij leerkrachten overal wel of niet mag. Het beleid verschilt per onderwijsnet en soms zelfs per individuele school.
Binnen sommige onderwijsstructuren gelden strengere afspraken, terwijl andere scholen meer vrijheid laten. Dat maakt het voor studenten lastig om vooraf te weten waar ze welkom zijn.
Voor Chaïmae betekende dit vooral onzekerheid. Elke sollicitatie bracht hoop, maar ook de kans op een nieuwe teleurstelling.
Steun van medestudenten
Gelukkig stond ze er niet alleen voor. Andere studentes met gelijkaardige ervaringen herkenden haar verhaal. Samen besloten ze elkaar te ondersteunen tijdens de zoektocht.
Door gezamenlijk scholen te contacteren en ervaringen te delen, groeide het gevoel van solidariteit. Het besef dat ze niet de enige was gaf Chaïmae extra motivatie om door te zetten.
Binnen opleidingen ontstaat vaak een sterke band tussen studenten, en in dit geval bleek die steun bijzonder waardevol. Het hielp haar om vertrouwen te houden in haar eigen kwaliteiten.
Doorbraak in Brussel
Na weken van zoeken kwam uiteindelijk een positieve wending. Aan het Lucerna College in Anderlecht kregen vijf studentes, waaronder Chaïmae, de kans om stage te lopen.
Voor haar voelde dit als een opluchting. De school was bovendien geen onbekende plek: ze had er eerder zelf haar middelbare opleiding gevolgd. Daar had haar hoofddoek nooit een rol gespeeld en voelde ze zich altijd welkom.
De stage bood haar eindelijk de kans om te doen waar ze al die tijd naar had uitgekeken: lesgeven, ervaring opbouwen en groeien als leerkracht.
Een lange dagelijkse verplaatsing
De nieuwe stageplek bracht wel een praktische uitdaging met zich mee. Iedere dag reist Chaïmae nu ongeveer anderhalf uur van Vilvoorde naar Brussel. Dat betekent vroeg vertrekken en laat thuis zijn.
Stage combineren met opdrachten, lessen aan de hogeschool en voorbereiding vraagt veel discipline. Toch ziet ze het als een investering in haar toekomst.
Ondanks de lange dagen blijft haar motivatie groot. Ze geniet ervan om met leerlingen te werken en leert elke dag nieuwe vaardigheden die haar sterker maken in haar rol.
Een groter maatschappelijk gesprek
Het verhaal van Chaïmae raakt aan een bredere discussie die al jaren speelt binnen het Vlaamse onderwijs: hoe moet neutraliteit worden ingevuld, en hoe combineer je dat met diversiteit?
Onderwijsbeleid laat scholen vaak ruimte om zelf keuzes te maken. Voorstanders vinden dat autonomie belangrijk is, terwijl critici waarschuwen dat verschillen tussen scholen kunnen leiden tot ongelijke kansen voor studenten.
Daardoor blijft het onderwerp geregeld terugkeren in politieke en maatschappelijke debatten. Voor studenten zoals Chaïmae is dat geen abstract gesprek, maar dagelijkse realiteit.
Identiteit en professionaliteit
Voor Chaïmae zelf draait het vooral om haar rol als toekomstige leerkracht. Ze ziet haar hoofddoek als een persoonlijke keuze, maar vindt dat professionaliteit uiteindelijk wordt bepaald door kennis, pedagogische vaardigheden en betrokkenheid bij leerlingen.
Veel onderwijsdeskundigen benadrukken dat diversiteit binnen lerarenteams een meerwaarde kan zijn. Leerlingen groeien op in een samenleving met verschillende achtergronden, en herkenning in de klas kan bijdragen aan wederzijds begrip.
Chaïmae hoopt dan ook dat leerlingen haar later vooral zullen herinneren als een leerkracht die hen motiveerde en ondersteunde.
Een oproep tot meer duidelijkheid
De ervaring heeft haar aan het denken gezet over hoe stagebeleid transparanter kan worden. Duidelijke richtlijnen zouden studenten helpen om sneller te weten waar ze terechtkunnen en wat de verwachtingen zijn.
Volgens Chaïmae zouden open communicatie en transparantie veel onzekerheid kunnen wegnemen. Studenten willen immers vooral leren en bijdragen aan het onderwijs.
Haar verhaal laat zien hoe belangrijk inclusie en duidelijkheid blijven, zeker in een tijd waarin scholen in Vlaanderen op zoek zijn naar nieuwe leerkrachten.
Blijven geloven in de droom
Ondanks de uitdagingen kijkt Chaïmae vooruit. Ze staat inmiddels voor de klas, leert elke dag bij en voelt dat haar droom steeds dichterbij komt.
Wat begon als een moeizame zoektocht is uiteindelijk uitgegroeid tot een waardevolle ervaring waarin doorzettingsvermogen centraal staat. Haar verhaal laat zien hoe belangrijk motivatie en steun kunnen zijn wanneer de weg niet vanzelfsprekend verloopt.
Voor Chaïmae is één ding zeker: ze wil jongeren begeleiden en inspireren — en daar blijft ze zich met volle overtuiging voor inzetten.
Actueel
Sam Gooris maakt zich kwaad: “Een schande!”
Sam Gooris uit kritiek op snelwegtoiletten: “Voor dat geld verwacht je toch net iets meer”
Wie Sam Gooris kent, weet dat hij bekendstaat als een warme en sociale persoonlijkheid. De populaire zanger maakt graag een praatje en staat bekend om zijn positieve uitstraling. Toch betekent dat niet dat hij alles zomaar accepteert. Tijdens een bezoek aan Radio2 sprak hij opvallend open over iets waar veel automobilisten zich mogelijk in herkennen: de staat van toiletten langs de autosnelweg.
Met zijn typische humor vertelde Sam hoe sommige ervaringen onderweg hem toch doen fronsen. Zijn opmerkingen zorgden meteen voor herkenning bij luisteraars en leverden heel wat reacties op.
Een alledaags onderwerp dat velen herkennen
Iedereen die regelmatig de weg op gaat, komt er vroeg of laat mee in aanraking: een korte stop langs de snelweg om even op adem te komen. Voor Sam zou dat een simpel en praktisch moment moeten zijn, maar volgens hem verloopt dat niet altijd zoals gehoopt.
Hij benadrukt dat hij best bereid is om te betalen voor een toiletbezoek. Voor hem draait het vooral om de kwaliteit en hygiëne die daar tegenover zou moeten staan.
“Als het netjes is, heb ik daar geen probleem mee,” liet hij duidelijk verstaan. Maar volgens hem is dat niet altijd het geval.
Water op de vloer en gladde situaties
Een van de dingen die hem het meest opviel, is de toestand van sommige vloeren. Volgens Sam voelt het soms alsof je een gladde piste binnenstapt in plaats van een sanitaire ruimte.
Met veel humor beschreef hij hoe er soms zoveel water ligt dat je bijna moet opletten waar je loopt. Die ervaring vond hij opvallend, zeker omdat bezoekers vaak eerst moeten betalen voordat ze naar binnen kunnen.
Voor veel luisteraars klonk dat herkenbaar: betalen schept verwachtingen, en wanneer die niet worden ingelost zorgt dat voor frustratie.
Handen wassen blijkt niet altijd eenvoudig
Ook bij de wastafels heeft Sam zijn bedenkingen. Volgens hem laat de hygiëne daar soms te wensen over. Hij grapte dat hij bijna voorzichtig moet tikken tegen de kraan om ze aan de praat te krijgen, omdat hij liever zo weinig mogelijk contact maakt.
Met een knipoog vertelde hij dat het soms makkelijker lijkt om creatief te zijn met het drogen van je handen dan te vertrouwen op de aanwezige handdrogers.
Zijn verhaal werd vooral luchtig gebracht, maar laat tegelijk zien dat gemak en hygiëne voor reizigers belangrijke punten blijven.
De bonnen als extra discussiepunt
Veel snelwegtoiletten werken tegenwoordig met een systeem waarbij bezoekers een waardebon krijgen die ze later in de winkel kunnen gebruiken. Ook daar heeft Sam een duidelijke mening over.
Volgens hem is het in de praktijk niet altijd eenvoudig om iets te vinden dat exact binnen dat bedrag past. Daardoor voelt het soms alsof je alsnog extra moet bijbetalen.
Voor hem roept dat de vraag op wat de meerwaarde precies is van zo’n bon, zeker wanneer de ervaring in het toilet zelf niet helemaal aan de verwachtingen voldoet.
Humor als herkenbare kracht
Wat de reactie van Sam zo opvallend maakt, is de manier waarop hij het onderwerp brengt. Geen zware kritiek, maar eerder een herkenbare blik op dagelijkse situaties waar veel mensen zich in herkennen.
Zijn humor en directe stijl zorgen ervoor dat het onderwerp luchtig blijft, terwijl hij toch een duidelijk punt maakt. Het zijn precies zulke observaties die vaak gesprekken op gang brengen bij luisteraars en kijkers.
Waarom zulke uitspraken aanslaan
Bekende personen die iets zeggen over alledaagse ergernissen spreken vaak tot de verbeelding. Het maakt hen menselijk en toegankelijk.
Veel mensen herkennen zich in kleine frustraties onderweg: een drukke rustplaats, onverwachte kosten of faciliteiten die niet helemaal aan de verwachtingen voldoen. Daardoor krijgen zulke opmerkingen snel veel aandacht op sociale media en in entertainmentnieuws.
De reiziger centraal
Snelwegtoiletten spelen een belangrijke rol voor mensen die lange afstanden rijden. Reizigers verwachten vooral praktische en propere voorzieningen waar ze snel gebruik van kunnen maken.
De opmerkingen van Sam raken dus aan een breder thema: de balans tussen betaalde diensten en de ervaring die daar tegenover staat.
Voor sommige luisteraars was zijn verhaal vooral grappig, voor anderen een aanleiding om na te denken over hoe zulke voorzieningen verbeterd kunnen worden.
Positieve noot
Ondanks zijn duidelijke mening bracht Sam het onderwerp met een glimlach. Wie hem kent, weet dat hij meestal met warmte en humor naar situaties kijkt. Dat maakt ook dat zijn kritiek nooit zwaar aanvoelt, maar eerder als een spontane observatie onderweg.
Het laat zien dat zelfs kleine dagelijkse ervaringen onderwerp kunnen worden van een levendig gesprek — zeker wanneer ze worden verteld met een flinke dosis charme.
Een herkenbaar gespreksonderwerp
De uitspraken van Sam Gooris tonen hoe alledaagse onderwerpen soms onverwacht veel losmaken. Of het nu gaat om lange autoritten, korte stops of kleine ongemakken: bijna iedereen heeft wel eens een verhaal over een rustplaats langs de snelweg.
Door er op een luchtige manier over te praten, zorgt hij niet alleen voor een glimlach, maar ook voor herkenning bij het publiek.