Actueel
💔 Jan Smit opnieuw getroffen door verdriet: ‘Dit is gewoon niet te bevatten…’ 😢
De afgelopen periode is buitengewoon zwaar geweest voor Jan Smit. Vorig jaar moest hij afscheid nemen van zijn geliefde oma, een verlies dat hem diep raakte. Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg hij recent opnieuw slecht nieuws te verwerken: een goede kennis van hem is op slechts 45-jarige leeftijd overleden, en laat daarbij twee jonge kinderen achter. Dit plotselinge 0verlijden heeft hem niet alleen verdrietig gemaakt, maar ook aan het denken gezet over de vergankelijkheid van het leven.
Reflectie op het Nieuwe Jaar: “Waarom Juist Nu?”
Jan sprak onlangs met weekblad Story, waarin hij zijn gedachten deelde over deze moeilijke tijd. Oorspronkelijk zou het gesprek draaien om het opmaken van de balans in het nieuwe jaar, maar daar had Jan niet veel mee.
“Waarom zou het begin van een nieuw jaar hét moment moeten zijn om terug te blikken?” vraagt hij zich hardop af.
Toch moet hij toegeven dat hij er onbewust wel mee bezig is.
“Ik ben sowieso een denker. Ik maak het hele jaar door de balans op.”
Het overlijden van een vrouw van slechts 45 jaar heeft hem extra hard geraakt.
“Dat stemt toch wel tot nadenken. Naarmate je ouder wordt, gebeurt dat steeds meer.”
Het verlies laat hem stilstaan bij de kwetsbaarheid van het leven en hoe onverwacht het lot kan toeslaan.
Diep Verdriet om Zijn Oma: “Het Blijft Een Wake-upcall”
Naast het recente verlies worstelt Jan nog steeds met het gemis van zijn oma, die in april 2024 op 91-jarige leeftijd overleed.
Zijn oma had een bijzondere rol in zijn leven en stond zelfs centraal in zijn emotionele hit ‘Ik zing dit lied voor jou alleen’.
“Mijn oma is 91 jaar geworden, en ik besef dat zo’n leeftijd een unicum is, maar het blijft toch weer een wake-upcall.”
Voor het eerst moest hij de feestdagen zonder haar doorbrengen, en dat voelde pijnlijk en leeg.
“Sinterklaas, Kerst, Oud & Nieuw… Het voelde vreemd zonder haar. Je merkt pas echt hoe groot het gemis is wanneer je die speciale momenten beleeft zonder haar aanwezigheid.”
Het Belang van Familie: “Je Gaat Alles Meer Waarderen”
De afgelopen maanden waren emotioneel zwaar voor Jan, maar ondanks de pijn blijft hij sterk en probeert hij positief te blijven.
“Het maakt me nog bewuster van hoe belangrijk familie en dierbaren zijn.”
Het verlies van zijn oma én zijn kennis confronteert hem met het verstrijken van de tijd.
“Je leert alles nog meer te waarderen. Het zijn vaak de kleine momenten die je het meeste mist.”
Hoewel hij deze periode met veel verdriet doormaakt, gebruikt hij de tijd ook om zijn prioriteiten helder te krijgen.
“Dit soort gebeurtenissen zetten je aan het denken over wat écht belangrijk is in het leven.”
Levenslessen en Toekomstplannen: “Blik Op De Toekomst”
Ondanks de moeilijke periode blijft Jan ambitieus en gericht op de toekomst. Hij heeft altijd de kracht gevonden in muziek en zijn dierbaren om door te gaan.
Hij weet dat het verdriet nog lang bij hem zal blijven, maar hij wil zich blijven richten op de mooie momenten die het leven te bieden heeft.
“Het enige wat je kunt doen, is doorgaan. Koesteren wat je hebt en genieten van de tijd die je met je dierbaren kunt doorbrengen.”
Met deze levenslessen op zak, probeert hij het nieuwe jaar te omarmen en zich te focussen op wat écht telt.
Zijn boodschap aan anderen? Blijf je dierbaren koesteren, want het leven kan zo onverwacht veranderen. 💙
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.