Actueel
Kinderen Matthijs van Nieuwkerk boycotten huwelijk met nieuw liefje
Matthijs van Nieuwkerk en Martha Riemsma gaven elkaar op 21 december het jawoord in Den Haag. De huwelijksceremonie werd verricht door Bart Chabot en vond plaats in het gezelschap van familie en vrienden. De bruiloft was een bijzondere gebeurtenis, maar er was iets opvallends aan de situatie: Matthijs’ kinderen, Kees en Jet, waren niet aanwezig. Dit roept de vraag op waarom de kinderen van Matthijs afwezig waren op zo’n belangrijk moment in zijn leven.
De kinderen waren afwezig uit eerbied voor hun moeder Karin
Volgens een bron die sprak met Story, zouden Kees en Jet ervoor hebben gekozen om afwezig te blijven uit respect voor hun moeder, Karin. De breuk tussen Matthijs en zijn ex-vrouw was een belangrijke gebeurtenis in hun levens, en de kinderen wilden blijkbaar hun moeder niet in een ongemakkelijke situatie brengen. De bron benadrukt dat Martha niet de directe oorzaak is geweest van de breuk tussen Matthijs en Karin, maar dat zij wel snel in Matthijs’ leven verscheen na de scheiding. Dit zou mogelijk de reden zijn dat de kinderen ervoor kozen om niet aanwezig te zijn op de bruiloft van Matthijs en Martha.
Geen conflict tussen Matthijs en zijn kinderen
Het is belangrijk om te benadrukken dat er geen sprake zou zijn van een conflict tussen Matthijs en zijn kinderen, ondanks hun afwezigheid. Matthijs heeft in het verleden aangegeven dat hij nog steeds een goede band heeft met Kees en Jet, en dat ze altijd welkom zijn in zijn leven. De keuze om afwezig te zijn op de bruiloft lijkt dan ook meer een keuze te zijn om hun moeder niet in een ongemakkelijke situatie te brengen, dan een teken van onenigheid tussen hen en Matthijs.
Een nieuwe fase in Matthijs’ leven
De huwelijksvoltrekking van Matthijs en Martha markeert een belangrijke nieuwe fase in het leven van Matthijs van Nieuwkerk. De twee gaven elkaar het jawoord na een relatie van enkele jaren, die begon in 2021. Matthijs, die jarenlang het gezicht was van De Wereld Draait Door, heeft na zijn vertrek uit het programma een nieuw hoofdstuk in zijn leven geopend, zowel persoonlijk als professioneel. Het huwelijk met Martha is dan ook niet alleen een symbolisch moment voor Matthijs, maar ook een belangrijke stap voor beiden in hun gezamenlijke toekomst.
Martha Riemsma: een carrièrevrouw
Martha Riemsma, de nieuwe vrouw van Matthijs, heeft een succesvolle carrière. Sinds enkele maanden is zij directeur van het ANP, wat een aanzienlijke stap is in haar professionele leven. Martha heeft eerder al een huwelijk gehad, maar het lijkt erop dat haar relatie met Matthijs iets anders is dan haar vorige huwelijk. Hun band is duidelijk sterk en het huwelijk weerspiegelt de stabiliteit die ze in hun relatie hebben opgebouwd.
De afwezigheid van Matthijs’ kinderen verklaard
De afwezigheid van Matthijs’ kinderen op zijn bruiloft lijkt dus niet te maken te hebben met een conflict tussen Matthijs en zijn kinderen, maar met de wens om respectvol met de situatie van hun moeder om te gaan. Kees en Jet hebben gekozen om een stapje terug te doen, wat hen niet minder betrokken maakt bij hun vader, maar hen misschien simpelweg ongemakkelijk zou hebben laten voelen in een situatie die nog vers is na de scheiding van Matthijs en Karin.
De toekomst van Matthijs en Martha
Met hun huwelijk zetten Matthijs en Martha hun leven samen voort. Het huwelijk is niet alleen een persoonlijke stap, maar ook een moment waarop ze hun band met elkaar verder versterken. Voor Matthijs is het huwelijk een manier om zijn toekomst te plannen met iemand die hij duidelijk belangrijk vindt. De afwezigheid van zijn kinderen lijkt geen breuk in hun relatie te betekenen, maar een tijdelijke situatie die wellicht in de toekomst wordt opgelost.
Conclusie: respect voor de familie
De afwezigheid van Matthijs’ kinderen op zijn huwelijk laat zien dat er een grote mate van respect is voor de familiebanden, zelfs als die complex zijn. Matthijs’ kinderen hebben gekozen om de situatie met zorg te benaderen en hun moeder niet in een ongemakkelijke positie te brengen. Het lijkt een moment van respect te zijn voor de nieuwe relaties die hun ouders aangaan, met de hoop dat de band in de toekomst weer kan groeien.
Actueel
Isa Hoes en haar zoon Merlijn worden geraakt door een groot verlies: ‘We moeten hierover spreken’
Isa Hoes stond maandag stil bij een datum die voor haar elk jaar opnieuw beladen is. Het is precies vijftien jaar geleden dat haar man Antonie Kamerling op 44-jarige leeftijd uit het leven verdween. Een moment dat voor altijd een breuklijn vormt in haar leven, maar ook in dat van hun kinderen Merlijn en Vlinder. Op sociale media deelde Isa een ingetogen, maar krachtige boodschap die bij veel mensen diep binnenkwam.
“Nog steeds geliefd – nog steeds gemist. 6 oktober 2010,” schreef Isa bij een foto van Antonie. Op het beeld is hij te zien in een auto, lachend, ontspannen, een moment zoals hij door velen herinnerd wordt. Geen lange tekst, geen uitleg. Alleen die paar woorden, die voor haar alles zeggen – en voor duizenden volgers herkenbaar voelen.
Een liefde die begon voor de camera’s
Isa Hoes en Antonie Kamerling leerden elkaar kennen in 1990 op de set van Goede Tijden, Slechte Tijden. Het was het begin van een van de bekendste liefdesverhalen uit de Nederlandse televisiegeschiedenis. Wat begon als een professionele samenwerking, groeide al snel uit tot een diepe band. De chemie tussen hen was niet alleen op het scherm voelbaar, maar ook daarbuiten.
Hun relatie ontwikkelde zich in een tijd waarin ze beiden aan het begin stonden van hun carrière. Ze groeiden samen, zowel persoonlijk als professioneel. In 1997 bezegelden ze hun liefde met een huwelijk in Italië, omringd door familie en vrienden. Later werden ze ouders van twee kinderen: Merlijn en Vlinder. Voor de buitenwereld leken ze het perfecte plaatje: succesvol, geliefd en hecht.
Maar achter dat beeld schuilde ook kwetsbaarheid. Antonie stond bekend als een intense, gevoelige man, iemand die diep kon voelen en leven. Juist die eigenschappen maakten hem zo geliefd als acteur, maar zorgden ook voor innerlijke strijd.
Vijftien jaar later: het gemis blijft
Vijftien jaar na het verlies is het verdriet niet verdwenen. Dat laat Isa met haar korte boodschap zien. Het gemis is er nog steeds, maar het heeft een andere vorm gekregen. Waar de eerste jaren vaak werden gekenmerkt door rauwe pijn en overleven van dag tot dag, is er nu ruimte voor herinnering, liefde en stilte.
Isa heeft in de jaren na het verlies vaker open gesproken over r0uw. Ze beschreef hoe r0uw geen rechte lijn is, maar een proces dat zich blijft ontwikkelen. Soms sluimert het op de achtergrond, soms komt het onverwacht naar voren. Een datum, een geur, een liedje of een foto kan alles weer even dichtbij brengen.
Met haar post laat Isa zien dat herinneren niet hetzelfde is als vastzitten in verdriet. Het is een manier om iemand die er niet meer is een plek te blijven geven in het leven van nu.
Zoon Merlijn: van afsluiten naar toelaten
Ook zoon Merlijn Kamerling stond op deze dag stil bij zijn vader. Hij deelde een openhartige en persoonlijke tekst die veel mensen raakte. Daarin beschrijft hij hoe hij jarenlang zijn gevoelens op afstand hield.
“Vandaag, precies vijftien jaar geleden, verloor ik mijn vader. Bijna tien jaar lang heb ik de deur dichtgedaan voor mijn verdriet,” schreef Merlijn. “Ik deed er alles aan om hem te vergeten, om maar niet te hoeven voelen wat ik miste.”
Die woorden laten zien hoe r0uw zich bij iedereen anders manifesteert. Waar sommigen direct hun emoties toelaten, kiezen anderen – zeker op jonge leeftijd – voor afsluiten als overlevingsstrategie. Voor Merlijn was dat een manier om door te kunnen gaan, om niet overspoeld te worden door gevoelens die te groot waren.
Een keerpunt in het r0uwproces
Volgens Merlijn kwam er pas echt verandering toen hij in 2020 begon te schrijven aan zijn boek. Dat moment markeerde een keerpunt. Door woorden te geven aan wat jarenlang onuitgesproken bleef, kwam er ruimte voor verwerking.
“Dat was het begin van een proces, een proces van r0uw,” schrijft hij. “Iets wat vandaag de dag voor zoveel mensen herkenbaar is.”
Merlijn benadrukt dat verlies niet verdwijnt. Het laat een litteken achter. Maar dat litteken verandert. Het wordt onderdeel van wie je bent, zonder dat het je volledig bepaalt. “Het verlies blijft een litteken. Maar het litteken verandert. Het wordt draaglijker. En, hoe gek het ook klinkt: het wordt écht beter.”
Die woorden bieden troost, niet alleen aan hemzelf, maar ook aan anderen die met verlies te maken hebben. Ze laten zien dat r0uw niet betekent dat je vast blijft zitten in verdriet, maar dat het mogelijk is om opnieuw betekenis, kracht en zelfs rust te vinden.
Een blijvende plek in het leven
Voor Isa, Merlijn en Vlinder blijft Antonie een vaste plek innemen in hun leven. Niet als iemand die alleen wordt herdacht op een specifieke datum, maar als iemand die verweven is met wie zij zijn. In verhalen, herinneringen, karaktertrekken en kleine dagelijkse momenten.
Isa heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een krachtige stem in het gesprek over r0uw en verlies. Ze spreekt eerlijk over de complexiteit ervan, over hoe je tegelijk verder kunt leven én iemand kunt blijven missen. Haar openheid heeft veel mensen geholpen die zich in soortgelijke situaties bevinden.
Reacties vol herkenning en respect
Onder de Instagram-post van Isa stroomden de reacties binnen. Niet sensatiebelust, maar warm, respectvol en meelevend. Veel mensen deelden hun eigen ervaringen met verlies, anderen lieten simpelweg een hartje of een korte boodschap achter. Het laat zien hoeveel impact Antonie Kamerling nog altijd heeft, niet alleen als acteur, maar als mens.
Ook de woorden van Merlijn werden breed gedeeld en geprezen om hun eerlijkheid. Ze raken een universeel gevoel: het zoeken naar een manier om om te gaan met iets wat je niet kunt veranderen.
Liefde stopt niet bij afscheid
Vijftien jaar na die bewuste dag is één ding duidelijk: liefde stopt niet wanneer iemand verdwijnt uit het dagelijkse leven. Ze verandert van vorm, maar blijft bestaan. In herinneringen, in woorden, in stiltes en in momenten van reflectie.
Isa Hoes laat met haar ingetogen eerbetoon zien dat je iemand kunt blijven liefhebben zonder vast te blijven zitten in verdriet. En Merlijn laat zien dat r0uw geen eindpunt kent, maar een proces is dat je – op je eigen tempo – kunt aangaan.
Samen schetsen ze een beeld van verlies dat pijnlijk is, maar ook menselijk, herkenbaar en uiteindelijk draaglijk. En precies daarin schuilt de kracht van hun woorden.