Actueel
John de Wolf emotioneel: “Ze herkent me niet meer”
John de Wolf, de legendarische oud-voetballer met de bijnaam ’t Beest van Rotterdam, staat bekend om zijn onverzettelijke houding op het veld. Maar achter zijn stoere uiterlijk gaat een man schuil die worstelt met een hartverscheurende persoonlijke tragedie: de strijd van zijn moeder tegen Alzheimer. Voor de 62-jarige De Wolf is het een gevecht zonder overwinning, een onmenselijke strijd die hem emotioneel diep raakt.
“Ze herkent me niet meer”
In een openhartig interview met weekblad Privé vertelde De Wolf over zijn 82-jarige moeder, bij wie Alzheimer is vastgesteld. De ziekte heeft haar zo ver in zijn greep dat ze haar eigen zoon niet meer herkent. “Er zit geen leven meer in haar,” zei hij eerder dit jaar.
De pijn werd extra duidelijk toen hij haar bezocht en zichzelf probeerde voor te stellen. “Ik zei: ‘Ik ben het, John, je zoon.’ Maar ze antwoordde: ‘Dat kunnen ze allemaal wel zeggen.’” Deze uitspraak toont de harde realiteit van Alzheimer, waarin herinneringen en herkenning langzaam verdwijnen.
“Ze is mijn moeder, maar eigenlijk ook niet”
In een recent interview met sportmagazine Helden ging De Wolf dieper in op de situatie. Hij vertelde hoe de ziekte niet alleen het geheugen van zijn moeder heeft aangetast, maar ook haar persoonlijkheid heeft veranderd. “Ze heeft een heel ander karakter gekregen. Het is mijn moeder nog wel, maar eigenlijk ook niet,” legde hij uit.
De situatie beschrijft hij als “mensonterend.” Het zien van haar achteruitgang zonder te kunnen ingrijpen, voelt machteloos. “Als ik zie hoe mijn moeder er nu aan toe is… ik wil haar zo niet zien lijden,” zei hij met pijn in zijn stem.
Alzheimer: Een wrang familiepatroon
Het is niet de eerste keer dat De Wolf met Alzheimer wordt geconfronteerd. Zijn oma leed ook aan deze slopende ziekte. Destijds verzorgde zijn moeder haar eigen moeder, terwijl ze met angst sprak over het lot dat haar nu zelf heeft getroffen. “Ze zei altijd: ‘Zo wil ik niet worden. Als dat gebeurt, geef me dan maar een spuitje of pillen.’”
Omdat deze wens nooit officieel werd vastgelegd, ondergaat Johns moeder nu precies dat wat ze altijd vreesde. “In mijn ogen is het een daad van liefde om iemand niet langer te laten lijden,” zegt De Wolf, waarbij hij pleit voor een hernieuwde discussie over euthanasie bij Alzheimerpatiënten.
Een ongekende impact
Voor een man die zijn leven lang controle had over het spel en zijn tegenstanders, is het toekijken hoe Alzheimer zijn moeder langzaam wegneemt, bijna ondraaglijk. Het is een strijd die hij niet kan winnen. Toch zet hij zijn bekendheid in om meer aandacht te vragen voor de gevolgen van deze genadeloze ziekte.
Zijn verhaal raakt niet alleen de voetbalwereld, maar duizenden families die met dezelfde worsteling te maken hebben. Op sociale media stromen steunbetuigingen binnen. Mensen delen hun eigen ervaringen en bedanken De Wolf voor zijn openheid. “Je woorden zijn een steun voor iedereen die dit meemaakt,” reageerde een volger.
De bredere discussie
De situatie van De Wolfs moeder zet opnieuw de discussie rondom Alzheimer en euthanasie op scherp. Zijn pleidooi om eerder in te grijpen bij ondraaglijk lijden raakt een gevoelige snaar. Voor veel mensen roept het de vraag op hoe we omgaan met onomkeerbaar lijden, en welke rol mededogen en zelfbeschikking daarin spelen.
Conclusie: Een onmenselijke strijd met een onzichtbare tegenstander
John de Wolf, ooit de belichaming van kracht en vastberadenheid op het voetbalveld, toont nu een kwetsbare kant die ons allemaal raakt. Zijn verhaal laat zien hoe Alzheimer niet alleen de patiënt treft, maar ook de geliefden die machteloos toekijken.
De strijd van zijn moeder is een pijnlijke herinnering aan de complexiteit van deze ziekte, maar ook een oproep om meer begrip, steun en oplossingen te vinden voor de vele families die hiermee worstelen.
Laten we John, zijn moeder en alle anderen die met Alzheimer te maken hebben, steunen. Deel jouw boodschap of herinnering en laat zien dat zij er niet alleen voor staan.
Actueel
Confronterend voor Viktor Verhulst: “Gaat niet meer”
In de nieuwste aflevering van de podcast Vik & Gert deelt Gert Verhulst een opvallend en vooral eerlijk verhaal. De bekende presentator geeft toe dat hij tijdens een eerdere opname allesbehalve in topvorm was. De reden? Een avond die nét iets uit de hand liep.
Wat begon als een gezellig diner, eindigde in een situatie waar hij nog dagen later de gevolgen van voelde.
Een avond die anders liep dan gepland
Volgens Gert begon het allemaal met een etentje samen met Jan Smit. De bedoeling was om het rustig te houden, zeker omdat er de volgende dag opnames gepland stonden.
Hij had dat ook duidelijk aangegeven. Het plan was simpel: samen eten, gezellig bijpraten, maar het niet te laat en niet te intens maken.
Toch liep het anders.
Tijdens het diner vloeide de wijn rijkelijk en bleef het daar niet bij. Naast de glazen wijn verscheen er telkens opnieuw een ander drankje op tafel, waardoor het tempo ongemerkt omhoog ging. Wat een rustige avond had moeten worden, veranderde in een uitbundige bijeenkomst.
Twee dagen nodig om bij te komen
De gevolgen lieten niet lang op zich wachten. Gert vertelt dat hij niet alleen de volgende dag last had, maar zelfs twee dagen nodig had om volledig te herstellen.
Dat was voor hem een duidelijk signaal dat dit soort avonden tegenwoordig een stuk meer impact hebben dan vroeger.
Waar hij eerder snel weer op de been was, blijkt dat nu anders te liggen. Het lichaam heeft simpelweg meer tijd nodig om te herstellen.
Viktor Verhulst herkent het probleem
Ook Viktor Verhulst kan zich volledig vinden in het verhaal van zijn vader. Tijdens de podcast geeft hij aan dat hij sinds zijn dertigste duidelijk merkt dat zijn herstelvermogen veranderd is.
Waar hij vroeger zonder moeite een korte nacht kon combineren met een drukke dag, is dat nu een stuk lastiger geworden.
Hij beschrijft hoe hij eerder met weinig slaap gewoon weer door kon, maar dat die tijd inmiddels achter hem ligt. Tegenwoordig voelt een intensieve avond nog dagen later door.
Eigen ervaring in Amsterdam
Viktor haalt ook een recente ervaring aan om dat gevoel te illustreren. Tijdens een verjaardagsfeest in Amsterdam ging het er gezellig aan toe, maar ook daar merkte hij dat de nasleep langer duurde dan verwacht.
Wat vroeger een kwestie was van even herstellen, bleek nu een proces van meerdere dagen. Dat heeft er dan ook voor gezorgd dat hij bewuster omgaat met dit soort momenten.
Minder vaak, maar bewuster
Zowel Gert als Viktor geven aan dat ze tegenwoordig een andere balans hebben gevonden. Waar spontane en intensieve avonden vroeger vaker voorkwamen, kiezen ze nu bewuster wanneer ze dat nog doen.
Voor Gert betekent dat dat hij zulke momenten nog maar een paar keer per jaar meemaakt. En zelfs dan houdt hij rekening met de dagen erna.
Hij ziet er ook een positieve kant in. Door selectiever te zijn, blijven die momenten bijzonder, zonder dat ze een vast onderdeel worden van het dagelijkse leven.
Werk en discipline spelen een rol
Een belangrijke reden voor die verandering is het werkritme van Gert. Door zijn drukke agenda en televisieactiviteiten is het belangrijk om scherp en energiek te blijven.
Doordeweeks kiest hij er daarom bewust voor om helemaal geen alcohol te drinken. Dat helpt hem om gefocust te blijven en zijn werk optimaal te kunnen doen.
In het weekend laat hij iets meer ruimte, maar ook daar blijft het meestal beperkt tot één moment. Het herstel duurt simpelweg te lang om het vaker te doen.
Een herkenbaar verhaal
Wat dit gesprek in de podcast zo interessant maakt, is hoe herkenbaar het is voor veel mensen. De verandering in herstelvermogen naarmate je ouder wordt, is iets waar velen zich in kunnen vinden.
De openheid van zowel Gert als Viktor zorgt ervoor dat het onderwerp op een luchtige, maar eerlijke manier besproken wordt.
Humor en zelfreflectie
Ondanks de ongemakken kijken vader en zoon met humor terug op hun ervaringen. Het is geen klaagzang, maar eerder een moment van zelfreflectie.
Gert geeft zelfs aan dat het misschien maar goed is dat het herstel langer duurt. Anders zouden zulke avonden wellicht veel vaker voorkomen.
Bewust genieten
De conclusie die beide trekken, is duidelijk: genieten kan nog steeds, maar wel met mate en bewustzijn.
Het gaat niet om minder plezier, maar om een andere manier van omgaan met energie, herstel en balans.
Een nieuwe fase
Voor Gert Verhulst en Viktor Verhulst lijkt dit simpelweg onderdeel van een nieuwe levensfase.
Waar vroeger alles spontaner en intensiever kon, speelt nu ervaring een grotere rol. Ze weten beter wat bij hen past en stemmen hun keuzes daarop af.
Tot slot
Het verhaal uit Vik & Gert laat zien dat zelfs bekende gezichten tegen dezelfde dingen aanlopen als iedereen. Een gezellige avond kan nog steeds, maar de dagen erna vragen soms net iets meer aandacht.
En misschien is dat precies wat het zo herkenbaar maakt: een eerlijk inkijkje in hoe balans en genieten hand in hand kunnen gaan — ook als dat betekent dat je soms twee dagen nodig hebt om weer helemaal jezelf te zijn.