Actueel
💔 Jan Smit opnieuw getroffen door verdriet: ‘Dit stemt tot nadenken…’ 😢
De afgelopen periode is emotioneel bijzonder zwaar geweest voor Jan Smit. Vorig jaar moest hij afscheid nemen van zijn geliefde oma, een vrouw die een enorme invloed had op zijn leven en carrière. Nu heeft hij opnieuw een ingrijpend verlies te verwerken. Een goede kennis van hem, nog maar 45 jaar oud, is onverwachts overleden en laat twee jonge kinderen achter. Dit tragische nieuws heeft Jan diep geraakt en hem opnieuw aan het denken gezet over de kwetsbaarheid van het leven.
Reflectie op het nieuwe jaar
Het gesprek met weekblad Story zou oorspronkelijk gaan over hoe Jan Smit terugblikt op het afgelopen jaar en vooruitkijkt naar de toekomst. Maar de zanger heeft moeite met de traditie van reflecteren aan het begin van een nieuw jaar.
“Waarom is het begin van een nieuw jaar per se het moment om de balans op te maken?” vraagt hij zich hardop af. Toch geeft hij toe dat hij zich onbewust wel vaker bezighoudt met dergelijke overpeinzingen. “Ik ben sowieso een denker. Ik maak het hele jaar de balans op.”
Het recente overlijden van zijn kennis heeft hem bijzonder aangegrepen. “Dat stemt toch wel tot nadenken. Naarmate je ouder wordt, gebeurt dat steeds meer,” zegt hij openhartig. Het verlies heeft hem opnieuw geconfronteerd met de vergankelijkheid van het leven en de onvoorspelbaarheid waarmee het lot kan toeslaan.
Verdriet om zijn oma
Naast het recente verlies worstelt Jan nog steeds met het gemis van zijn oma, die in april 2024 op 91-jarige leeftijd overleed. Voor veel fans is zijn oma geen onbekende, want ze stond centraal in zijn ontroerende hit Ik zing dit lied voor jou alleen.
“Mijn oma is 91 jaar geworden en ik besef dat zo’n leeftijd een unicum is, maar het blijft toch een wake-upcall,” vertelt hij. “Ze was een vaste waarde in mijn leven, een constante steun. Haar wijsheid en liefde waren onmisbaar.”
De afgelopen feestdagen waren voor Jan extra moeilijk, omdat hij voor het eerst Sinterklaas, Kerst en Oud & Nieuw moest doorbrengen zonder zijn oma. “Het voelde vreemd en leeg. Je merkt pas echt hoe groot het gemis is wanneer je die speciale momenten beleeft zonder haar,” zegt hij.
Een moeilijke tijd vol herinneringen
Verlies brengt niet alleen verdriet, maar ook herinneringen naar boven. Bij Jan roept het recente overlijden van zijn kennis veel gevoelens op. “Je wordt je nog bewuster van hoe belangrijk familie en dierbaren zijn,” zegt hij. “Je leert alles nog meer te waarderen.”
Met het verlies van zijn oma in gedachten, realiseert hij zich hoe kostbaar de tijd met geliefden is. “Ik koester de herinneringen die ik met haar heb en probeer die momenten levend te houden in mijn gedachten.”
Omgaan met verdriet en verlies
Het verlies van dierbaren laat diepe sporen na, en Jan erkent dat rouw een lang en moeilijk proces is. “Je denkt dat je voorbereid bent op het overlijden van iemand op leeftijd, maar als het moment daar is, besef je pas hoe definitief het is,” zegt hij.
Voor Jan is muziek altijd een manier geweest om emoties te verwerken. Zijn liedjes vertellen verhalen en geven uiting aan gevoelens die hij soms moeilijk in woorden kan uitdrukken. “Muziek is mijn manier om herinneringen levend te houden en mijn gevoelens een plek te geven,” deelt hij.
De impact van het onverwachte verlies
Het overlijden van zijn kennis op slechts 45-jarige leeftijd heeft Jan extra hard geraakt. “Zij had nog zoveel jaren voor zich. Twee jonge kinderen die hun moeder nu moeten missen… Dat is hartverscheurend,” zegt hij. “Het zet je aan het denken over hoe onvoorspelbaar het leven is.”
Dit verlies heeft hem doen beseffen dat niets vanzelfsprekend is. “Je leeft je leven, maakt plannen en denkt dat je de controle hebt. Maar op een dag kan alles veranderen. Dat is iets waar ik de laatste tijd veel over nadenk.”
Vooruitkijken met dankbaarheid
Ondanks de moeilijke periode waarin Jan zich bevindt, probeert hij positief te blijven. “Het leven gaat door, en dat is soms hard, maar ook mooi,” zegt hij. “Ik probeer me te focussen op de dingen die goed gaan, op de mensen die ik nog wél om me heen heb.”
Zijn familie en vrienden zijn een grote steun voor hem. “Ik ben ontzettend dankbaar voor de mensen in mijn leven. Zij helpen me door deze moeilijke tijd heen.”
Daarnaast put hij kracht uit zijn muziek. “Optreden en muziek maken geven me energie. Het is een manier om iets moois te creëren, om gevoelens om te zetten in iets tastbaars.”
Lessen uit verlies
Jan hoopt dat zijn ervaringen anderen kunnen inspireren om bewuster te leven. “We nemen vaak aan dat we altijd tijd hebben. Tijd om dingen te zeggen, om mensen te zien, om die ene droom na te jagen. Maar de realiteit is dat je nooit weet hoeveel tijd je nog hebt.”
Hij moedigt anderen aan om hun dierbaren vaker te zeggen hoeveel ze van hen houden. “Wees niet bang om je gevoelens te uiten. Soms is het te laat voordat je het beseft.”
Een toekomst vol herinneringen
Hoewel de pijn van verlies nooit helemaal verdwijnt, kijkt Jan vooruit. “Ik zal mijn oma altijd bij me dragen, in herinneringen en in mijn muziek. En het verlies van mijn kennis herinnert me eraan hoe belangrijk het is om te genieten van het hier en nu.”
Hij heeft geleerd dat het leven onvoorspelbaar is, maar ook dat liefde en herinneringen blijvend zijn. “Uiteindelijk draait het om de momenten die je samen beleeft en de liefde die je deelt.”
De komende tijd blijft Jan zich focussen op zijn muziek en zijn familie. “Ik wil er zijn voor de mensen die me nodig hebben en mijn tijd bewust besteden.”
Voor zijn fans heeft hij een laatste boodschap: “Koester de mensen om je heen, want niets is vanzelfsprekend.”
Actueel
Isa Hoes en haar zoon Merlijn worden geraakt door een groot verlies: ‘We moeten hierover spreken’
Isa Hoes stond maandag stil bij een datum die voor haar elk jaar opnieuw beladen is. Het is precies vijftien jaar geleden dat haar man Antonie Kamerling op 44-jarige leeftijd uit het leven verdween. Een moment dat voor altijd een breuklijn vormt in haar leven, maar ook in dat van hun kinderen Merlijn en Vlinder. Op sociale media deelde Isa een ingetogen, maar krachtige boodschap die bij veel mensen diep binnenkwam.
“Nog steeds geliefd – nog steeds gemist. 6 oktober 2010,” schreef Isa bij een foto van Antonie. Op het beeld is hij te zien in een auto, lachend, ontspannen, een moment zoals hij door velen herinnerd wordt. Geen lange tekst, geen uitleg. Alleen die paar woorden, die voor haar alles zeggen – en voor duizenden volgers herkenbaar voelen.
Een liefde die begon voor de camera’s
Isa Hoes en Antonie Kamerling leerden elkaar kennen in 1990 op de set van Goede Tijden, Slechte Tijden. Het was het begin van een van de bekendste liefdesverhalen uit de Nederlandse televisiegeschiedenis. Wat begon als een professionele samenwerking, groeide al snel uit tot een diepe band. De chemie tussen hen was niet alleen op het scherm voelbaar, maar ook daarbuiten.
Hun relatie ontwikkelde zich in een tijd waarin ze beiden aan het begin stonden van hun carrière. Ze groeiden samen, zowel persoonlijk als professioneel. In 1997 bezegelden ze hun liefde met een huwelijk in Italië, omringd door familie en vrienden. Later werden ze ouders van twee kinderen: Merlijn en Vlinder. Voor de buitenwereld leken ze het perfecte plaatje: succesvol, geliefd en hecht.
Maar achter dat beeld schuilde ook kwetsbaarheid. Antonie stond bekend als een intense, gevoelige man, iemand die diep kon voelen en leven. Juist die eigenschappen maakten hem zo geliefd als acteur, maar zorgden ook voor innerlijke strijd.
Vijftien jaar later: het gemis blijft
Vijftien jaar na het verlies is het verdriet niet verdwenen. Dat laat Isa met haar korte boodschap zien. Het gemis is er nog steeds, maar het heeft een andere vorm gekregen. Waar de eerste jaren vaak werden gekenmerkt door rauwe pijn en overleven van dag tot dag, is er nu ruimte voor herinnering, liefde en stilte.
Isa heeft in de jaren na het verlies vaker open gesproken over r0uw. Ze beschreef hoe r0uw geen rechte lijn is, maar een proces dat zich blijft ontwikkelen. Soms sluimert het op de achtergrond, soms komt het onverwacht naar voren. Een datum, een geur, een liedje of een foto kan alles weer even dichtbij brengen.
Met haar post laat Isa zien dat herinneren niet hetzelfde is als vastzitten in verdriet. Het is een manier om iemand die er niet meer is een plek te blijven geven in het leven van nu.
Zoon Merlijn: van afsluiten naar toelaten
Ook zoon Merlijn Kamerling stond op deze dag stil bij zijn vader. Hij deelde een openhartige en persoonlijke tekst die veel mensen raakte. Daarin beschrijft hij hoe hij jarenlang zijn gevoelens op afstand hield.
“Vandaag, precies vijftien jaar geleden, verloor ik mijn vader. Bijna tien jaar lang heb ik de deur dichtgedaan voor mijn verdriet,” schreef Merlijn. “Ik deed er alles aan om hem te vergeten, om maar niet te hoeven voelen wat ik miste.”
Die woorden laten zien hoe r0uw zich bij iedereen anders manifesteert. Waar sommigen direct hun emoties toelaten, kiezen anderen – zeker op jonge leeftijd – voor afsluiten als overlevingsstrategie. Voor Merlijn was dat een manier om door te kunnen gaan, om niet overspoeld te worden door gevoelens die te groot waren.
Een keerpunt in het r0uwproces
Volgens Merlijn kwam er pas echt verandering toen hij in 2020 begon te schrijven aan zijn boek. Dat moment markeerde een keerpunt. Door woorden te geven aan wat jarenlang onuitgesproken bleef, kwam er ruimte voor verwerking.
“Dat was het begin van een proces, een proces van r0uw,” schrijft hij. “Iets wat vandaag de dag voor zoveel mensen herkenbaar is.”
Merlijn benadrukt dat verlies niet verdwijnt. Het laat een litteken achter. Maar dat litteken verandert. Het wordt onderdeel van wie je bent, zonder dat het je volledig bepaalt. “Het verlies blijft een litteken. Maar het litteken verandert. Het wordt draaglijker. En, hoe gek het ook klinkt: het wordt écht beter.”
Die woorden bieden troost, niet alleen aan hemzelf, maar ook aan anderen die met verlies te maken hebben. Ze laten zien dat r0uw niet betekent dat je vast blijft zitten in verdriet, maar dat het mogelijk is om opnieuw betekenis, kracht en zelfs rust te vinden.
Een blijvende plek in het leven
Voor Isa, Merlijn en Vlinder blijft Antonie een vaste plek innemen in hun leven. Niet als iemand die alleen wordt herdacht op een specifieke datum, maar als iemand die verweven is met wie zij zijn. In verhalen, herinneringen, karaktertrekken en kleine dagelijkse momenten.
Isa heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een krachtige stem in het gesprek over r0uw en verlies. Ze spreekt eerlijk over de complexiteit ervan, over hoe je tegelijk verder kunt leven én iemand kunt blijven missen. Haar openheid heeft veel mensen geholpen die zich in soortgelijke situaties bevinden.
Reacties vol herkenning en respect
Onder de Instagram-post van Isa stroomden de reacties binnen. Niet sensatiebelust, maar warm, respectvol en meelevend. Veel mensen deelden hun eigen ervaringen met verlies, anderen lieten simpelweg een hartje of een korte boodschap achter. Het laat zien hoeveel impact Antonie Kamerling nog altijd heeft, niet alleen als acteur, maar als mens.
Ook de woorden van Merlijn werden breed gedeeld en geprezen om hun eerlijkheid. Ze raken een universeel gevoel: het zoeken naar een manier om om te gaan met iets wat je niet kunt veranderen.
Liefde stopt niet bij afscheid
Vijftien jaar na die bewuste dag is één ding duidelijk: liefde stopt niet wanneer iemand verdwijnt uit het dagelijkse leven. Ze verandert van vorm, maar blijft bestaan. In herinneringen, in woorden, in stiltes en in momenten van reflectie.
Isa Hoes laat met haar ingetogen eerbetoon zien dat je iemand kunt blijven liefhebben zonder vast te blijven zitten in verdriet. En Merlijn laat zien dat r0uw geen eindpunt kent, maar een proces is dat je – op je eigen tempo – kunt aangaan.
Samen schetsen ze een beeld van verlies dat pijnlijk is, maar ook menselijk, herkenbaar en uiteindelijk draaglijk. En precies daarin schuilt de kracht van hun woorden.