Actueel
Groot verdriet voor familie Verstappen
De impact van een tragisch verlies in de Formule 1-wereld
Het Formule 1-seizoen van dit jaar heeft veel emotionele momenten gekend, zowel op als naast het circuit. Terwijl coureurs en teams zich concentreren op records en overwinningen, zijn er ook gebeurtenissen die herinneren aan de menselijke kant van deze sport. De paddock werd onlangs opgeschrikt door een schokkend nieuwsbericht dat een blijvende indruk heeft achtergelaten.
Een bewogen seizoen vol hoogte- en dieptepunten
Dit jaar was een historisch seizoen voor viervoudig wereldkampioen Max Verstappen. De Red Bull-coureur domineerde het kampioenschap, ondanks enkele tegenslagen en zware wedstrijden. Zijn indrukwekkende prestaties waren een bron van trots voor zijn team en fans wereldwijd. Toch voelde het seizoen niet compleet. Achter de schermen speelden persoonlijke verhalen en moeilijke momenten een belangrijke rol.
Na de race in Las Vegas, waar Verstappen als vijfde eindigde, blikte hij terug op het seizoen. “Het was een lang seizoen,” zei hij. “We begonnen sterk, maar naarmate het seizoen vorderde, werd het steeds uitdagender. Toch zijn we als team blijven werken aan verbeteringen en hebben we onze doelen bereikt.”
Het harde werk van het team werd beloond met een vierde titel voor Verstappen, een prestatie die hij nooit had durven dromen. “Om viervoudig wereldkampioen te zijn, is iets waar ik altijd van gedroomd heb, maar wat nu werkelijkheid is geworden,” aldus een trotse Verstappen.
De rol van passie achter de schermen
De Formule 1 draait niet alleen om de coureurs en teams op het circuit. Een groot deel van het succes en de magie van de sport wordt gemaakt door de mensen achter de schermen. Van technici en journalisten tot fotografen, zij brengen de sport tot leven voor de miljoenen fans die de races volgen.
Eén van die mensen, die met zijn werk een enorme bijdrage leverde aan de beleving van de sport, was een persoon die jarenlang een bekend gezicht was in de paddock. Zijn aanwezigheid bracht unieke perspectieven en verhalen naar voren, en hij was geliefd bij zowel fans als coureurs.
Een uniek talent dat Formule 1 dichterbij bracht
In de Formule 1 is er altijd ruimte geweest voor uitzonderlijk talent. Niet alleen op de baan, maar ook daarbuiten. Fotografie speelt een cruciale rol in het vastleggen van de emotie, spanning en schoonheid van de sport. Een fotograaf kan met één klik een moment vereeuwigen dat voor altijd in de geschiedenisboeken van de sport wordt opgenomen.
Deze persoon stond bekend om zijn vermogen om met zijn camera de ziel van de Formule 1 vast te leggen. Hij legde niet alleen de race vast, maar ook de verhalen eromheen: de vreugde van een overwinning, de teleurstelling van een verlies en de ontroering van menselijke momenten in de paddock. Zijn werk bracht de Formule 1-wereld dichter bij de fans en maakte van gewone momenten onvergetelijke herinneringen.
Een verlies dat de Formule 1 raakt
Het nieuws sloeg in als een bom in de Formule 1-wereld: Peter van Egmond, de legendarische sportfotograaf, is op 68-jarige leeftijd overleden. Peter kampte al langere tijd met gezondheidsproblemen en was dit seizoen niet actief in de paddock. Toch maakte hij, ondanks zijn fysieke toestand, een laatste bezoek aan de Grand Prix van Brazilië, een plek die hij altijd speciaal vond.
Zijn overlijden laat een diepe leegte achter in de autosportwereld. Peter van Egmond stond bekend om zijn uitzonderlijke fotografie, waarmee hij niet alleen beelden maakte, maar verhalen vertelde. Zijn werk is voor altijd gegrift in de geschiedenis van de Formule 1, en zijn passie en toewijding blijven een inspiratie voor velen.
De reacties uit de Formule 1-gemeenschap
Na het nieuws van zijn overlijden stroomden de reacties binnen. Jos Verstappen, vader van Max Verstappen, eerde Peter met een ontroerend bericht op Instagram. “R.I.P. Peter. Een ware legende in onze sport en bovenal een prachtig persoon,” schreef hij. Max Verstappen deelde het bericht via zijn Instagram Stories, waarmee hij de impact van Peter’s overlijden benadrukte.
Fans en collega’s uitten massaal hun verdriet en medeleven. Berichten als “Peter zal gemist worden” en “Zijn werk bracht ons de Formule 1 zoals niemand anders dat kon” waren overal te lezen. De Formule 1-gemeenschap voelt het gemis van een man die meer was dan alleen een fotograaf.
Een blijvende nalatenschap
Het overlijden van Peter van Egmond herinnert ons eraan dat de Formule 1 niet alleen draait om snelheid en competitie, maar ook om de verhalen en mensen die de sport kleur geven. Peter’s foto’s hebben niet alleen races vastgelegd, maar ook de ziel van de sport.
Zijn nalatenschap is een herinnering aan hoe belangrijk de mensen achter de schermen zijn in het creëren van de magie van de Formule 1. Peter was een icoon, een man met een uniek talent en een groot hart. Zijn werk en persoonlijkheid zullen nooit vergeten worden.
De Formule 1-gemeenschap blijft rouwen om het verlies van een legende, terwijl ze tegelijkertijd de impact viert die Peter op de sport heeft gehad.
https://t.co/Ga9eks3PwF NEWS: Peter van Egmond passes away at the age of 68 https://t.co/yqIsOLOrbR pic.twitter.com/vywAC3IDQL
— Max Verstappen (@VerstappenCOM) January 4, 2025
Actueel
Droevig nieuws: Tore Sercu, de zoon van Mathias Sercu, is overleden
Het nieuws komt hard binnen in Vlaanderen: Tore Sercu, de zoon van acteur Mathias Sercu, is op jonge leeftijd heengegaan. Hij werd slechts 27 jaar oud. Al bijna vijf jaar lang leefde Tore met een uiterst agressieve en zeldzame aandoening, een strijd die hij met uitzonderlijke moed, openheid en veerkracht voerde – samen met zijn familie en geliefden.
Een diagnose die alles veranderde
In mei 2021, Tore was toen begin twintig, viel het leven van het gezin Sercu abrupt stil. Tore kreeg de diagnose plasmablastair myeloom, een bijzonder agressieve variant van de z!ekte van Kahler. Al snel volgde het onvoorstelbare bericht dat het om een ongeneeslijk traject ging. De woorden “terminaal” en “tijd” kwamen ineens centraal te staan in een leven dat nog maar net begonnen was.
Wat volgde, was geen korte, stille aftocht, maar een jarenlange strijd vol medische ingrepen, hoopvolle wendingen en telkens nieuwe tegenslagen. Tore koos ervoor om niet weg te kruipen, maar om – samen met zijn omgeving – elke dag bewust te blijven leven.
Behandelingen, hoop en telkens opnieuw beginnen
Vrij snel na de diagnose startte Tore met intensieve behandelingen. Eén van de meest ingrijpende was een autologe stamceltransplantatie, waarbij hij stamcellen kreeg van zijn zus Jade. Die periode was fysiek en emotioneel loodzwaar, maar bood ook een sprankje hoop. De therapieën sloegen aanvankelijk aan en zorgden ervoor dat Tore telkens opnieuw wat tijd won.
Die extra tijd noemde hij later zelf “leven in verlengingen”: geen vanzelfsprekende toekomst, maar dagen, weken en maanden die als bonus werden ervaren. Elk goed moment kreeg extra betekenis.
Door het oog van de naald – keer op keer
De jaren daarna waren een aaneenschakeling van medische crisissen die elke keer opnieuw alles op scherp zetten. In 2022 breidde de aandoening zich uit naar zijn centrale zenuwstelsel en hersenen, met ingrijpende gevolgen. In diezelfde periode verloor Tore ook een teelbal, opnieuw een harde klap in een lichaam dat al zo veel had moeten doorstaan.
In 2023 volgde een nieuwe schok: er werden tumoren vastgesteld in zijn oog, kaak en gehemelte. Voor velen zou dit het punt zijn geweest waarop de hoop definitief zou verdwijnen. Maar opnieuw gebeurde het onverwachte. De behandelingen sloegen aan. Tore herstelde telkens net genoeg om weer verder te kunnen, alsof hij steeds opnieuw door het oog van de naald kroop.
Artsen spraken over uitzonderlijke reacties op therapieën. Familie en vrienden spraken vooral over zijn mentale kracht.
Leven in verlengingen – een open blik naar binnen
In november 2024 besloot het gezin Sercu hun verhaal te delen met het grote publiek. Op VRT 1 ging de driedelige documentaire Leven in verlengingen in première. De reeks gaf een ongefilterde en eerlijke inkijk in hoe het leven van het gezin eruitzag sinds de diagnose.
De documentaire toonde niet alleen angst, pijn en onzekerheid, maar ook liefde, humor en verbondenheid. Kijkers zagen hoe Mathias Sercu en zijn partner balanceerden tussen bewust afscheid nemen en bewust leven, zonder ooit de hoop volledig los te laten.
Ook Tores vriendin Frauke kwam aan het woord. Haar rol was die van steunpilaar, geliefde en stille kracht. Samen vormden ze een hecht team, dat elke dag opnieuw koos voor nabijheid en eerlijkheid.
Herval na herval
In juni 2025 liet Mathias Sercu via sociale media weten dat het opnieuw slechter ging met zijn zoon. De aandoening was weer actief geworden, dit keer in het hersenvlies. Het was niet de eerste terugval, maar wel een van de zwaarste.
Tore onderging nog sessies radiotherapie, in de hoop opnieuw wat tijd te winnen. Maar deze keer bleek de z!ekte te vergevorderd. Vorige week werd hij overgebracht naar de intensieve zorg van UZ Gent, na een epileptische aanval die het gevolg was van de verergerde situatie.
Zijn toestand verslechterde snel. De familie week geen moment van zijn zijde.
Omringd door liefde
Op donderdag is Tore heengegaan, omringd door zijn ouders, zijn vriendin Frauke, zijn zus Jade en zijn schoonbroer. Het afscheid was intens, maar ook liefdevol. Voor wie hem kende, kwam het nieuws niet onverwacht – maar dat maakt het verlies niet minder zwaar.
VRT NWS bevestigde het nieuws en sprak over een einde dat kwam na een uitzonderlijk lange en moedige strijd. Vijf jaar lang had Tore elke dag opnieuw gekozen om er te zijn, om te voelen, te lachen en te verbinden.
Een blijvende indruk
Hoewel Tore zo jong was, liet hij een diepe indruk na. Niet alleen bij zijn familie en vrienden, maar ook bij de vele mensen die hem leerden kennen via de documentaire. Zijn openheid over z!ekte, angst en eindigheid raakte een gevoelige snaar in de samenleving.
Hij toonde dat kwetsbaarheid geen zwakte is. Dat leven niet altijd wordt gemeten in jaren, maar in intensiteit, liefde en betekenis.
Een gezin dat samen bleef staan
Voor Mathias Sercu en zijn gezin blijft een leegte achter die met geen woorden te vullen is. Tegelijk blijft er een ongelooflijke verbondenheid bestaan. Vijf jaar lang stonden ze samen in het oog van de storm. Ze deelden hoop, wanhoop, kleine overwinningen en grote angsten.
Die band – gesmeed in de zwaarste omstandigheden – is misschien wel Tores grootste nalatenschap.
Een verhaal dat blijft
Het verhaal van Tore Sercu is er één dat blijft nazinderen. Niet omdat het tragisch is, maar omdat het laat zien hoe ongelooflijk veel kracht, liefde en menselijkheid er kan bestaan, zelfs wanneer de toekomst onzeker is.
Hij leefde, zoals hij het zelf noemde, “in verlengingen”. Maar wat hij in die verlengingen heeft achtergelaten, is blijvend.
Onze gedachten gaan uit naar Mathias Sercu, zijn gezin, Frauke en iedereen die Tore liefhad. Zijn naam, zijn verhaal en zijn moed zullen niet vergeten worden.