Actueel
John de Bever krijgt slaande ruzie met Wilfred Genee: ´Dit is niet mooi!´
In de nieuwste aflevering van Alles Voor De Show, de online serie van Shownieuws, hebben John de Bever en Kees Stevens hun mening gedeeld over het zangtalent van hun collega Wilfred Genee. Het duo sprak zich uit over de zangkwaliteiten van Wilfred, en de reacties zijn niet bepaald lovend.
John en Kees in de Spotlights
John en Kees waren deze week te gast bij het programma, waar ze een openhartig gesprek hadden over hun muzikale voorkeuren. John de Bever, altijd eerlijk en direct, liet zich uit over de zangkunsten van zijn partner Kees Stevens. “Kees zingt niet vals. Kees zingt wel beter dan Wilfred Genee,” was zijn uitspraak, die zowel verrassend als humoristisch overkwam. De uitspraak leidde tot gelach bij presentator Thom Goderie, die zichtbaar genoot van de opmerking.
Een Nuchtere Mening Over Wilfred Genee
Wanneer John werd gevraagd naar zijn mening over Wilfred Genee als zanger, was zijn antwoord duidelijk: “Ik vind het niks. Maar als hij dat leuk vindt, dan moet hij dat doen, natuurlijk. Ja, ik vind het niet mooi!” John voegde eraan toe dat hij zelf niet zou overwegen om te zingen in de publieke belangstelling, en zijn reactie bleek onmiskenbaar. “Ik zou dat niet doen,” zei hij stellig.
Kees Stevens Zet Zang in Perspectief
Kees Stevens reageerde nuchter op de kritiek. Hij liet weten dat hij het belangrijker vond dat Wilfred plezier had in zingen dan dat alles technisch perfect was. “Als hij daar lol in heeft… Ik vind dat mensen zó moeilijk doen in Nederland. Ook over mij, bijvoorbeeld,” zei Kees. Hij pleitte ervoor om mensen te laten genieten van hun passies, zelfs als anderen het niet altijd waarderen. “Laat ‘em lekker zingen, als hij dat nou leuk vindt. En als jij het niet leuk vindt, scrol dan lekker door!” aldus Kees, die de situatie luchtig benaderde.
John Blijft Realistisch
John, die meestal weinig doekjes om de waarheid windt, onderbrak Kees toch weer met een praktische opmerking: “Maar het is ook wel goed als je zelf ook weet dat het niet goed is. Dat het als leukigheid is.” John lijkt te twijfelen of Wilfred Genee zich bewust is van zijn beperkte zangtalent, en voegde er met een knipoog aan toe: “Hij zal toch niet denken dat ‘ie een goeie zanger is? Daar geloof ik niks van.”
Wilfred Genee: Welkom op het Podium
Ondanks de kritiek op Wilfred’s zangkwaliteiten, liet Kees weten dat Wilfred altijd welkom is om samen met hen op te treden. “Vorig jaar nodigden we Wilfred uit om met ons op te treden in Ahoy, maar toen had hij afgebeld,” zei Kees.
De reden hiervoor was het drukke schema van Wilfred. “Maar de volgende keer is hij zeker welkom,” vervolgde Kees, “Hélène Hendriks was d’r ook bij voor de gezelligheid, niet omdat ze zo goed kan zingen.” John gaf aan dat iedereen welkom is bij hen, ongeacht hun zangtalent, zolang ze maar bijdragen aan de gezelligheid.
Conclusie: Gezelligheid Voorop
De opmerkingen van John de Bever over Wilfred Genee’s zangtalent hebben voor een lach en veel discussie gezorgd. Terwijl John en Kees hun eerlijke meningen gaven, hielden ze de sfeer luchtig en benadrukten ze dat plezier en gezelligheid belangrijker zijn dan technische perfectie.
Of Wilfred Genee ooit de microfoon zal grijpen voor een optreden bij Alles Voor De Show is nog niet duidelijk, maar het is in ieder geval duidelijk dat de deur voor hem openstaat, zolang hij maar niet denkt dat hij de beste zanger ter wereld is.
Actueel
Ruben Van Gucht doet trieste onthulling over de geboorte van zijn zoon: “Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden”
Ruben Van Gucht openhartig over geboorte van zoon Mondo: “Dat moment blijft een klein litteken”
Voor buitenstaanders lijkt het leven van Ruben Van Gucht vaak gevuld met sport, reizen en televisie. Als sportjournalist en presentator is hij gewend om grote momenten van anderen te verslaan. Maar één van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn eigen leven, de geboorte van zijn zoon Mondo, kijkt hij tot vandaag met gemengde gevoelens op terug.
In een openhartig gesprek vertelt Van Gucht hoe de geboorte van zijn zoon, die hij samen heeft met voormalig topsportster Blanka Vlašić, anders verliep dan hij had gehoopt. Wat een van de mooiste momenten uit zijn leven had moeten worden, bleef voor hem ook een ervaring met een emotionele schaduwkant.
Een bijzondere periode voorafgaand aan de geboorte
De geboorte van Mondo vond plaats in Kroatië, het geboorteland van Blanka Vlašić. Voor het koppel was het een bijzondere periode, waarin verwachtingen, spanning en vreugde samenkwamen. Ruben had vooraf duidelijk aangegeven hoe belangrijk het voor hem was om bij de geboorte aanwezig te zijn.
Hij wilde het moment samen beleven, als ouders naast elkaar, en er vanaf het eerste ogenblik bij zijn. Volgens hem was dat ook de afspraak: wanneer de bevalling zou beginnen, zou hij worden opgehaald zodat hij het proces kon meemaken.
Omdat het om een geplande keizersnede ging, leek alles bovendien goed georganiseerd. De timing was bekend, en Ruben ging ervan uit dat hij het moment waarop zijn zoon ter wereld kwam van dichtbij zou meemaken.
Wachten zonder te weten wat er gebeurt
Op de ochtend van de bevalling bevond Ruben zich in het ziekenhuis, klaar voor wat een onvergetelijke ervaring moest worden. Terwijl Blanka werd voorbereid op de ingreep, moest hij wachten in een ruimte voor het personeel.
Hij ging ervan uit dat iemand hem zou komen halen zodra het zover was. Maar de tijd verstreek en er gebeurde niets. De onzekerheid begon te groeien. Wanneer zou het beginnen? En waarom kwam niemand hem ophalen?
Uiteindelijk besloot hij zelf navraag te doen. Hij kreeg te horen dat hij zich geen zorgen moest maken en dat men hem snel zou komen halen. Dat gaf hem even geruststelling, maar achteraf bleek dat het moment waarop zijn zoon werd geboren al voorbij was.
Een onverwacht eerste moment met zijn zoon
Niet veel later werd hij alsnog geroepen. In plaats van naar de operatiekamer gebracht te worden, kwam Ruben in een aparte ruimte terecht. Daar kreeg hij plots zijn zoon in de armen gedrukt.
Het was een overweldigend moment, maar ook een verwarrend moment. Hij stond alleen in een kamer, zonder zijn partner, zonder de gedeelde ontlading waar hij op had gehoopt. Het eerste contact met zijn zoon voelde bijzonder, maar tegelijkertijd incompleet.
Hij kon het moment niet delen met Blanka. Geen gezamenlijke blik, geen eerste woorden naar elkaar, geen omhelzing na de geboorte. Dat gemis is iets wat hem later meer is gaan bezighouden.
Het gemis van een gedeelde ervaring
Na enkele minuten moest hij zijn zoon alweer afgeven aan het personeel. Pas later zag hij Blanka terug, toen zij uit de operatiekamer werd gereden. Dat moment, waarop ze elkaar eindelijk konden vastpakken, was intens en emotioneel.
Toch voelde het voor Ruben anders dan hij zich altijd had voorgesteld. De geboorte van een kind wordt vaak gezien als een gedeelde ervaring die ouders dichter bij elkaar brengt. Voor hem ontbrak dat gezamenlijke begin.
Hij beschrijft het als een moment dat hem is “ontnomen”, niet uit kwade wil, maar door de manier waarop alles liep. Juist omdat het om zo’n uniek moment gaat, blijft dat gevoel hangen.
Invloed op zijn kijk op vaderschap
De ervaring heeft ook invloed gehad op hoe Ruben naar de toekomst kijkt. Hij geeft aan dat de gebeurtenis een rol speelt in zijn twijfels over een eventuele tweede keer vader worden.
Niet omdat hij geen liefde of geluk ervaart als vader — integendeel — maar omdat het gevoel blijft dat hij één van de meest bijzondere momenten in het ouderschap niet volledig heeft kunnen meemaken.
Voor hem voelt het alsof die kans misschien maar één keer voorbij komt in een mensenleven. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, laat dat een blijvende indruk na.
Een blijvend litteken, maar ook dankbaarheid
Ondanks de teleurstelling benadrukt Ruben dat hij vooral dankbaar is voor zijn zoon en voor het gezin dat hij samen met Blanka vormt. Het vaderschap zelf staat voor hem buiten kijf als een van de mooiste ervaringen in zijn leven.
Toch noemt hij het gemis een “klein litteken”. Niet iets dat overheerst, maar wel iets dat altijd aanwezig blijft wanneer hij terugdenkt aan die dag. Het is de gedachte dat hij zijn zoon niet daadwerkelijk heeft zien geboren worden, die hem blijft raken.
Openheid over kwetsbare momenten
De openheid waarmee Ruben over deze ervaring spreekt, raakt bij veel mensen een herkenbare snaar. Geboortes verlopen niet altijd zoals gepland, en verwachtingen botsen soms met de realiteit van medische procedures en praktische omstandigheden.
Door zijn verhaal te delen laat hij zien dat ook ogenschijnlijk mooie momenten complex kunnen zijn. Geluk en gemis kunnen naast elkaar bestaan, zelfs bij een gebeurtenis die normaal gesproken alleen met vreugde wordt geassocieerd.
Een nieuwe betekenis aan herinneringen
Vandaag kijkt Ruben vooral vooruit. De band met zijn zoon groeit elke dag, en de momenten die daarna volgden hebben nieuwe herinneringen gecreëerd die minstens zo waardevol zijn.
Toch blijft de geboorte van Mondo een gebeurtenis met twee kanten: een dag van groot geluk, maar ook een moment dat anders liep dan gehoopt. En juist die combinatie maakt het verhaal zo menselijk.
Zoals hij zelf aangeeft: sommige ervaringen verdwijnen nooit helemaal, maar krijgen na verloop van tijd een plaats. Niet als iets negatiefs, maar als onderdeel van het persoonlijke verhaal dat iemand vormt — als vader, partner en mens.