Actueel
💔 Jan Smit opnieuw getroffen door verdriet: ‘Dit is gewoon niet te bevatten…’ 😢
De afgelopen periode is buitengewoon zwaar geweest voor Jan Smit. Vorig jaar moest hij afscheid nemen van zijn geliefde oma, een verlies dat hem diep raakte. Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg hij recent opnieuw slecht nieuws te verwerken: een goede kennis van hem is op slechts 45-jarige leeftijd overleden, en laat daarbij twee jonge kinderen achter. Dit plotselinge 0verlijden heeft hem niet alleen verdrietig gemaakt, maar ook aan het denken gezet over de vergankelijkheid van het leven.
Reflectie op het Nieuwe Jaar: “Waarom Juist Nu?”
Jan sprak onlangs met weekblad Story, waarin hij zijn gedachten deelde over deze moeilijke tijd. Oorspronkelijk zou het gesprek draaien om het opmaken van de balans in het nieuwe jaar, maar daar had Jan niet veel mee.
“Waarom zou het begin van een nieuw jaar hét moment moeten zijn om terug te blikken?” vraagt hij zich hardop af.
Toch moet hij toegeven dat hij er onbewust wel mee bezig is.
“Ik ben sowieso een denker. Ik maak het hele jaar door de balans op.”
Het overlijden van een vrouw van slechts 45 jaar heeft hem extra hard geraakt.
“Dat stemt toch wel tot nadenken. Naarmate je ouder wordt, gebeurt dat steeds meer.”
Het verlies laat hem stilstaan bij de kwetsbaarheid van het leven en hoe onverwacht het lot kan toeslaan.
Diep Verdriet om Zijn Oma: “Het Blijft Een Wake-upcall”
Naast het recente verlies worstelt Jan nog steeds met het gemis van zijn oma, die in april 2024 op 91-jarige leeftijd overleed.
Zijn oma had een bijzondere rol in zijn leven en stond zelfs centraal in zijn emotionele hit ‘Ik zing dit lied voor jou alleen’.
“Mijn oma is 91 jaar geworden, en ik besef dat zo’n leeftijd een unicum is, maar het blijft toch weer een wake-upcall.”
Voor het eerst moest hij de feestdagen zonder haar doorbrengen, en dat voelde pijnlijk en leeg.
“Sinterklaas, Kerst, Oud & Nieuw… Het voelde vreemd zonder haar. Je merkt pas echt hoe groot het gemis is wanneer je die speciale momenten beleeft zonder haar aanwezigheid.”
Het Belang van Familie: “Je Gaat Alles Meer Waarderen”
De afgelopen maanden waren emotioneel zwaar voor Jan, maar ondanks de pijn blijft hij sterk en probeert hij positief te blijven.
“Het maakt me nog bewuster van hoe belangrijk familie en dierbaren zijn.”
Het verlies van zijn oma én zijn kennis confronteert hem met het verstrijken van de tijd.
“Je leert alles nog meer te waarderen. Het zijn vaak de kleine momenten die je het meeste mist.”
Hoewel hij deze periode met veel verdriet doormaakt, gebruikt hij de tijd ook om zijn prioriteiten helder te krijgen.
“Dit soort gebeurtenissen zetten je aan het denken over wat écht belangrijk is in het leven.”
Levenslessen en Toekomstplannen: “Blik Op De Toekomst”
Ondanks de moeilijke periode blijft Jan ambitieus en gericht op de toekomst. Hij heeft altijd de kracht gevonden in muziek en zijn dierbaren om door te gaan.
Hij weet dat het verdriet nog lang bij hem zal blijven, maar hij wil zich blijven richten op de mooie momenten die het leven te bieden heeft.
“Het enige wat je kunt doen, is doorgaan. Koesteren wat je hebt en genieten van de tijd die je met je dierbaren kunt doorbrengen.”
Met deze levenslessen op zak, probeert hij het nieuwe jaar te omarmen en zich te focussen op wat écht telt.
Zijn boodschap aan anderen? Blijf je dierbaren koesteren, want het leven kan zo onverwacht veranderen. 💙
Actueel
Diep verdriet overspoelt Urk: Mathilde breekt helemaal – ‘Ik kan dit niet nóg eens aan’
Een diepe schok gaat door de gemeenschap van Urk. Mathilde, een vrouw die al jarenlang symbool staat voor veerkracht en doorzettingsvermogen, is opnieuw geconfronteerd met een harde realiteit. De z!ekte die haar als kind jarenlang in zijn greep hield, is teruggekeerd. Het nieuws kwam onverwacht en sloeg in als een mokerslag. Haar eerste woorden, uitgesproken met zichtbare emotie, zeggen alles: “Daar komt het weer.”
Het is een zin die niet alleen haar eigen angst en verdriet samenvat, maar ook de gevoelens weerspiegelt van iedereen die haar kent. Want Mathilde is niet zomaar iemand. Ze is een bekend en geliefd gezicht binnen Urk, iemand die ondanks een moeilijke start in het leven altijd bleef staan — voor zichzelf, maar ook voor anderen.
Een jeugd die allesbehalve zorgeloos was
Waar veel kinderen onbezorgd opgroeien, kende Mathilde al op jonge leeftijd een bestaan vol onzekerheid. Z!ekenhuisgangen, behandelingen en lange periodes van wachten bepaalden haar dagelijkse leven. De z!ekte liet weinig ruimte voor spontaniteit of plannen maken. Elke dag kon anders lopen dan gehoopt.
Toch herinneren mensen zich vooral haar houding. Ze klaagde weinig, bleef lachen wanneer dat kon en vond manieren om toch lichtpuntjes te zien. Die instelling maakte diepe indruk op haar omgeving. “Ze was altijd degene die anderen moed insprak,” vertelt iemand die haar al sinds haar jeugd kent. “Zelfs toen ze het zelf het zwaarst had.”
Die mentaliteit nam ze mee toen het uiteindelijk beter met haar ging. Stap voor stap bouwde ze een leven op waarin de z!ekte niet langer de hoofdrol speelde. Ze kreeg ruimte om te dromen, plannen te maken en vooruit te kijken. Het voelde als een hoofdstuk dat eindelijk afgesloten was.
Het nieuws dat alles weer op scherp zette
Juist daarom kwam het recente nieuws zo hard aan. Na jaren waarin het stabiel leek, volgde plots de boodschap die niemand wil horen: de z!ekte is terug. Voor Mathilde voelde het alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Ik had zó gehoopt dat dit voorgoed achter me lag,” vertelt ze openhartig. “Je denkt dat je het hebt gehad. Dat je eindelijk verder mag. En dan gebeurt dit.”
Haar woorden zijn rauw en eerlijk. Geen grootse verklaringen, geen maskers. Alleen de pijnlijke realiteit dat ze opnieuw een strijd moet aangaan waarvan ze hoopte dat die tot het verleden behoorde. “Het voelt alsof ik weer vanaf nul moet beginnen,” zegt ze. “Alsof alles opnieuw op tafel ligt.”
Urk leeft massaal mee
In Urk bleef het nieuws niet onopgemerkt. De gemeenschap reageerde met ongeloof, verdriet en vooral betrokkenheid. Familie, vrienden, buren en kennissen staken meteen de koppen bij elkaar. Hoe kunnen we helpen? Wat heeft Mathilde nodig?
Binnen korte tijd verschenen er steunbetuigingen op sociale media. Mensen deelden herinneringen, spraken hun bewondering uit en lieten weten dat ze achter haar staan. “Mathilde is iemand die altijd klaarstaat voor anderen,” schreef iemand. “Nu is het aan ons om er voor háár te zijn.”
Ook praktisch werd er direct actie ondernomen. Er zijn initiatieven gestart om haar en haar gezin te ondersteunen, zowel emotioneel als financieel. Niet omdat ze daarom vroeg, maar omdat de gemeenschap dat vanzelfsprekend vindt. Het past bij Urk: samen dragen wat te zwaar is voor één persoon alleen.
De kracht van saamhorigheid
Voor Mathilde zelf is die steun van onschatbare waarde. Ze geeft toe dat de angst soms overweldigend is, maar dat de reacties haar ook kracht geven. “Je voelt dat je dit niet alleen hoeft te doen,” zegt ze. “Dat maakt een wereld van verschil.”
Ze weet dat er moeilijke momenten zullen komen. Dagen waarop de onzekerheid overheerst, waarop herinneringen aan vroeger terugkomen. Maar ze weet ook dat ze niet alleen staat. “Ik heb dit eerder gedaan,” zegt ze vastberaden. “En ik ga het nu weer doen. Misschien niet zonder tranen, maar zeker niet zonder strijd.”
Die woorden raken veel mensen. Ze tonen geen ontkenning van de zwaarte, maar ook geen overgave. Het is een realistische houding: erkennen hoe moeilijk het is, terwijl je toch besluit om door te gaan.
Een bekend patroon, maar nooit makkelijk
Hoewel Mathilde ervaring heeft met z!ekte en herstel, betekent dat niet dat het deze keer eenvoudiger is. Integendeel. Juist omdat ze weet wat er kan komen, voelt het soms extra zwaar. De herinneringen aan haar jeugd liggen dicht onder de oppervlakte.
“Toch is het anders,” zegt iemand uit haar omgeving. “Ze is ouder, heeft een gezin, verantwoordelijkheden. De impact reikt verder dan alleen haarzelf.” Dat besef maakt de situatie complexer, maar ook de motivatie groter om te blijven vechten.
Hoop als stille motor
Wat opvalt in haar verhaal, is dat hoop niet luid aanwezig is, maar wel constant. Geen grote uitspraken over wonderen, geen valse geruststelling. Gewoon de overtuiging dat doorgaan de enige optie is. Dat elke dag telt, hoe onzeker die ook voelt.
“Ik kijk niet te ver vooruit,” zegt Mathilde. “Ik kijk naar vandaag. En morgen zien we dan wel weer.” Die nuchterheid helpt haar om niet te verdwalen in angstscenario’s, maar zich te richten op wat nu nodig is.
Een verhaal dat verder reikt dan één persoon
Het nieuws rond Mathilde raakt Urk diep, maar het raakt ook iets universeels. Het herinnert mensen eraan hoe kwetsbaar het leven is, hoe snel zekerheid kan verdwijnen. Tegelijk laat het zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid.
Voor velen is Mathilde’s verhaal een spiegel. Een herinnering aan het belang van steun, begrip en samenhorigheid. “Dit laat zien waarom gemeenschap zo belangrijk is,” schrijft iemand. “Je hoeft het niet alleen te dragen.”
Samen vooruit, stap voor stap
Terwijl Mathilde zich voorbereidt op een nieuwe, moeilijke periode, staat Urk als één geheel achter haar. Niet met loze woorden, maar met daden, aanwezigheid en betrokkenheid. Ze weet dat de weg zwaar zal zijn, maar ook dat er mensen zijn die met haar meelopen.
Haar verhaal is er een van pijn, maar ook van kracht. Van terugslag, maar niet van opgeven. En misschien is dat precies waarom het zo raakt: omdat het laat zien dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je doorgaat, ondanks die angst.
Urk houdt de adem in, maar blijft staan. Voor Mathilde. Voor elkaar.