Actueel
John de Bever krijgt slaande ruzie met Wilfred Genee: ´Dit is niet mooi!´
In de nieuwste aflevering van Alles Voor De Show, de online serie van Shownieuws, hebben John de Bever en Kees Stevens hun mening gedeeld over het zangtalent van hun collega Wilfred Genee. Het duo sprak zich uit over de zangkwaliteiten van Wilfred, en de reacties zijn niet bepaald lovend.
John en Kees in de Spotlights
John en Kees waren deze week te gast bij het programma, waar ze een openhartig gesprek hadden over hun muzikale voorkeuren. John de Bever, altijd eerlijk en direct, liet zich uit over de zangkunsten van zijn partner Kees Stevens. “Kees zingt niet vals. Kees zingt wel beter dan Wilfred Genee,” was zijn uitspraak, die zowel verrassend als humoristisch overkwam. De uitspraak leidde tot gelach bij presentator Thom Goderie, die zichtbaar genoot van de opmerking.
Een Nuchtere Mening Over Wilfred Genee
Wanneer John werd gevraagd naar zijn mening over Wilfred Genee als zanger, was zijn antwoord duidelijk: “Ik vind het niks. Maar als hij dat leuk vindt, dan moet hij dat doen, natuurlijk. Ja, ik vind het niet mooi!” John voegde eraan toe dat hij zelf niet zou overwegen om te zingen in de publieke belangstelling, en zijn reactie bleek onmiskenbaar. “Ik zou dat niet doen,” zei hij stellig.
Kees Stevens Zet Zang in Perspectief
Kees Stevens reageerde nuchter op de kritiek. Hij liet weten dat hij het belangrijker vond dat Wilfred plezier had in zingen dan dat alles technisch perfect was. “Als hij daar lol in heeft… Ik vind dat mensen zó moeilijk doen in Nederland. Ook over mij, bijvoorbeeld,” zei Kees. Hij pleitte ervoor om mensen te laten genieten van hun passies, zelfs als anderen het niet altijd waarderen. “Laat ‘em lekker zingen, als hij dat nou leuk vindt. En als jij het niet leuk vindt, scrol dan lekker door!” aldus Kees, die de situatie luchtig benaderde.
John Blijft Realistisch
John, die meestal weinig doekjes om de waarheid windt, onderbrak Kees toch weer met een praktische opmerking: “Maar het is ook wel goed als je zelf ook weet dat het niet goed is. Dat het als leukigheid is.” John lijkt te twijfelen of Wilfred Genee zich bewust is van zijn beperkte zangtalent, en voegde er met een knipoog aan toe: “Hij zal toch niet denken dat ‘ie een goeie zanger is? Daar geloof ik niks van.”
Wilfred Genee: Welkom op het Podium
Ondanks de kritiek op Wilfred’s zangkwaliteiten, liet Kees weten dat Wilfred altijd welkom is om samen met hen op te treden. “Vorig jaar nodigden we Wilfred uit om met ons op te treden in Ahoy, maar toen had hij afgebeld,” zei Kees.
De reden hiervoor was het drukke schema van Wilfred. “Maar de volgende keer is hij zeker welkom,” vervolgde Kees, “Hélène Hendriks was d’r ook bij voor de gezelligheid, niet omdat ze zo goed kan zingen.” John gaf aan dat iedereen welkom is bij hen, ongeacht hun zangtalent, zolang ze maar bijdragen aan de gezelligheid.
Conclusie: Gezelligheid Voorop
De opmerkingen van John de Bever over Wilfred Genee’s zangtalent hebben voor een lach en veel discussie gezorgd. Terwijl John en Kees hun eerlijke meningen gaven, hielden ze de sfeer luchtig en benadrukten ze dat plezier en gezelligheid belangrijker zijn dan technische perfectie.
Of Wilfred Genee ooit de microfoon zal grijpen voor een optreden bij Alles Voor De Show is nog niet duidelijk, maar het is in ieder geval duidelijk dat de deur voor hem openstaat, zolang hij maar niet denkt dat hij de beste zanger ter wereld is.
Actueel
Jean-Marie Pfaff geeft eerlijk update over zijn vrouw Carmen: “Nooit meer”
Het leven van de familie Pfaff, jarenlang gevolgd door miljoenen Vlamingen en Nederlanders, heeft de afgelopen jaren een ongekend zware wending genomen. Waar het gezin ooit symbool stond voor levenslust, humor en samenhorigheid, wordt het dagelijkse leven nu overschaduwd door zorg, herstel en blijvende beperkingen. In een openhartig en emotioneel gesprek met Het Nieuwsblad doet Jean-Marie Pfaff (72) een onthulling die diepe indruk maakt: zijn vrouw Carmen is officieel invalide verklaard. Het is een uitspraak die de ernst van wat het gezin heeft doorgemaakt in één klap duidelijk maakt.
Een vakantie die alles veranderde
De opeenvolging van drama’s begon in mei 2023, tijdens wat een ontspannen vakantie op Mallorca had moeten worden. Voor Carmen Pfaff sloeg het noodlot onverwacht toe: ze werd getroffen door een zware hersenbloeding. Plots stond het leven van het gezin volledig stil. Carmen belandde in kritieke toestand op de afdeling intensieve zorg, waar artsen dagenlang vreesden voor het ergste.
Voor Jean-Marie en hun dochters Debby, Kelly en Lyndsey brak een periode aan van angst, onzekerheid en machteloos wachten. De man die Vlaanderen jarenlang kende als de flamboyante, energieke doelman van de Rode Duivels, stond nu naast het ziekenhuisbed van zijn vrouw, niet wetend of ze het zou halen. “Dat waren de donkerste dagen van mijn leven,” liet hij eerder al doorschemeren.
Een loodzware revalidatie
Tegen alle verwachtingen in overleefde Carmen de hersenbloeding. Wat volgde, was echter geen snelle terugkeer naar het oude leven, maar een lange en slopende revalidatie. Ze moest opnieuw leren vertrouwen op haar lichaam, haar evenwicht hervinden en omgaan met vermoeidheid en beperkingen die haar dagelijks leven bepaalden.
In die periode speelde de familie een cruciale rol. De dochters Pfaff waren voortdurend aanwezig, boden emotionele steun en hielpen hun moeder door momenten van wanhoop heen. Jean-Marie noemt die familiale verbondenheid nog altijd de reden dat Carmen niet heeft opgegeven. “Zonder onze kinderen was dit niet gelukt,” zegt hij.
Langzaam leek er weer wat licht te komen aan het einde van de tunnel. Carmen boekte vooruitgang, het gezin begon voorzichtig te hopen dat het ergste achter de rug was. Maar het lot had andere plannen.
De klap van de homejacking
In augustus 2023 sloeg het noodlot opnieuw toe, en dit keer op een manier die diepe psychologische wonden naliet. Terwijl Jean-Marie afwezig was, drongen drie mannen de woning van de Pfaffs in Brasschaat binnen. Carmen, nog herstellende van haar hersenbloeding, was alleen thuis.
Wat volgde was een brute homejacking. Carmen kreeg slagen tegen het hoofd, werd aan haar arm meegesleurd over een marmeren trap en uiteindelijk opgesloten in het toilet. De daders gingen ervandoor met juwelen, maar de materiële schade verbleekt volledig bij wat dit incident emotioneel en fysiek heeft aangericht.
Jean-Marie vertelt er zichtbaar aangeslagen over: “Mijn vrouw was net aan het herstellen van haar beroerte, en dan gebeurt dit. Dat is niet te vatten.” De angst, het gevoel van onveiligheid en de hernieuwde lichamelijke schade maakten het herstel van Carmen opnieuw een stuk zwaarder.
Officieel invalide verklaard
De gevolgen van deze dubbele klap zijn blijvend. In het interview onthult Jean-Marie dat Carmen inmiddels voor 67 procent invalide is verklaard. Het is een harde realiteit, die bevestigt wat het gezin al langer voelde: het leven zal nooit meer worden zoals het was.
“Het gaat redelijk,” zegt Jean-Marie eerlijk, “maar we moeten aanvaarden dat het nooit meer hetzelfde wordt.” Die woorden dragen zowel verdriet als berusting in zich. Carmen kan niet meer alles wat ze vroeger deed, en eenvoudige dagelijkse handelingen vragen vaak meer tijd, energie en ondersteuning.
Leven met beperkingen
Toch weigert de familie Pfaff zich volledig te laten verlammen door het verdriet. Carmen probeert, binnen haar mogelijkheden, nog steeds van het leven te genieten. Kleine momenten krijgen een grotere betekenis: samen zijn met de kinderen, lachen met de kleinkinderen, een rustige dag thuis zonder stress.
Jean-Marie wijkt geen moment meer van haar zijde. Waar hij vroeger bekendstond om zijn drukke agenda en publieke optredens, ligt zijn focus nu volledig bij zijn vrouw. “Ik ben er meer dan ooit voor haar,” zegt hij. “Dat is mijn taak, mijn plicht, maar vooral mijn liefde.”
Angst en veiligheid
De homejacking heeft ook het gevoel van veiligheid voorgoed aangetast. Het huis in Brasschaat, ooit een veilige haven, draagt nu beladen herinneringen met zich mee. Jean-Marie geeft toe dat de angst soms nog aanwezig is, vooral bij Carmen. Slapen, alleen zijn, onverwachte geluiden – het zijn triggers geworden.
Toch probeert het gezin niet in die angst te blijven hangen. Met extra veiligheidsmaatregelen en de steun van elkaar zoeken ze een nieuw evenwicht. “Je kunt niet blijven leven in schrik,” zegt Jean-Marie. “Maar je neemt het wel mee, elke dag.”
Dankbaarheid ondanks alles
Wat opvalt in het verhaal van Jean-Marie Pfaff is de dankbaarheid die, ondanks alles, blijft doorschemeren. Dankbaarheid dat Carmen de hersenbloeding heeft overleefd. Dankbaarheid dat ze de homejacking heeft doorstaan. En vooral dankbaarheid voor de familieband die sterker is geworden door de tegenslagen.
“Onze juwelen zijn weg,” zei hij eerder al, “maar Carmen is er nog. Dat is wat telt.” Die zin vat perfect samen waar het voor hem om draait. Materiële zaken zijn vervangbaar, gezondheid en liefde niet.
Een ander leven, maar samen
Het leven van de familie Pfaff is onherroepelijk veranderd. De vrolijke televisiemomenten van vroeger maken plaats voor een stiller bestaan, waarin zorg en aandacht centraal staan. Maar de kern van het gezin – samen, loyaal en veerkrachtig – is intact gebleven.
Jean-Marie sluit af met woorden die zowel verdrietig als hoopvol zijn: “We maken er samen het beste van. Elke dag opnieuw.” Het is geen optimisme uit naïviteit, maar uit liefde. En misschien is dat, ondanks alles, de grootste kracht van de familie Pfaff.