Actueel
💔 Jan Smit opnieuw getroffen door verdriet: ‘Dit stemt tot nadenken…’ 😢
De afgelopen periode is emotioneel bijzonder zwaar geweest voor Jan Smit. Vorig jaar moest hij afscheid nemen van zijn geliefde oma, een vrouw die een enorme invloed had op zijn leven en carrière. Nu heeft hij opnieuw een ingrijpend verlies te verwerken. Een goede kennis van hem, nog maar 45 jaar oud, is onverwachts overleden en laat twee jonge kinderen achter. Dit tragische nieuws heeft Jan diep geraakt en hem opnieuw aan het denken gezet over de kwetsbaarheid van het leven.
Reflectie op het nieuwe jaar
Het gesprek met weekblad Story zou oorspronkelijk gaan over hoe Jan Smit terugblikt op het afgelopen jaar en vooruitkijkt naar de toekomst. Maar de zanger heeft moeite met de traditie van reflecteren aan het begin van een nieuw jaar.
“Waarom is het begin van een nieuw jaar per se het moment om de balans op te maken?” vraagt hij zich hardop af. Toch geeft hij toe dat hij zich onbewust wel vaker bezighoudt met dergelijke overpeinzingen. “Ik ben sowieso een denker. Ik maak het hele jaar de balans op.”
Het recente overlijden van zijn kennis heeft hem bijzonder aangegrepen. “Dat stemt toch wel tot nadenken. Naarmate je ouder wordt, gebeurt dat steeds meer,” zegt hij openhartig. Het verlies heeft hem opnieuw geconfronteerd met de vergankelijkheid van het leven en de onvoorspelbaarheid waarmee het lot kan toeslaan.
Verdriet om zijn oma
Naast het recente verlies worstelt Jan nog steeds met het gemis van zijn oma, die in april 2024 op 91-jarige leeftijd overleed. Voor veel fans is zijn oma geen onbekende, want ze stond centraal in zijn ontroerende hit Ik zing dit lied voor jou alleen.
“Mijn oma is 91 jaar geworden en ik besef dat zo’n leeftijd een unicum is, maar het blijft toch een wake-upcall,” vertelt hij. “Ze was een vaste waarde in mijn leven, een constante steun. Haar wijsheid en liefde waren onmisbaar.”
De afgelopen feestdagen waren voor Jan extra moeilijk, omdat hij voor het eerst Sinterklaas, Kerst en Oud & Nieuw moest doorbrengen zonder zijn oma. “Het voelde vreemd en leeg. Je merkt pas echt hoe groot het gemis is wanneer je die speciale momenten beleeft zonder haar,” zegt hij.
Een moeilijke tijd vol herinneringen
Verlies brengt niet alleen verdriet, maar ook herinneringen naar boven. Bij Jan roept het recente overlijden van zijn kennis veel gevoelens op. “Je wordt je nog bewuster van hoe belangrijk familie en dierbaren zijn,” zegt hij. “Je leert alles nog meer te waarderen.”
Met het verlies van zijn oma in gedachten, realiseert hij zich hoe kostbaar de tijd met geliefden is. “Ik koester de herinneringen die ik met haar heb en probeer die momenten levend te houden in mijn gedachten.”
Omgaan met verdriet en verlies
Het verlies van dierbaren laat diepe sporen na, en Jan erkent dat rouw een lang en moeilijk proces is. “Je denkt dat je voorbereid bent op het overlijden van iemand op leeftijd, maar als het moment daar is, besef je pas hoe definitief het is,” zegt hij.
Voor Jan is muziek altijd een manier geweest om emoties te verwerken. Zijn liedjes vertellen verhalen en geven uiting aan gevoelens die hij soms moeilijk in woorden kan uitdrukken. “Muziek is mijn manier om herinneringen levend te houden en mijn gevoelens een plek te geven,” deelt hij.
De impact van het onverwachte verlies
Het overlijden van zijn kennis op slechts 45-jarige leeftijd heeft Jan extra hard geraakt. “Zij had nog zoveel jaren voor zich. Twee jonge kinderen die hun moeder nu moeten missen… Dat is hartverscheurend,” zegt hij. “Het zet je aan het denken over hoe onvoorspelbaar het leven is.”
Dit verlies heeft hem doen beseffen dat niets vanzelfsprekend is. “Je leeft je leven, maakt plannen en denkt dat je de controle hebt. Maar op een dag kan alles veranderen. Dat is iets waar ik de laatste tijd veel over nadenk.”
Vooruitkijken met dankbaarheid
Ondanks de moeilijke periode waarin Jan zich bevindt, probeert hij positief te blijven. “Het leven gaat door, en dat is soms hard, maar ook mooi,” zegt hij. “Ik probeer me te focussen op de dingen die goed gaan, op de mensen die ik nog wél om me heen heb.”
Zijn familie en vrienden zijn een grote steun voor hem. “Ik ben ontzettend dankbaar voor de mensen in mijn leven. Zij helpen me door deze moeilijke tijd heen.”
Daarnaast put hij kracht uit zijn muziek. “Optreden en muziek maken geven me energie. Het is een manier om iets moois te creëren, om gevoelens om te zetten in iets tastbaars.”
Lessen uit verlies
Jan hoopt dat zijn ervaringen anderen kunnen inspireren om bewuster te leven. “We nemen vaak aan dat we altijd tijd hebben. Tijd om dingen te zeggen, om mensen te zien, om die ene droom na te jagen. Maar de realiteit is dat je nooit weet hoeveel tijd je nog hebt.”
Hij moedigt anderen aan om hun dierbaren vaker te zeggen hoeveel ze van hen houden. “Wees niet bang om je gevoelens te uiten. Soms is het te laat voordat je het beseft.”
Een toekomst vol herinneringen
Hoewel de pijn van verlies nooit helemaal verdwijnt, kijkt Jan vooruit. “Ik zal mijn oma altijd bij me dragen, in herinneringen en in mijn muziek. En het verlies van mijn kennis herinnert me eraan hoe belangrijk het is om te genieten van het hier en nu.”
Hij heeft geleerd dat het leven onvoorspelbaar is, maar ook dat liefde en herinneringen blijvend zijn. “Uiteindelijk draait het om de momenten die je samen beleeft en de liefde die je deelt.”
De komende tijd blijft Jan zich focussen op zijn muziek en zijn familie. “Ik wil er zijn voor de mensen die me nodig hebben en mijn tijd bewust besteden.”
Voor zijn fans heeft hij een laatste boodschap: “Koester de mensen om je heen, want niets is vanzelfsprekend.”
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.