Actueel
💔 Jan Smit opnieuw getroffen door verdriet: ‘Dit stemt tot nadenken…’ 😢
De afgelopen periode is emotioneel bijzonder zwaar geweest voor Jan Smit. Vorig jaar moest hij afscheid nemen van zijn geliefde oma, een vrouw die een enorme invloed had op zijn leven en carrière. Nu heeft hij opnieuw een ingrijpend verlies te verwerken. Een goede kennis van hem, nog maar 45 jaar oud, is onverwachts overleden en laat twee jonge kinderen achter. Dit tragische nieuws heeft Jan diep geraakt en hem opnieuw aan het denken gezet over de kwetsbaarheid van het leven.
Reflectie op het nieuwe jaar
Het gesprek met weekblad Story zou oorspronkelijk gaan over hoe Jan Smit terugblikt op het afgelopen jaar en vooruitkijkt naar de toekomst. Maar de zanger heeft moeite met de traditie van reflecteren aan het begin van een nieuw jaar.
“Waarom is het begin van een nieuw jaar per se het moment om de balans op te maken?” vraagt hij zich hardop af. Toch geeft hij toe dat hij zich onbewust wel vaker bezighoudt met dergelijke overpeinzingen. “Ik ben sowieso een denker. Ik maak het hele jaar de balans op.”
Het recente overlijden van zijn kennis heeft hem bijzonder aangegrepen. “Dat stemt toch wel tot nadenken. Naarmate je ouder wordt, gebeurt dat steeds meer,” zegt hij openhartig. Het verlies heeft hem opnieuw geconfronteerd met de vergankelijkheid van het leven en de onvoorspelbaarheid waarmee het lot kan toeslaan.
Verdriet om zijn oma
Naast het recente verlies worstelt Jan nog steeds met het gemis van zijn oma, die in april 2024 op 91-jarige leeftijd overleed. Voor veel fans is zijn oma geen onbekende, want ze stond centraal in zijn ontroerende hit Ik zing dit lied voor jou alleen.
“Mijn oma is 91 jaar geworden en ik besef dat zo’n leeftijd een unicum is, maar het blijft toch een wake-upcall,” vertelt hij. “Ze was een vaste waarde in mijn leven, een constante steun. Haar wijsheid en liefde waren onmisbaar.”
De afgelopen feestdagen waren voor Jan extra moeilijk, omdat hij voor het eerst Sinterklaas, Kerst en Oud & Nieuw moest doorbrengen zonder zijn oma. “Het voelde vreemd en leeg. Je merkt pas echt hoe groot het gemis is wanneer je die speciale momenten beleeft zonder haar,” zegt hij.
Een moeilijke tijd vol herinneringen
Verlies brengt niet alleen verdriet, maar ook herinneringen naar boven. Bij Jan roept het recente overlijden van zijn kennis veel gevoelens op. “Je wordt je nog bewuster van hoe belangrijk familie en dierbaren zijn,” zegt hij. “Je leert alles nog meer te waarderen.”
Met het verlies van zijn oma in gedachten, realiseert hij zich hoe kostbaar de tijd met geliefden is. “Ik koester de herinneringen die ik met haar heb en probeer die momenten levend te houden in mijn gedachten.”
Omgaan met verdriet en verlies
Het verlies van dierbaren laat diepe sporen na, en Jan erkent dat rouw een lang en moeilijk proces is. “Je denkt dat je voorbereid bent op het overlijden van iemand op leeftijd, maar als het moment daar is, besef je pas hoe definitief het is,” zegt hij.
Voor Jan is muziek altijd een manier geweest om emoties te verwerken. Zijn liedjes vertellen verhalen en geven uiting aan gevoelens die hij soms moeilijk in woorden kan uitdrukken. “Muziek is mijn manier om herinneringen levend te houden en mijn gevoelens een plek te geven,” deelt hij.
De impact van het onverwachte verlies
Het overlijden van zijn kennis op slechts 45-jarige leeftijd heeft Jan extra hard geraakt. “Zij had nog zoveel jaren voor zich. Twee jonge kinderen die hun moeder nu moeten missen… Dat is hartverscheurend,” zegt hij. “Het zet je aan het denken over hoe onvoorspelbaar het leven is.”
Dit verlies heeft hem doen beseffen dat niets vanzelfsprekend is. “Je leeft je leven, maakt plannen en denkt dat je de controle hebt. Maar op een dag kan alles veranderen. Dat is iets waar ik de laatste tijd veel over nadenk.”
Vooruitkijken met dankbaarheid
Ondanks de moeilijke periode waarin Jan zich bevindt, probeert hij positief te blijven. “Het leven gaat door, en dat is soms hard, maar ook mooi,” zegt hij. “Ik probeer me te focussen op de dingen die goed gaan, op de mensen die ik nog wél om me heen heb.”
Zijn familie en vrienden zijn een grote steun voor hem. “Ik ben ontzettend dankbaar voor de mensen in mijn leven. Zij helpen me door deze moeilijke tijd heen.”
Daarnaast put hij kracht uit zijn muziek. “Optreden en muziek maken geven me energie. Het is een manier om iets moois te creëren, om gevoelens om te zetten in iets tastbaars.”
Lessen uit verlies
Jan hoopt dat zijn ervaringen anderen kunnen inspireren om bewuster te leven. “We nemen vaak aan dat we altijd tijd hebben. Tijd om dingen te zeggen, om mensen te zien, om die ene droom na te jagen. Maar de realiteit is dat je nooit weet hoeveel tijd je nog hebt.”
Hij moedigt anderen aan om hun dierbaren vaker te zeggen hoeveel ze van hen houden. “Wees niet bang om je gevoelens te uiten. Soms is het te laat voordat je het beseft.”
Een toekomst vol herinneringen
Hoewel de pijn van verlies nooit helemaal verdwijnt, kijkt Jan vooruit. “Ik zal mijn oma altijd bij me dragen, in herinneringen en in mijn muziek. En het verlies van mijn kennis herinnert me eraan hoe belangrijk het is om te genieten van het hier en nu.”
Hij heeft geleerd dat het leven onvoorspelbaar is, maar ook dat liefde en herinneringen blijvend zijn. “Uiteindelijk draait het om de momenten die je samen beleeft en de liefde die je deelt.”
De komende tijd blijft Jan zich focussen op zijn muziek en zijn familie. “Ik wil er zijn voor de mensen die me nodig hebben en mijn tijd bewust besteden.”
Voor zijn fans heeft hij een laatste boodschap: “Koester de mensen om je heen, want niets is vanzelfsprekend.”
Actueel
Steffi Mercie (23) getroffen door ernstige gezondheidsproblemen – ambulance moet meteen ingrijpen
Geen grootse verklaringen, geen emotionele uitbarstingen voor de camera. Birgit Van Mol kiest haar woorden zorgvuldig. Rustig, beheerst, bijna zacht. Maar wie goed luistert, hoort tussen de zinnen door hoe zwaar het leven met een ernstig z!eke partner op haar weegt. In haar openhartige relaas vertelt ze over liefde die blijft, maar ook over een huwelijk dat tot het uiterste wordt getest door onzekerheid, angst en een toekomst die niet langer vanzelfsprekend is.
“Het is niet dat de liefde verdwenen is,” benadrukt Birgit. “Maar z!ekte verandert alles. Ze neemt ruimte in, elke dag opnieuw. En daardoor is niets nog vanzelfsprekend.”
Leven van dag tot dag
Voor de buitenwereld oogt Birgit sterk. Ze blijft glimlachen, presenteert, praat helder en dankbaar over haar leven. Ze noemt elke dag die ze samen met haar man René heeft “een cadeau”. Maar achter dat woord schuilt een andere realiteit. Want cadeaus zijn normaal gesproken iets om naar uit te kijken. Dit cadeau komt met een constante schaduw.
De z!ekte van René verloopt grillig. Er zijn betere dagen, waarop hoop voorzichtig opflakkert, gevolgd door momenten waarop alles weer instort. Die voortdurende onzekerheid zet het leven op pauze. Plannen maken voelt bijna zinloos. Vooruitkijken wordt vervangen door overleven.
“Je denkt niet meer in maanden of jaren,” legt Birgit uit. “Je denkt in dagen. Soms zelfs in uren. Het leven bestaat uit fragmenten.”
Wanneer z!ekte het huwelijk overneemt
Wat veel mensen onderschatten, is hoe diep z!ekte kan ingrijpen in een relatie. Niet alleen praktisch – z!ekenhuisbezoeken, vermoeidheid, zorg – maar vooral emotioneel. Birgit beschrijft hoe haar huwelijk langzaam van vorm is veranderd.
Gesprekken worden functioneel. Het gaat over medicijnen, afspraken, energie. Toekomstplannen verdwijnen geruisloos naar de achtergrond. Discussies worden ingeslikt, niet omdat ze er niet zijn, maar omdat de rust bewaard moet blijven.
“Je wil elkaar sparen,” zegt ze. “Je denkt: dit is het moment niet. Maar als je te veel inslikt, blijf je ook vastzitten.”
Het huwelijk wordt een plek waar liefde en zorg hand in hand gaan, maar waar ook stilstand kan ontstaan. Niet uit onwil, maar uit angst. Angst om elkaar te belasten. Angst om het fragiele evenwicht te verstoren.
Eerlijkheid met grenzen
Birgit staat bekend als iemand die eerlijkheid hoog in het vaandel draagt. Ook in haar relatie wil ze niets onuitgesproken laten. Toch erkent ze dat zelfs eerlijkheid zijn grenzen kent.
“Sommige gedachten spreek je niet uit,” geeft ze toe. “Niet omdat ze er niet zijn, maar omdat ze te zwaar zijn om samen te dragen.”
Die woorden raken een gevoelige snaar. Want wat is beter in een huwelijk dat onder druk staat: alles delen, of soms zwijgen uit liefde? Birgit heeft daar geen pasklaar antwoord op. Ze weet alleen dat ze elke dag opnieuw moet afwegen wat ze deelt en wat ze voor zichzelf houdt.
“Zwijgen is niet altijd afstand,” zegt ze. “Soms is het bescherming.”
De rol van angst
Angst is een stille, maar constante aanwezigheid. Angst voor wat komt. Angst voor verlies. Angst om straks alleen verder te moeten. Birgit benoemt die gevoelens voorzichtig, maar ze zijn er.
“Je wordt geconfronteerd met vragen waar je geen antwoord op wilt,” zegt ze. “En toch dringen ze zich op.”
Wat als het erger wordt? Wat als dit het moment is dat alles kantelt? Die gedachten sluipen binnen op momenten dat niemand het ziet: ’s nachts, in de auto, tijdens een ogenschijnlijk gewone dag.
Kleine gebaren, grote betekenis
Te midden van die onzekerheid zijn het juist de kleine momenten die tellen. Geen grote liefdesverklaringen, maar een blik, een aanraking, een onverwacht gebaar.
Birgit vertelt over een eenvoudig kaartje dat ze ontving. Geen lange tekst, geen dramatische woorden. Juist die eenvoud raakte haar diep.
“Het herinnerde me eraan waarom we dit samen doen,” zegt ze. “Maar ook hoe broos alles is.”
Dat kaartje werd een symbool. Van verbondenheid, maar ook van vergankelijkheid. Het besef dat alles wat vanzelfsprekend leek, dat niet meer is.
De buitenwereld begrijpt het niet altijd
Hoewel Birgit veel steun ervaart, merkt ze ook dat de buitenwereld niet altijd begrijpt wat het betekent om te leven met een ernstig z!eke partner. Goedbedoelde opmerkingen als “je moet positief blijven” of “geniet van elk moment” kunnen soms juist extra druk leggen.
“Mensen bedoelen het lief,” zegt ze. “Maar soms mag het ook gewoon zwaar zijn.”
Want naast dankbaarheid is er ook verdriet. Naast liefde is er ook rouw om het leven dat niet meer geleefd kan worden zoals ooit gedacht.
Liefde zonder garanties
Wat Birgit’s verhaal zo krachtig maakt, is de eerlijkheid waarmee ze erkent dat liefde geen garanties biedt. Liefde kan veel dragen, maar niet alles oplossen. Het kan z!ekte niet wegnemen, angst niet volledig stillen en onzekerheid niet laten verdwijnen.
“Liefde is er,” zegt ze. “Maar ze moet soms vechten tegen dingen die groter zijn dan wij.”
En toch blijft ze. Elke dag opnieuw. Niet uit plicht, maar uit verbondenheid. Uit een keuze die steeds opnieuw gemaakt moet worden.
Een huwelijk in een andere vorm
Het huwelijk dat Birgit en René nu leven, lijkt niet meer op het huwelijk dat ze ooit begonnen. Het is soberder, fragieler, intenser. Minder toekomstgericht, meer gericht op het nu.
“Het is anders,” zegt Birgit. “Maar het is nog steeds van ons.”
Misschien is dat wel de kern van haar verhaal: liefde verandert van vorm, maar verdwijnt niet. Zelfs wanneer z!ekte alles overschaduwt, blijft er iets overeind. Soms klein, soms breekbaar, maar aanwezig.
Geen afgerond verhaal
Birgit Van Mol presenteert geen afgerond verhaal met een duidelijke conclusie. Er is geen oplossing, geen moraal, geen belofte dat alles goed komt. Haar relaas is juist zo aangrijpend omdat het onaf is. Omdat het leven dat zij beschrijft, zich nog steeds afspeelt.
“Je leert leven met onzekerheid,” zegt ze. “Niet omdat je het wilt, maar omdat je geen keuze hebt.”
En misschien is dat de meest eerlijke boodschap die ze kan geven. Dat liefde niet altijd groots en meeslepend is, maar soms stil, moe en kwetsbaar. En dat ook dát liefde is.