Actueel
“Ik heb nachtenlang zitten huilen” – Gert Verhulst over het verlies van de beste vriend van zijn gezin: “Ik had al een slecht voorgevoel”
Het begon niet met
paniek.
Niet met een dramatisch moment waarop alles ineens
kantelde.
Maar met een gevoel dat zich langzaam vastzette en niet meer
losliet.
“Je probeert jezelf gerust te stellen,” vertelt Gert Verhulst nu, terugkijkend op de laatste weken met Leo, de bouvier die jarenlang een vaste waarde was in zijn leven. “Je denkt: het zal wel meevallen. Maar diep vanbinnen wist ik dat er iets niet klopte. Dat gevoel bleef knagen.”
Een trouwe metgezel die alles meemaakte
Leo was veel meer dan een hond. Hij was er in goede tijden, in drukke periodes, in momenten van thuiskomen na lange werkdagen. Zonder woorden, zonder oordeel. Gewoon aanwezig. Zoals alleen dieren dat kunnen zijn.
“Hij hoorde bij ons gezin,” zegt Gert. “Niet als accessoire, niet als ‘huisdier’, maar als iemand die meeleefde. Je merkt dat pas echt als het anders wordt.”
Het begon met kleine signalen. Leo dronk opvallend veel water. Dat viel op, maar onderzoeken leverden in eerste instantie niets zorgwekkends op. Bloedwaarden leken in orde, alarmsignalen bleven uit. Voor de buitenwereld was er weinig reden tot ongerustheid.
Maar voor Gert voelde het anders.
“Je kent je dier,” legt hij uit. “Je ziet hoe hij normaal kijkt, beweegt, reageert. En plots is die sprankel weg. Hij was rustiger, minder aanwezig. Alsof er iets uitdoofde.”
Wanneer twijfel omslaat in zekerheid
De echte omslag kwam toen de klieren in Leo’s nek zichtbaar begonnen te veranderen. Ze zwollen op en werden hard. Dat moment liet weinig ruimte meer voor ontkenning.
“Toen wist ik: dit is niet zomaar ouderdom,” zegt Gert. “Dit is serieus.”
Verdere onderzoeken volgden en brachten het nieuws waar niemand op hoopt: lymfeklierkanker, en al verder gevorderd dan aanvankelijk gedacht. Het was een diagnose die niet alleen het dier raakte, maar het hele gezin.
“Je hoofd gaat meteen malen,” vertelt Gert. “Wat kunnen we doen? Wat is nog zinvol? Wat is eerlijk tegenover hem?”
De moeilijkste vraag
Er lag een optie op tafel: chemotherapie. Misschien zou het wat tijd opleveren. Misschien een paar maanden. Maar die tijd zou gepaard gaan met behandelingen, vermoeidheid, bijwerkingen en onzekerheid.
“Dat is het moment waarop je jezelf moet aankijken,” zegt Gert. “Doe je dit voor hem, of vooral voor jezelf omdat je nog niet kunt loslaten?”
Samen met Ellen Callebout nam hij de beslissing die geen enkele dierenliefhebber wil nemen. Niet omdat er geen liefde was, maar juist omdat die liefde zo groot was.
“We zagen dat hij eigenlijk al op was,” vertelt Gert. “Dan moet je durven zeggen: genoeg. Niet omdat je hem opgeeft, maar omdat je hem spaart.”
Een sprankje hoop – en toch
Met ondersteunende medicatie leefde Leo nog even op. Zijn blik werd iets helderder, zijn aanwezigheid iets sterker. Het was genoeg om hoop te voelen. Misschien nog wat tijd samen. Misschien toch nog een ommekeer.
Maar die hoop bleek fragiel.
“Het ging snel,” zegt Gert zacht. “Sneller dan je wilt. En sneller dan je mentaal kunt bijhouden.”
De achteruitgang zette door. De momenten van opleving werden korter, de vermoeidheid groter. Leo’s levenslust nam zichtbaar af. Op dat punt werd duidelijk dat uitstel geen cadeau meer was.
Het afscheid dat geen afscheid mocht heten
Die avond moest Gert werken. Ellen ging alleen met Leo. Een detail dat het moment nog zwaarder maakte.
“Toen hij in de auto stapte, wist ik het,” vertelt Gert. “Je weet het zonder dat iemand iets zegt. Dat moment vergeet je nooit.”
Hij hield Leo nog vast. Langer dan anders. Alsof hij de tijd wilde tegenhouden. Alsof hij met zijn armen kon voorkomen wat onvermijdelijk was.
“Je probeert alles in dat ene moment te stoppen,” zegt hij. “Dankbaarheid. Liefde. Verdriet. Alles tegelijk.”
Toen Ellen later belde om te zeggen dat het rustig was verlopen, brak er iets.
“Ik heb een uur lang gehuild,” vertelt Gert openhartig. “En eerlijk? Dat kwam terug. Nacht na nacht.”
De leegte daarna
Wie nooit zo’n band heeft gehad met een dier, begrijpt het misschien niet. Maar voor wie het wel kent, is het verlies tastbaar. Het is de stilte in huis. Het ontbreken van een vast ritme. Het gemis van een aanwezigheid die altijd vanzelfsprekend was.
“Je komt thuis en verwacht hem,” zegt Gert. “En dan besef je weer: hij is er niet meer. Dat doet pijn. Elke keer opnieuw.”
Leo was een constante. In een leven dat vaak hectisch is, vol deadlines, opnames en verplichtingen, was hij rust. Een anker.
“Hij was er altijd,” zegt Gert. “En ineens is dat weg. Dat laat een leegte achter die je niet kunt uitleggen.”
Herkenning bij anderen
Na Gerts openhartige woorden stroomden de reacties binnen. Duizenden mensen deelden hun eigen ervaringen. Hun eigen verdriet. Hun eigen afscheid.
Mensen schreven over honden, katten, paarden. Over dat ene moment waarop je weet dat je moet loslaten. Over schuldgevoel, twijfel en rouw.
“Het is zo herkenbaar,” schrijven velen. “Je doet het uit liefde, maar het doet verschrikkelijk veel pijn.”
Verdriet mag bestaan
Sommigen vragen zich af of zulke emoties wel publiek gedeeld moeten worden. Of het niet te persoonlijk is. Gert twijfelt daar niet over.
“Verdriet is verdriet,” zegt hij. “Dat maakt geen onderscheid. Niet tussen mensen en dieren. Niet tussen bekend of onbekend.”
Voor hem is het delen geen vorm van aandacht zoeken, maar erkenning geven aan iets wat veel mensen voelen, maar soms wegduwen.
“Als dit iemand helpt zich minder alleen te voelen, dan is dat goed,” zegt hij. “Want dit soort verlies verdient erkenning.”
Een plek die blijft
Leo is er niet meer, maar zijn plek blijft. In herinneringen. In routines die even zoeken zijn. In het hart van een gezin dat hem niet zal vergeten.
“Hij was deel van ons leven,” besluit Gert. “En dat blijft hij. Ook nu.”
Soms begint verdriet niet met
paniek.
Niet met drama.
Maar met een gevoel dat je niet van je af kunt schudden.
En soms zegt dat alles.
Actueel
The Voice-kijker herkent Myrthe ineens en dat blijkt een hele bekende
Myrthe Hendrix maakt indruk bij The Voice of Holland: drie stoelen draaien, maar ze is geen onbekende op tv
In de nieuwste aflevering van The Voice of Holland was er één optreden dat kijkers duidelijk bijbleef. Myrthe Hendrix, een jonge zangeres uit Breda, wist met haar auditie drie coaches te overtuigen en zorgde voor een moment dat nog lang werd besproken. Haar stem, haar rust en haar uitstraling maakten indruk. Toch bleek al snel dat dit niet haar eerste kennismaking met nationale televisie was.
Hoewel Myrthe zich presenteert als een beginnende artiest die haar weg zoekt in de muziekwereld, heeft ze al eerder op een groot podium gestaan. Dat maakt haar verhaal extra interessant.
Een auditie die meteen opviel
Tijdens de blind auditions stapte Myrthe zelfverzekerd het podium op. Zonder grote aankondiging of theatrale introductie begon ze aan haar nummer: Homesick van Dua Lipa. Het is een lied dat vraagt om controle, gevoel en timing — elementen die Myrthe moeiteloos leek te beheersen.
Al na een paar zinnen was duidelijk dat haar stem iets losmaakte bij de coaches. Willie Wartaal draaide als een van de eersten zijn stoel om, gevolgd door Dinand Woesthoff. Beiden waren zichtbaar geraakt door haar manier van zingen.
Verdeelde reacties aan de jurytafel
Niet alle coaches waren meteen overtuigd. Suzan & Freek bleven aanvankelijk zitten. Suzan gaf aan dat ze Myrthes stem “niet per se bijzonder”, maar wel mooi vond. Het duo twijfelde zichtbaar, iets wat kijkers inmiddels herkennen als onderdeel van hun gezamenlijke besluitvorming.
Freek merkte op dat hij Myrthe technisch juist erg sterk vond. Hij benoemde haar ademhaling, controle en zuiverheid als pluspunten. Toch bleef het duo uiteindelijk zitten — een keuze waar later spijt over zou volgen.
Ook Ilse DeLange draait om
Na de eerste twee stoelen volgde nog een belangrijke wending: Ilse DeLange draaide haar stoel alsnog om. Daarmee kreeg Myrthe de kans om te kiezen tussen drie coaches, een luxe die lang niet elke kandidaat krijgt.
De spanning was voelbaar, zowel in de studio als bij kijkers thuis. Wie zou haar het beste kunnen begeleiden in haar muzikale ontwikkeling?
Spijt bij Suzan & Freek
Na afloop van het optreden kwamen Suzan & Freek terug op hun beslissing. Suzan was opvallend eerlijk: “Toen je klaar was, dacht ik eigenlijk: waarom hebben we niet gedrukt?” Ze benadrukte dat het optreden sterk was en dat de twijfel dit keer meer bij henzelf lag dan bij Myrthe.
“Je hebt supergoed gezongen,” zei Suzan. “Ik denk dat het deze keer niet aan jou lag, maar aan ons.” Het was een zeldzaam moment van zelfreflectie aan de jurytafel, dat door veel kijkers werd gewaardeerd.
Dinand Woesthoff zichtbaar onder de indruk
Dinand Woesthoff was daarentegen vanaf het begin overtuigd. Hij omschreef Myrthes stem als een stem die “verhaalt”. “Sommige stemmen doen iets met je,” zei hij. “Ik werd er heel rustig van. Ik dacht: wauw, wat speciaal.”
Volgens Dinand is dat precies waar hij naar zoekt in het programma: niet alleen technische perfectie, maar een stem die emotie overbrengt zonder te forceren. “Jij hebt dat gewoon,” voegde hij eraan toe.
Op zoek naar de juiste coach
Myrthe liet weten dat ze niet alleen een coach zocht die haar zangtechnisch kon begeleiden, maar ook iemand die haar kon helpen bij haar eigen muziek. Ze schrijft namelijk zelf liedjes en zoekt iemand die haar daarin richting en feedback kan geven.
Na het horen van alle coaches maakte ze haar keuze: ze sloot zich aan bij Ilse DeLange. Voor Myrthe voelde Ilse als de juiste persoon om haar te helpen groeien, zowel artistiek als inhoudelijk.
Een jonge artiest met ambities
Myrthe is net afgestudeerd en staat aan het begin van haar carrière. Ze is momenteel op zoek naar werk, maar haar grote droom ligt duidelijk in de muziek. Ze speelt al in een coverband en treedt regelmatig op tijdens feesten en partijen.
Volgens Myrthe is deelname aan The Voice of Holland voor haar vooral een leerproces. “Ik vind het superleuk om hier te zijn,” liet ze weten. “Ik hoop dat dit me helpt om mezelf als artiest verder te ontwikkelen.”
Geen onbekende op televisie
Wat veel kijkers verraste, was het feit dat Myrthe al eerder op televisie te zien was. Wie goed terugkijkt, herkent haar misschien uit Junior Songfestival.
In 2015 deed Myrthe daar aan mee met het nummer Kinderen Van De Zon, een lied dat ze zelf schreef. Dat ze toen al haar eigen muziek presenteerde, laat zien dat haar ambitie niet nieuw is.
Finaleplek bij Junior Songfestival
Tijdens haar deelname aan het Junior Songfestival wist Myrthe de finale te bereiken. Hoewel ze het programma uiteindelijk niet won, deed ze waardevolle ervaring op. Optreden voor een groot publiek, omgaan met spanning en feedback krijgen — het zijn lessen die haar nu opnieuw van pas komen.
Die eerdere ervaring verklaart misschien ook haar rust en zelfverzekerdheid op het podium van The Voice. Ze weet hoe het voelt om in de spotlights te staan en lijkt zich daar comfortabel bij te voelen.
Een lange adem in de muziekwereld
Het verhaal van Myrthe laat zien dat een muzikale carrière vaak geen rechte lijn is. Van het Junior Songfestival als tiener, via coverbands en lokale optredens, naar een nieuw podium bij The Voice of Holland. Het zijn stappen die getuigen van doorzettingsvermogen.
Ze lijkt niet op zoek naar snelle roem, maar naar duurzame groei. Dat maakt haar voor veel kijkers een herkenbare en sympathieke kandidaat.
Wat kunnen we nog verwachten?
Met Ilse DeLange als coach ligt er een interessant traject voor Myrthe in het verschiet. Ilse staat bekend om haar oog voor detail, haar ervaring met songwriting en haar vermogen om artiesten hun eigen identiteit te laten behouden.
Of Myrthe ver zal komen in het programma, valt nog te bezien. Maar haar auditie heeft in elk geval laten zien dat ze iets te vertellen heeft — en dat ze klaar is voor een volgende stap.
Conclusie: meer dan een sterke auditie
Myrthe Hendrix maakte niet alleen indruk met haar auditie, maar ook met haar verhaal. Ze combineert ervaring met ambitie, techniek met gevoel en rust met overtuiging. Dat maakt haar tot een van de kandidaten om in de gaten te houden dit seizoen.
Of ze nu wint of niet: haar optreden bij The Voice of Holland voelt als een nieuw hoofdstuk in een muzikale reis die al veel eerder begon — en die voorlopig nog niet ten einde lijkt.