Actueel
Heftige doodsoorzaak Ron Brandsteder bekendgemaakt
Het 0verlijden van Ron Brandsteder kwam voor velen als een verrassing, maar voor zijn intimi was al langer duidelijk dat de geliefde presentator met gezondheidsproblemen kampte. Maandagochtend 0verleed hij in alle vroegte, zoals zijn familie in besloten kring liet weten. Wat hem precies mankeerde, hield hij echter altijd voor zich.
Een groot gemis in de televisiewereld
Joop van den Ende, die vrijwel al Brandsteders programma’s produceerde, reageerde geschokt: “Ron was een van de fijnste mensen met wie ik ooit heb gewerkt. Zo’n professional, zo’n fijne man.”
Ook oud-collega’s zoals Patty Brard en Linda de Mol deelden hun verdriet. “Wat een ontzettend triest bericht,” aldus De Mol. “Ik ben helemaal aan het begin van mijn carrière Ron’s assistente geweest en heb veel van hem geleerd. Hij was een geweldige showman met een enorm gevoel voor humor.”
Martijn Krabbé, die recent bekendmaakte ongeneeslijk z!ek te zijn, eerde Brandsteder op Instagram: “Mijn allereerste stappen in de omroepwereld waren onder jouw vleugels. Voor eeuwig dankbaar. Rust zacht, Maestro.”
Een onuitwisbare indruk op radio en televisie
RTL bracht een officiële verklaring uit waarin zij Brandsteder roemen als een van hun iconische presentatoren. “Ron was een van de meest geliefde gezichten van RTL en presenteerde vele succesvolle programma’s zoals Wie Ben Ik?, Ron’s Honeymoonquiz en Dancing with the Stars. Hij heeft een onuitwisbare indruk achtergelaten.”
Ook AvroTros eerde Brandsteder, die zijn carrière begon bij de Tros op radiozender Hilversum 3. “Hij wist met zijn schaterlach en ontspannen stijl een breed publiek te boeien. Wij zijn hem veel dank verschuldigd en wensen zijn familie veel sterkte.”
Brandsteder presenteerde diverse radioprogramma’s, zoals Tros Nachtwacht en Pep op Drie, en werd bekend met televisieshows als De Showbizzquiz en Moordspel. Zijn kenmerkende, donkere stem en charmante persoonlijkheid maakten hem geliefd bij generaties televisiekijkers.
Een indrukwekkende carrière en persoonlijk leven
Ron Brandsteder werd geboren als zoon van Ton Brandsteder, een succesvolle zakenman die het Japanse elektronicamerk Sony naar Nederland haalde. Hij werd ontdekt door Ivo Niehe terwijl hij Sony-producten presenteerde op een beurs. Vervolgens werkte hij als radio-dj, plugger en zelfs als zanger – hij was de stem van Dokter Bernhard in de hit van Bonnie St. Claire.
Zijn televisiesucces begon eind jaren ’70 en groeide in de decennia daarna. Zijn programma’s trokken miljoenen kijkers en hij werd een van de meest herkenbare presentatoren van Nederland. Zijn samenwerking met collega’s zoals André van Duin, Wendy van Dijk en Caroline Tensen werd door kijkers enorm gewaardeerd.
Sinds 1983 was Brandsteder getrouwd met Yvonne Brandsteder-Baggen, met wie hij twee zonen kreeg: Rick en Robert. Rick trad in de voetsporen van zijn vader en werkte ook als tv-presentator.
Een teruggetrokken leven en zijn laatste jaren
Hoewel Ron Brandsteder de laatste jaren steeds minder in de media verscheen, bleef hij geliefd onder het publiek. In 2021 deed hij nog mee aan The Masked Singer en presenteerde hij voor Omroep MAX nog enkele radioprogramma’s. In 2023 trok hij zich definitief terug.
Zijn naasten wisten dat hij leed aan een ernstige z!ekte, maar Ron sprak daar zelf nooit over. “Het ging om iets ongeneeslijks,” verklaarde een ingewijde. Hij hield zijn strijd privé, zoals hij zijn hele leven bescheiden was over zijn persoonlijke situatie.
Zijn 0verlijden laat een groot gat achter in de Nederlandse mediawereld. Collega’s, fans en televisiekijkers zullen hem herinneren als een charismatische, warme en getalenteerde presentator met een unieke stem en een ongeëvenaarde uitstraling. Zijn nalatenschap leeft voort in de vele iconische programma’s die hij presenteerde en de generaties kijkers die hij heeft vermaakt.
Rust zacht, Ron Brandsteder.
Actueel
Irene Schouten deelt schokkend nieuws over de gezondheid van haar zoon: ‘Alsjeblieft, red het kind’
Het leven van Irene Schouten ziet er negen maanden na de geboorte van haar zoon Dirk totaal anders uit dan ze zich ooit had kunnen voorstellen. Waar haar naam jarenlang synoniem stond voor kracht, controle en ongekende sportieve prestaties, wordt haar dagelijks bestaan nu bepaald door zorgen, onzekerheid en kleine stapjes vooruit. De voormalig topschaatsster spreekt daar openhartig over in gesprek met het Algemeen Dagblad – niet als kampioen, maar als moeder die haar weg zoekt in onbekend terrein.
Een droom die anders liep dan verwacht
Toen Irene Schouten begin 2024 bekendmaakte dat ze stopte met topschaatsen, voelde dat voor velen al als het einde van een tijdperk. Ze had vrijwel alles bereikt wat er te bereiken viel: olympisch succes, wereldtitels en een ongekende dominantie op de lange afstanden. Kort daarna volgde het nieuws dat ze in verwachting was van haar eerste kindje. Irene sprak toen over “het echte goud” en straalde van geluk.
Maar de vreugde rondom de komst van haar zoon werd al snel overschaduwd door medische zorgen die niemand had zien aankomen.
Een zeldzame diagnose
Bij zoon Dirk werd een zeldzame genetische mutatie vastgesteld, gecombineerd met epilepsie. Het gaat om een mutatie die pas in 2022 voor het eerst is beschreven en waarvan wereldwijd slechts elf gevallen bekend zijn. Dat maakt de situatie extra complex: er is nauwelijks vergelijkingsmateriaal, geen duidelijke prognose en weinig houvast.
“We weten simpelweg niet wat de toekomst brengt,” zegt Irene eerlijk. “Hoe vaak en hoe lang ik ook zoek, ik word er niet wijzer van.” Zelfs specialisten kunnen weinig concrete antwoorden geven. Een arts in het AMC zei haar letterlijk: “Irene, jij weet net zoveel als ik.” Alles wat online te vinden is, is nieuw, beperkt en vaak theoretisch.
Voor iemand die haar hele carrière gewend was aan meetbare doelen, schema’s en duidelijke resultaten, is dat een enorme omschakeling.
Leven met onzekerheid
De epilepsie van Dirk betekent dat zijn dagen onvoorspelbaar zijn. Sommige momenten lijken rustig, andere brengen spanning en alertheid. Irene vertelt dat haar hoofd voortdurend bezig is met de gezondheid van haar zoon. “Je staat eigenlijk altijd ‘aan’. Je leert leven met het idee dat niets vanzelfsprekend is.”
Afgelopen donderdag ging Dirk naar een medische opvang, waar hij gespecialiseerde zorg krijgt. Dat was een ingrijpende stap, maar ook een noodzakelijke. “Daar krijgt hij de zorg die hij nodig heeft,” zegt Irene. “Ik ben redelijk positief ingesteld en de zorg in Nederland is heel goed. Dus wie weet kan hij nog een aantal stapjes maken.”
Kleine overwinningen, grote betekenis
Irene weet inmiddels dat vergelijken geen zin heeft. Ze kijkt bewust niet naar andere baby’s van negen maanden. In plaats daarvan focust ze zich op de kleine, persoonlijke mijlpalen van haar zoon. “Dirk kan zijn hoofdje nog niet goed optillen,” vertelt ze. “Hij kan nu net op zijn buik rollen en weer terug. Dat maakt mij zó trots.”
Voor buitenstaanders lijken het misschien minimale ontwikkelingen, maar voor Irene en haar gezin zijn het momenten van pure vreugde. “Met elk stapje dat hij maakt, zijn we blij,” zegt ze. “Dat zijn onze overwinningen.”
Een andere kijk op succes
De vrouw die ooit races won met minuten voorsprong, heeft haar definitie van succes volledig moeten herzien. Waar ze vroeger trainde voor goud, draait het nu om comfort, kwaliteit van leven en genieten van wat wél kan.
“Ik besef dat Dirk nooit zal functioneren zoals andere kinderen,” zegt Irene zonder omwegen. “Maar ik hoop dat hij kan genieten. En daar doen we alles aan.” Die zin vat haar nieuwe levenshouding samen: niet vechten tegen wat niet te veranderen is, maar alles geven voor wat mogelijk is.
Moederschap met extra lagen
Het moederschap brengt voor Irene ook oude emoties naar boven. Haar eigen moeder kreeg acht jaar geleden een hersenbloeding, waardoor zij sindsdien afhankelijk is van zorg. “Het is niet meer mijn moeder zoals ze was,” vertelt Irene. “Ze is echt een andere vrouw geworden.”
Dat besef raakt haar nu extra diep. “Mijn zoontje zal nooit weten wat voor leuke oma hij had kunnen hebben,” zegt ze. Ze mist haar moeder vooral op de momenten waarop ze vragen heeft over haar eigen babyperiode. “Hoe was ik als baby? Heb jij dit ook meegemaakt? Of is dit normaal?”
Tegelijkertijd probeert Irene ook hierin het positieve te blijven zien. “Ik ben wel heel blij dat ze Dirk nog kan zien,” zegt ze zacht. “Dat is ook wat waard.”
Van topsport naar topszorg
Het contrast met haar vorige leven is groot. Waar Irene vroeger leefde volgens trainingsschema’s, voedingsplannen en wedstrijdkalenders, draait haar leven nu om medische afspraken, observaties en aanpassingen. Toch merkt ze dat haar topsportmentaliteit haar ook helpt.
“Je leert in de sport omgaan met tegenslagen,” zegt ze. “Alleen is dit natuurlijk van een totaal andere orde.” Discipline, doorzettingsvermogen en focus – eigenschappen die haar olympisch goud brachten – zet ze nu in voor haar gezin.
Hoop, zonder garanties
Wat Irene misschien het moeilijkst vindt, is het ontbreken van perspectief. Er is geen duidelijk pad, geen eindpunt waar naartoe wordt gewerkt. “We weten gewoon niet wat de toekomst biedt,” zegt ze. “Dat blijft het lastigste.”
Toch probeert ze hoop te houden, zonder zichzelf valse beloften te doen. “Ik ben niet naïef, maar ik weiger ook om alleen maar somber te zijn.” Die balans – tussen realisme en hoop – is iets wat ze elke dag opnieuw moet zoeken.
Het echte goud
Toen Irene eerder sprak over haar zwangerschap als “het echte goud”, kon ze nog niet weten hoe zwaar het pad zou worden. Maar die woorden hebben hun betekenis niet verloren – ze zijn alleen verdiept.
Dirk is geen makkelijke weg, geen vanzelfsprekend verhaal. Maar hij is wel haar zoon. En in alles wat Irene vertelt, klinkt liefde, vastberadenheid en een indrukwekkende eerlijkheid.
Haar leven is niet langer gericht op podiumplaatsen of records, maar op iets wat veel kwetsbaarder én waardevoller is: het geluk en welzijn van haar kind, hoe klein de stapjes soms ook zijn.
En misschien is dat, in alle onzekerheid, wel haar grootste kracht.