Actueel
Huisarts stuurt Georgia (28) negen keer weg in zes maanden en nu is het te laat: ”Ik moet mijn begrafenis gaan regelen”
Georgia (28) kreeg pas na maanden de juiste diagnose: “Nu heb ik nog hooguit een jaar te leven”
De 28-jarige Georgia-Leigh Gardiner uit het Verenigd Koninkrijk kreeg op vrijdag 13 juni het moeilijkste nieuws dat een jonge moeder zich kan voorstellen: ze heeft een zeldzame, agressieve vorm van maagk*nker en haar prognose is nog maximaal twaalf maanden. Een diagnose die volgens haar voorkomen had kunnen worden, als haar klachten eerder serieus waren genomen.
Eerste klachten: buikkrampen en misselijkheid
De eerste signalen doken op in de zomer van vorig jaar. Georgia voelde zich steeds vaker misselijk en kreeg regelmatig last van buikkrampen. Bezorgd stapte ze naar de huisarts, die haar klachten bestempelde als ‘brandend maagzuur’. Ze kreeg een standaardmedicatie voorgeschreven: lansoprazol, een middel dat normaal helpt bij maagzuurklachten en reflux.
Maar Georgia’s symptomen verdwenen niet. Integendeel: ze verergerden. Al snel kon ze bijna geen voedsel meer verdragen. Binnen een paar maanden viel ze twintig kilo af, zonder dat duidelijk was wat er precies aan de hand was.
“Negen keer werd ik weggestuurd”
In gesprek met Daily Mail vertelt Georgia openhartig over haar zoektocht naar hulp. Ze ging maar liefst negen keer naar de huisarts, maar kreeg steeds opnieuw het gevoel niet serieus genomen te worden. Pas maanden later werd ze eindelijk doorgestuurd naar een speciaal traject voor mensen met onverklaarbare symptomen.
Tijdens een endoscopie – waarbij artsen via de keel het spijsverteringskanaal bekijken – werd besloten dat ze op 13 juni naar het z!ekenhuis moest komen voor de uitslag. Die dag zou haar leven voorgoed veranderen.
Zeldzame en agressieve vorm van maagk*nker
In het St. James’s University Hospital kreeg Georgia de diagnose linitis plastica, een uiterst zeldzame en agressieve vorm van maagk*nker die zich snel verspreidt. “In die kamer zakte de grond onder mijn voeten weg,” zegt ze. De artsen ontdekten dat de z!ekte zich al had uitgezaaid naar haar lymfeklieren en andere organen.
Ze kreeg te horen dat de z!ekte ongeneeslijk is en zich in het laatste stadium bevindt. De gemiddelde levensverwachting is een jaar. Maar het enige waar Georgia op dat moment aan kon denken, was haar zoontje Arlo van twee jaar oud. “Hoe kan dit gebeuren terwijl ik een kind heb dat me nog zo nodig heeft?”
Jong, gezond en toch ernstig z!ek
Wat haar situatie nog schrijnender maakt, is dat Georgia verder een gezond leven leidde. “Afgezien van het gewichtsverlies voelde ik me fit. Ik had nooit verwacht dat dit mij zou overkomen. Ik dacht dat ik onaantastbaar was op mijn leeftijd.”
Via een GoFundMe-pagina deelt ze haar verhaal en toekomstplannen. Binnenkort start ze met chemotherapie in de hoop dat de behandeling de groei van de tumor kan afremmen. “Ik wil mijn zoontje zo lang mogelijk bij me hebben. Elke extra dag telt.”
“We halen onze bruiloft naar voren”
Een van Georgia’s dromen was trouwen met haar verloofde. Oorspronkelijk stond hun bruiloft pas over een paar jaar gepland, maar gezien de situatie hebben ze die plannen versneld. “We weten niet of ik er dan nog ben,” vertelt ze openhartig. “Dus willen we nu trouwen, terwijl ik me nog sterk genoeg voel.”
“Het had anders kunnen lopen”
Georgia blijft strijdbaar, maar voelt ook frustratie over hoe haar klachten aanvankelijk zijn behandeld. “Steeds werd mij verteld dat het gewoon maagzuur was. Dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Maar dit type k*nker ontwikkelt zich razendsnel – binnen enkele maanden van stadium één naar stadium vier.”
Ze hoopt met haar verhaal bewustwording te creëren. “Als iemand met aanhoudende klachten niet gehoord wordt, moet er sneller gehandeld worden. Misschien was er dan nog een kans geweest op genezing.”
Hoop, liefde en strijdlust
Hoewel Georgia nu leeft met een beperkte toekomstverwachting, weigert ze op te geven. “Ik ben jong, ik ben sterk, en ik ga vechten. Voor mezelf, maar vooral voor mijn zoontje.”
Op sociale media en via haar crowdfundingactie ontvangt Georgia veel steun. Haar verhaal raakt een snaar, juist omdat het laat zien hoe broos het leven kan zijn – zelfs op jonge leeftijd.
Actueel
Junior Planckaert over donkerste periode in zijn leven: “Het was riskant”
In een recente aflevering van Château Planckaert heeft Junior Planckaert openhartig gesproken over een van de meest uitdagende periodes uit zijn leven. Tijdens een persoonlijk gesprek met zijn zus Stephanie Planckaert keek hij terug op de periode waarin hij kampte met ernstige mentale uitputting. Volgens Junior was dat een ervaring die hem voorgoed heeft veranderd.
Een belangrijk keerpunt
Tijdens het emotionele gesprek vertelt Junior dat hij destijds besefte dat hij zijn leven niet op dezelfde manier kon blijven voortzetten. De druk en spanningen hadden een grote impact op zijn welzijn, waardoor hij noodgedwongen stil moest staan bij zichzelf.
“Toen ik twee jaar geleden die burn-out had, heb ik echt beseft dat het zo niet verder kon. Wat ik toen gevoeld heb, wil ik nooit meer meemaken,” vertelt hij.
Die periode werd voor hem een belangrijk kantelpunt. Voor het eerst keek hij kritisch naar zijn levensstijl, zijn verwachtingen van zichzelf en de manier waarop hij met stress omging.
Zwaarste periode uit zijn leven
Junior omschrijft die maanden als de moeilijkste fase die hij ooit heeft doorgemaakt. De mentale belasting was volgens hem zo groot dat hij zichzelf soms nauwelijks herkende.
“Dat was de donkerste periode uit mijn leven,” zegt hij eerlijk. “Ik ben toen echt geschrokken van mezelf.”
Zijn woorden maken duidelijk hoeveel impact de situatie op hem heeft gehad. Achter de schermen worstelde hij met gevoelens waar hij lange tijd nauwelijks over sprak.
Moeilijk om erover te praten
Een van de redenen waarom Junior zijn zorgen lange tijd voor zichzelf hield, was de angst voor de mening van anderen. Hij vreesde dat mensen hem als kwetsbaar of zwak zouden beschouwen wanneer hij zou vertellen hoe het werkelijk met hem ging.
“In mijn hoofd zat het toen niet goed. Ik durfde er met niemand over te praten omdat ik dacht dat mensen mij anders zouden bekijken.”
Achteraf ziet hij dat heel anders. Inmiddels beseft hij dat het juist belangrijk is om gevoelens bespreekbaar te maken en hulp te zoeken wanneer dat nodig is.
Een andere kijk op mentale gezondheid
De ervaringen van de afgelopen jaren hebben ervoor gezorgd dat Junior anders naar mentale gezondheid kijkt. Waar hij vroeger dacht dat hij alles alleen moest oplossen, weet hij nu dat ondersteuning zoeken juist een teken van kracht kan zijn.
Volgens hem is het belangrijk dat mensen zichzelf niet veroordelen wanneer ze door een moeilijke periode gaan. Iedereen kan momenten meemaken waarop het even te veel wordt.
“Nu weet ik beter. Je mag jezelf niet als zwak zien. Er zijn mensen die je kunnen helpen.”
Openheid als boodschap
Met zijn verhaal wil Junior niet alleen terugblikken op zijn eigen ervaringen, maar ook anderen moed geven. Hij hoopt dat mensen die zich herkennen in zijn verhaal begrijpen dat ze niet alleen zijn.
Steeds meer bekende Nederlanders kiezen ervoor om open te spreken over mentale uitdagingen. Volgens Junior kan die openheid helpen om het onderwerp bespreekbaar te maken en voor meer begrip te zorgen.
Steun van familie
Tijdens het gesprek met Stephanie wordt ook duidelijk hoe belangrijk familie voor hem is geweest. De hechte band binnen de familie Planckaert heeft volgens kijkers vaker laten zien hoe belangrijk steun en verbondenheid kunnen zijn tijdens moeilijke momenten.
Die steun heeft Junior geholpen om stap voor stap opnieuw balans te vinden en vooruit te kijken.
Nieuwe blik op de toekomst
Vandaag kijkt Junior met meer rust naar het leven dan enkele jaren geleden. De moeilijke periode heeft hem geleerd beter naar zichzelf te luisteren en zijn grenzen te respecteren.
Hoewel hij die tijd nooit meer wil meemaken, heeft de ervaring hem wel waardevolle inzichten gegeven. Door zijn verhaal te delen, wil hij laten zien dat herstel mogelijk is en dat openheid een belangrijke eerste stap kan zijn.
Met zijn eerlijke getuigenis laat Junior Planckaert een kwetsbare kant van zichzelf zien, maar vooral ook een boodschap van hoop, veerkracht en het belang van tijdig hulp en steun zoeken.