Actueel
Jan Dijkgraaf: ‘Victor Reinier blijkt op de set en in zijn privéleven een ontzettende t*ringlijer te zijn’
Victor Reinier onder vuur: ontslag, schandalen en het afbrokkelen van een imago
Victor Reinier, jarenlang een vertrouwd gezicht in de Nederlandse huiskamers dankzij zijn rol in ‘Flikken Maastricht’, staat ineens volop in de schijnwerpers – en niet vanwege een nieuwe televisierol. De acteur is recent ontslagen bij de populaire politieserie na meldingen van wangedrag op de set. Wat begon als een gerucht, is inmiddels uitgegroeid tot een complete mediastorm, waarbij oude incidenten, geruchten en persoonlijke verhalen opnieuw worden opgerakeld.
Ontslag bij Flikken Maastricht: het begin van het einde?
De aanleiding voor het ontslag van Victor Reinier blijft tot op heden vaag. Officieel is er nog weinig bevestigd, maar bronnen rondom de productie van Flikken Maastricht spreken van meerdere voorvallen die zich zowel op de set als daarbuiten hebben afgespeeld. Volgens insiders zou het gaan om gedrag waar de gemiddelde politieagent normaal gesproken een proces-verbaal voor uitschrijft.
Hoewel de details ontbreken, is het ontslag van Reinier inmiddels definitief. Zijn jarenlange betrokkenheid bij een van de langstlopende politieseries van Nederland eindigt abrupt. En daarmee lijkt ook zijn reputatie als geliefde televisiester flink onder druk te staan.
Oude incidenten opnieuw onder de loep
Het ontslag van Reinier lijkt het startschot te zijn geweest voor het openbaren van allerlei incidenten uit zijn verleden. Kunstenaars, mediafiguren en collega’s duiken massaal op om hun ervaringen met de acteur te delen. Zo herinnert kunstenaar Sem Mallée zich nog levendig een moment uit 2008 waarin Reinier hem op straat fysiek zou hebben aangevallen tijdens een videoproject. “Zonder aanleiding greep hij me bij de keel en duwde me naar de grond, terwijl zijn dochter erbij stond,” vertelt Mallée.
Ook journalist Tim Hofman deelde in 2013 een pijnlijke ervaring op social media. Tijdens een interview op de rode loper voor het programma ‘Spuiten en Slikken’, stelde Hofman een gewaagde vraag, waarop Reinier zo boos reageerde dat hij naar verluidt de interviewer fysiek bedreigde. “Van achteren komen, me bij m’n keel grijpen en dreigen met geweld. Laffe lul ben je, Victor Reinier,” schreef Hofman destijds op Twitter.
Tina Nijkamp: ‘Geen verrassing’
Voormalig SBS-omroepbaas en kijkcijferexpert Tina Nijkamp haalde in haar podcast ‘De Mediaweek’ ook een incident aan waarbij Reinier op de bruiloft van Reinout Oerlemans diens broer Jurriaan een klap zou hebben gegeven. “Het verhaal circuleerde al jaren. Het verbaast me eigenlijk dat het nu pas wordt opgepikt,” aldus Nijkamp. Hoewel ze zelf geen ooggetuige was, bevestigt ze dat het incident destijds breed werd besproken in de media en onder aanwezigen.
Daarnaast herinnert men zich het veelbesproken incident uit 2007, waarbij Reinier zijn toenmalige vriendin Kim zwaargewond zou hebben achtergelaten na een avond in een hotel in Maastricht. De actrice lag twee weken in coma, maar Reinier ontkende destijds elke betrokkenheid.
Jan Dijkgraaf: ‘Respect verdien je niet met geweld’
Schrijver en columnist Jan Dijkgraaf neemt geen blad voor de mond als het over Reinier gaat. “Ik ken hem vooral als een acteur uit politieseries die ik nooit keek. Maar wat ik wel weet: als je geweld nodig hebt om jezelf te profileren, verdien je geen respect.” Dijkgraaf hekelt bovendien het feit dat nu ineens mensen zich uitspreken die jarenlang zwegen: “Het is laf om pas te trappen als iemand al op de grond ligt.”
Mark Koster: ‘Een man met korte lont en lange tenen’
Journalist en podcastmaker Mark Koster heeft Reinier meerdere keren gesproken en herkent het patroon. “Als je iets kritisch tegen hem zei, ging hij meteen in verweer. Hij heeft overduidelijk een kort lontje.” Toch voegt hij eraan toe dat Reinier ook een grappige en intelligente kant heeft. “Zijn grootste zwakte is zijn stoerdoenerij, vooral in combinatie met dat opvliegend ego. Hij deelt graag uit, maar kan slecht incasseren.”
Het #MeToo-effect: overdue of onterecht?
De golf aan beschuldigingen rondom Reinier komt op een moment dat de Nederlandse mediawereld nog steeds kampt met de nasleep van #MeToo. Hoewel de piek van die beweging inmiddels voorbij lijkt, blijven nieuwe gevallen opduiken. De vraag is echter: is Victor Reinier het slachtoffer van een cancelcultuur of is het gerechtigheid voor jarenlange misstanden?
Volgens Koster zijn veel mensen inmiddels sceptisch geworden over anonieme beschuldigingen. “Op het Mediapark zie je nu dat niet alleen daders, maar ook zogenaamde slachtoffers onder vuur liggen. Toch krijgt Reinier nog even een extra zetje mee.”
Een acteur in vrije val
Tot voor kort werd Reinier beschouwd als een betrouwbare kracht in de Nederlandse televisie-industrie. Met hoofdrollen in onder meer ‘Baantjer’ en ‘Flikken Maastricht’ bouwde hij een stabiel CV op. Zijn Amsterdamse bravoure, rauwe charisma en herkenbare stem maakten hem geliefd bij een breed publiek.
Maar nu lijkt dat zorgvuldig opgebouwde imago in korte tijd te zijn afgebroken. Niet alleen werd hij uit Flikken Maastricht gezet, ook andere projecten waarbij zijn naam genoemd werd, lijken op de achtergrond te verdwijnen. Productiehuizen nemen afstand, PR-teams houden de lippen stijf op elkaar, en collega’s lijken zich terughoudend op te stellen.
Flikken Rotterdam is aanmerkelijk verbeterd; Flikken Maastrichr gaat achteruit, nu Victor Reinier weg gaat. “Toeval”? Ik dacht’t niet!!
— Ron de Weijze (@Ron95089431) March 6, 2025
Reputatieschade in tijden van sociale media
In het huidige medialandschap kan een enkel incident – bevestigd of niet – al grote gevolgen hebben. Social media zorgen ervoor dat beschuldigingen zich razendsnel verspreiden. De publieke opinie vormt zich in real-time, zonder dat een wederhoor nodig lijkt.
Voor Reinier betekent dat concreet: hij is in korte tijd verworden tot persona non grata in de entertainmentindustrie. Terwijl zijn zaak officieel nog nauwelijks is onderzocht, wordt hij in talkshows, podcasts en online platforms neergezet als agressief, vrouwonvriendelijk en onbetrouwbaar.
Wat vindt Reinier zelf?
Hoewel Reinier zich tot nu toe grotendeels stilhoudt, deed hij in het verleden al uitspraken die suggereren dat hij weinig op heeft met publieke bemoeienis. “Ik vind het verschrikkelijk als mensen zich met mijn leven bemoeien,” zei hij in een eerder interview.
Toch zal ook hij moeten erkennen dat de tijden veranderd zijn. Incidenten van vroeger worden in het huidige klimaat opnieuw beoordeeld, en gedrag dat ooit werd weggewuifd, wordt nu serieus genomen.
De toekomst van Victor Reinier: is herstel mogelijk?
De grote vraag is wat de toekomst brengt voor Victor Reinier. Kan hij zijn carrière nog nieuw leven inblazen, of is zijn reputatie blijvend beschadigd? In het verleden hebben andere publieke figuren na soortgelijke beschuldigingen een comeback weten te maken, mits ze openlijk verantwoordelijkheid namen of transparant waren over hun gedrag.
Voorlopig lijkt dat voor Reinier niet aan de orde. Zonder publiek statement, zonder excuses of uitleg, blijft de publieke opinie hem veroordelen. De kans op herstel lijkt kleiner met elke dag dat hij blijft zwijgen.
Conclusie
Wat begon als een intern probleem op de set van Flikken Maastricht, is inmiddels uitgegroeid tot een nationale showbizzsoap. De verhalen over Victor Reinier volgen elkaar in rap tempo op. Van vechtpartijen op bruiloften tot fysieke confrontaties met journalisten: het imago van de ooit zo populaire acteur brokkelt razendsnel af.
Of alle verhalen waar zijn, blijft de vraag. Maar in een wereld waarin perceptie vaak zwaarder weegt dan feit, lijkt de acteur nu al veroordeeld. De entertainmentindustrie is genadeloos – en voor Victor Reinier ziet het er voorlopig niet rooskleurig uit.
Wordt vervolgd.
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.