Actueel
Jim Bakkum compleet afgekraakt: ´Zwaar door de mand gevallen´
In de winterspecial van Casa di Beau werd Jim Bakkum flink onder vuur genomen door NRC-recensent Toef Jaeger. Volgens Jaeger ontbrak het Bakkum niet alleen aan empathie, maar ook aan diepgang in zijn optreden tijdens de show, waarin hij te gast was samen met Roos Moggré en Rob Jetten.
Oppervlakkigheid en Onvoorbereidheid
Jaeger opent zijn recensie met een scherpe observatie: “Empathie kan je niet kweken, dat heb je of dat heb je niet. Oppervlakkigheid kan je ook niet kweken, sommigen zijn er gewoon mee behept.”
Hij verwijt Bakkum vooral oppervlakkigheid en een gebrek aan voorbereiding. Tijdens het gesprek deelde Bakkum een persoonlijke worsteling over het feit dat hij vaak enkel op zijn uiterlijk werd beoordeeld en niet op zijn zangtalent. “Ze zeiden: ‘Je zingt als een geit’,” vertelde hij.
Kritiek op Humor
Jaeger bekritiseert ook de humor van Bakkum, met name een grap die hij maakte over Rob Jetten’s medische chip, geplaatst na hartfalen op jonge leeftijd. “Toch een robot,” grapte Bakkum, wat hij zelf erg grappig leek te vinden, aldus Jaeger. Hij vond Bakkum’s grap misplaatst en getuigend van een gebrek aan inlevingsvermogen.
Gemiste Kansen
De recensent wijst er verder op dat Bakkum zich duidelijk niet had voorbereid op zijn medegasten. Dat Moggré hem eerder had geïnterviewd, wist hij niet meer, en zijn kennis over Jetten leek beperkt tot de ‘robot’-opmerking. Jaeger concludeert dat Bakkum’s optreden weinig indruk maakte, mede door zijn beperkte repertoire en gebrek aan voorbereiding.
Een Moment van Reflectie?
De kritiek op Jim Bakkum’s optreden in Casa di Beau is niet mals. Het biedt wellicht een moment van reflectie voor de zanger en acteur om zijn aanpak in dergelijke settings te heroverwegen.
Actueel
Vreselijk nieuws voor Mathias Sercu: ´Zoon (27) overleden aan zeldzame kanker´
Tore Sercu, de zoon van acteur Mathias Sercu, is op 27-jarige leeftijd overleden na een langdurige strijd tegen een uiterst zeldzame en agressieve vorm van kanker. Tore werd in 2021 gediagnosticeerd met plasmablastair myeloom, een agressieve variant van de ziekte van Kahler, waarbij plasmacellen in het beenmerg ongecontroleerd groeien. Zijn artsen in het UZ Gent gaven aan dat zijn specifieke aandoening nog nooit eerder was beschreven.
Medisch wonder en zware behandelingen
Ondanks de aanvankelijke sombere prognose en het feit dat hij terminaal werd verklaard, bleef Tore vechten. Hij onderging meerdere zware behandelingen, waaronder stamceltransplantaties en immunotherapie. Hoewel de ziekte vaak op onverwachte momenten weer opspeelde – met tumoren in onder andere zijn hersenen, oog, kaak en teelbal – gaven de behandelingen telkens tijdelijke hoop. Mathias vertelde eerder: “Wonder boven wonder bleek de behandeling telkens aan te slaan.”
Leven in het nu en documentaire
Tore’s strijd werd vorig jaar vastgelegd in de VRT 1-documentaire ‘Leven in verlengingen’. In de documentaire kreeg het publiek een indringende blik op de rauwe werkelijkheid van het gezin Sercu, die ondanks de zware situatie geprobeerd hebben het leven te omarmen. “Meteen na de diagnose had Ilse (Tore’s moeder) de reflex: ‘Ik wil dit vastleggen’,” zei Mathias. Het gezin hoopte hiermee een boodschap van openheid te geven, vooral over de dood, zodat anderen zich minder geïsoleerd zouden voelen.
Nuchterheid en moedige keuzes
Tore had een bijzonder nuchtere kijk op de dood. “Ik geloof dat wanneer mijn leven stopt, ik nooit bestaan ga hebben, voor mij. Dat geeft een rust,” vertelde hij eerder in een interview. Hij weigerde vaak zware pijnstillers, zodat hij bewust zou blijven voelen wat er met zijn lichaam gebeurde. Dit getuigt van zijn vastberadenheid en zijn diepe kennis van zijn eigen lichaam.
Grote verliezen voor het gezin Sercu
Ondanks zijn ernstige ziekte, probeerde Tore zoveel mogelijk uit het leven te halen. Hij ging samenwonen met zijn vriendin Frauke, die hem onvoorwaardelijk steunde. Toch maakte hij geen grote plannen voor de toekomst, wetende dat zijn tijd beperkt was. “Voor hem was het: er is geen toekomst. Punt,” aldus Mathias. Het gezin heeft zich voortdurend voorbereid op het onvermijdelijke, maar in juni 2025 werd de angst werkelijkheid toen Tore opnieuw ernstig herviel.
Afscheid en het verlies
Mathias en Ilse, Tore’s ouders, hebben altijd in de achterhoofd geweten dat het verlies van hun zoon een kwestie van tijd zou zijn. In september 2025, na een zomerse periode van zware behandelingen, vierde Tore zijn 27ste verjaardag, maar enkele weken later verloor hij de strijd. Zijn overlijden markeert het einde van een moedige en inspirerende strijd tegen een onverbiddelijke ziekte.
Tore’s verhaal heeft vele mensen geraakt, en zijn moedige houding tegenover de dood zal voor altijd in het geheugen van zijn familie en vrienden blijven.