Actueel
Imca Marina geeft een update over haar slechte gezondheidstoestand: ‘Ik zal nooit meer kunnen zingen’
De naam Imca Marina roept bij veel Nederlanders direct warme herinneringen op. Haar stem, haar uitstraling en haar optimisme maakten haar decennialang tot een vaste waarde in de Nederlandse muziekwereld. Juist daarom raakt het nieuws over haar gezondheid zoveel mensen. De geliefde zangeres heeft opnieuw openheid gegeven over hoe het nu met haar gaat, en hoewel er voorzichtig sprake is van verbetering, klinkt er ook een duidelijke grens: zingen zit er voorlopig niet meer in.
Een zware periode die alles veranderde
Vorige maand werd Nederland opgeschrikt door het bericht dat Imca Marina plotseling in het z!ekenhuis was beland. Tijdens een huwelijksvoltrekking – een taak die ze naast haar zangcarrière met veel liefde vervult als buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand – voelde ze zich ineens ernstig onwel. Wat begon als een gewone werkdag, eindigde in een spoedrit per ambulance.
In het z!ekenhuis bleek de situatie ernstiger dan aanvankelijk gedacht. Imca moest worden geopereerd aan haar slokdarm, een ingreep die niet alleen fysiek zwaar was, maar ook emotioneel veel impact had. Voor iemand die altijd vol energie op het podium stond en anderen wist te inspireren, was dit een harde confrontatie met haar eigen kwetsbaarheid.
“We leven nog” – humor als houvast
In gesprek met Shownieuws spreekt Imca Marina op haar kenmerkende manier: open, eerlijk en met een vleugje humor, zelfs nu. “We leven nog,” zegt ze met een voorzichtig lachje. Die zin zegt veel over haar mentaliteit. Ondanks alles probeert ze de situatie niet zwaarder te maken dan nodig is, al verbergt ze de ernst zeker niet.
Ze geeft toe dat het herstel zwaar valt. “Het is even afzien. Ik heb een reis achter de rug,” vertelt ze. Daarmee doelt ze niet alleen op de z!ekenhuisperiode, maar ook op alles wat daarbij kwam kijken: onzekerheid, wachten, onderzoeken en de vraag of dit hoofdstuk definitief afgesloten kan worden. “Ik hoop dat dit goed komt en niet terugkomt,” voegt ze eraan toe.
Stap voor stap, maar met beperkingen
Hoewel Imca inmiddels weer thuis is, is ze er nog lang niet. Haar lichaam vraagt tijd en rust, iets wat voor haar allesbehalve vanzelfsprekend is. Ze beschrijft dat ze nog regelmatig last heeft van duizeligheid en een gevoel van instabiliteit. “Ik val nog een beetje om,” zegt ze eerlijk, “maar ik merk dat het elke dag een beetje beter gaat.”
Juist die vooruitgang, hoe klein ook, geeft haar hoop. Tegelijkertijd is ze realistisch. Het herstel verloopt niet lineair en er zijn dagen waarop het vertrouwen wankelt. Dat maakt dat ze nu duidelijke keuzes moet maken, ook al vallen die zwaar.
Zingen voorlopig uitgesloten
Het meest ingrijpende besluit dat Imca Marina deelt, raakt de kern van haar identiteit. Zingen – jarenlang haar grootste passie en levenswerk – is voorlopig geen optie. “Zingen gaat niet, dat ga ik ook niet doen,” zegt ze resoluut. Het is geen uitspraak uit boosheid of verdriet, maar uit verantwoordelijkheid.
Ze benadrukt dat ze zichzelf en haar publiek niets wil aandoen. “Als ik niet meer goed kan zingen of niet meer goed kan horen, dan stop ik ermee,” stelt ze duidelijk. Dat is een pijnlijke gedachte voor haar fans, maar het toont ook haar professionaliteit. Imca Marina wil alleen optreden als ze dat op een manier kan doen die recht doet aan haar muziek en aan de mensen die voor haar komen.
Opluchting over haar stem
Toch is er ook goed nieuws. Toen ze eind september het z!ekenhuis mocht verlaten, liet ze via het ANP weten opgelucht te zijn over één belangrijk aspect: haar stembanden zijn ongedeerd gebleven. Voor een zangeres is dat een enorme geruststelling. “Dus kan ik nog doen wat ik, met veel plezier, al bijna mijn hele leven gedaan heb,” zei ze toen, verwijzend naar zingen, huwelijken sluiten en schrijven.
Die woorden geven aan dat ze de deur niet definitief sluit. Zingen behoort misschien voorlopig niet tot de mogelijkheden, maar de liefde voor muziek en voor haar werk is nog altijd aanwezig. Alleen moet haar lichaam eerst volgen.
Leven in voorzichtigheid
De grootste uitdaging voor Imca Marina is nu balans vinden. Ze is gewend om te geven, om door te gaan, om er te zijn voor anderen. Nu moet ze leren luisteren naar haar eigen grenzen. De aanhoudende duizeligheid en vermoeidheid zijn duidelijke signalen dat ze voorzichtig moet blijven.
Artsen hebben haar op het hart gedrukt om geen overhaaste stappen te zetten. Rust, herstel en geduld zijn nu belangrijker dan ooit. Dat vraagt een andere mindset, zeker voor iemand die altijd actief en zichtbaar was.
De steun van fans
De reacties van fans zijn massaal en hartverwarmend. Op sociale media stromen berichten binnen van mensen die haar beterschap wensen en haar bedanken voor alles wat ze hen in de loop der jaren heeft gegeven. Veel fans laten weten dat ze liever zien dat Imca goed voor zichzelf zorgt, dan dat ze zichzelf dwingt om weer te snel op het podium te staan.
Die steun raakt haar zichtbaar. Ze noemt het een grote troost om te merken hoeveel mensen met haar meeleven. Tegelijkertijd voelt ze ook de verantwoordelijkheid om eerlijk te blijven. Geen valse hoop, geen beloftes die ze niet kan waarmaken.
Hoop zonder garanties
Ondanks alles blijft Imca Marina trouw aan haar positieve instelling. “Ik voel mij goed en optimistisch,” benadrukt ze. Dat optimisme is geen ontkenning van de realiteit, maar een bewuste keuze. Ze weet dat herstel tijd kost en dat niets vanzelfsprekend is.
De angst dat haar gezondheid haar opnieuw in de steek laat, is reëel. Maar ze weigert om zich daardoor volledig te laten verlammen. Elke dag die iets beter gaat, ziet ze als winst.
Een harde les
Terugkijkend noemt Imca deze periode een harde les. Een les in loslaten, in luisteren naar haar lichaam en in accepteren dat niet alles maakbaar is. “Maar ik ben dankbaar dat ik er nog ben,” zegt ze. Die dankbaarheid klinkt oprecht en diep.
Voor nu kiest ze bewust voor rust en herstel. Geen optredens, geen verplichtingen die haar energie kosten. Alleen focussen op beter worden, stap voor stap.
Een toekomst met open einde
Of Imca Marina ooit weer zal zingen voor een zaal vol mensen, durft ze zelf nog niet te zeggen. Misschien wel, misschien niet. Wat vaststaat, is dat haar gezondheid nu op de eerste plaats komt.
Voor haar fans blijft de hoop bestaan dat haar stem ooit weer zal klinken zoals vroeger. Maar zelfs als dat niet zo is, blijft Imca Marina voor velen een voorbeeld van veerkracht, eerlijkheid en levenslust.
Zoals ze het zelf zegt: “Ik ben er nog.” En dat is, na alles wat ze heeft meegemaakt, misschien wel het allerbelangrijkste.
Actueel
Jean-Marie Pfaff geeft eerlijk update over zijn vrouw Carmen: “Nooit meer”
Het leven van de familie Pfaff, jarenlang gevolgd door miljoenen Vlamingen en Nederlanders, heeft de afgelopen jaren een ongekend zware wending genomen. Waar het gezin ooit symbool stond voor levenslust, humor en samenhorigheid, wordt het dagelijkse leven nu overschaduwd door zorg, herstel en blijvende beperkingen. In een openhartig en emotioneel gesprek met Het Nieuwsblad doet Jean-Marie Pfaff (72) een onthulling die diepe indruk maakt: zijn vrouw Carmen is officieel invalide verklaard. Het is een uitspraak die de ernst van wat het gezin heeft doorgemaakt in één klap duidelijk maakt.
Een vakantie die alles veranderde
De opeenvolging van drama’s begon in mei 2023, tijdens wat een ontspannen vakantie op Mallorca had moeten worden. Voor Carmen Pfaff sloeg het noodlot onverwacht toe: ze werd getroffen door een zware hersenbloeding. Plots stond het leven van het gezin volledig stil. Carmen belandde in kritieke toestand op de afdeling intensieve zorg, waar artsen dagenlang vreesden voor het ergste.
Voor Jean-Marie en hun dochters Debby, Kelly en Lyndsey brak een periode aan van angst, onzekerheid en machteloos wachten. De man die Vlaanderen jarenlang kende als de flamboyante, energieke doelman van de Rode Duivels, stond nu naast het ziekenhuisbed van zijn vrouw, niet wetend of ze het zou halen. “Dat waren de donkerste dagen van mijn leven,” liet hij eerder al doorschemeren.
Een loodzware revalidatie
Tegen alle verwachtingen in overleefde Carmen de hersenbloeding. Wat volgde, was echter geen snelle terugkeer naar het oude leven, maar een lange en slopende revalidatie. Ze moest opnieuw leren vertrouwen op haar lichaam, haar evenwicht hervinden en omgaan met vermoeidheid en beperkingen die haar dagelijks leven bepaalden.
In die periode speelde de familie een cruciale rol. De dochters Pfaff waren voortdurend aanwezig, boden emotionele steun en hielpen hun moeder door momenten van wanhoop heen. Jean-Marie noemt die familiale verbondenheid nog altijd de reden dat Carmen niet heeft opgegeven. “Zonder onze kinderen was dit niet gelukt,” zegt hij.
Langzaam leek er weer wat licht te komen aan het einde van de tunnel. Carmen boekte vooruitgang, het gezin begon voorzichtig te hopen dat het ergste achter de rug was. Maar het lot had andere plannen.
De klap van de homejacking
In augustus 2023 sloeg het noodlot opnieuw toe, en dit keer op een manier die diepe psychologische wonden naliet. Terwijl Jean-Marie afwezig was, drongen drie mannen de woning van de Pfaffs in Brasschaat binnen. Carmen, nog herstellende van haar hersenbloeding, was alleen thuis.
Wat volgde was een brute homejacking. Carmen kreeg slagen tegen het hoofd, werd aan haar arm meegesleurd over een marmeren trap en uiteindelijk opgesloten in het toilet. De daders gingen ervandoor met juwelen, maar de materiële schade verbleekt volledig bij wat dit incident emotioneel en fysiek heeft aangericht.
Jean-Marie vertelt er zichtbaar aangeslagen over: “Mijn vrouw was net aan het herstellen van haar beroerte, en dan gebeurt dit. Dat is niet te vatten.” De angst, het gevoel van onveiligheid en de hernieuwde lichamelijke schade maakten het herstel van Carmen opnieuw een stuk zwaarder.
Officieel invalide verklaard
De gevolgen van deze dubbele klap zijn blijvend. In het interview onthult Jean-Marie dat Carmen inmiddels voor 67 procent invalide is verklaard. Het is een harde realiteit, die bevestigt wat het gezin al langer voelde: het leven zal nooit meer worden zoals het was.
“Het gaat redelijk,” zegt Jean-Marie eerlijk, “maar we moeten aanvaarden dat het nooit meer hetzelfde wordt.” Die woorden dragen zowel verdriet als berusting in zich. Carmen kan niet meer alles wat ze vroeger deed, en eenvoudige dagelijkse handelingen vragen vaak meer tijd, energie en ondersteuning.
Leven met beperkingen
Toch weigert de familie Pfaff zich volledig te laten verlammen door het verdriet. Carmen probeert, binnen haar mogelijkheden, nog steeds van het leven te genieten. Kleine momenten krijgen een grotere betekenis: samen zijn met de kinderen, lachen met de kleinkinderen, een rustige dag thuis zonder stress.
Jean-Marie wijkt geen moment meer van haar zijde. Waar hij vroeger bekendstond om zijn drukke agenda en publieke optredens, ligt zijn focus nu volledig bij zijn vrouw. “Ik ben er meer dan ooit voor haar,” zegt hij. “Dat is mijn taak, mijn plicht, maar vooral mijn liefde.”
Angst en veiligheid
De homejacking heeft ook het gevoel van veiligheid voorgoed aangetast. Het huis in Brasschaat, ooit een veilige haven, draagt nu beladen herinneringen met zich mee. Jean-Marie geeft toe dat de angst soms nog aanwezig is, vooral bij Carmen. Slapen, alleen zijn, onverwachte geluiden – het zijn triggers geworden.
Toch probeert het gezin niet in die angst te blijven hangen. Met extra veiligheidsmaatregelen en de steun van elkaar zoeken ze een nieuw evenwicht. “Je kunt niet blijven leven in schrik,” zegt Jean-Marie. “Maar je neemt het wel mee, elke dag.”
Dankbaarheid ondanks alles
Wat opvalt in het verhaal van Jean-Marie Pfaff is de dankbaarheid die, ondanks alles, blijft doorschemeren. Dankbaarheid dat Carmen de hersenbloeding heeft overleefd. Dankbaarheid dat ze de homejacking heeft doorstaan. En vooral dankbaarheid voor de familieband die sterker is geworden door de tegenslagen.
“Onze juwelen zijn weg,” zei hij eerder al, “maar Carmen is er nog. Dat is wat telt.” Die zin vat perfect samen waar het voor hem om draait. Materiële zaken zijn vervangbaar, gezondheid en liefde niet.
Een ander leven, maar samen
Het leven van de familie Pfaff is onherroepelijk veranderd. De vrolijke televisiemomenten van vroeger maken plaats voor een stiller bestaan, waarin zorg en aandacht centraal staan. Maar de kern van het gezin – samen, loyaal en veerkrachtig – is intact gebleven.
Jean-Marie sluit af met woorden die zowel verdrietig als hoopvol zijn: “We maken er samen het beste van. Elke dag opnieuw.” Het is geen optimisme uit naïviteit, maar uit liefde. En misschien is dat, ondanks alles, de grootste kracht van de familie Pfaff.