Actueel
Gordon maakt alles en iedereen bij The Voice met de grond gelijk in spijkerhard bericht
De langverwachte terugkeer van The Voice of Holland zorgde gisteravond voor hoge kijkcijfers, volle huiskamers en volop discussie. Veel kijkers genoten zichtbaar van de comeback na vier jaar afwezigheid, maar niet iedereen liet zich meeslepen door enthousiasme. Eén bekende Nederlander liet zich juist opvallend kritisch uit: oud-jurylid en zanger Gordon. Op Facebook plaatste hij een lange, ongezouten analyse waarin hij het programma, de jury én de algehele uitstraling fileert. En zoals men van Gordon gewend is, deed hij dat zonder enige terughoudendheid.
Een icoon met ervaring spreekt
Gordon is geen buitenstaander als het om talentenjachten gaat. Jarenlang was hij jurylid bij onder meer Idols en X Factor en stond hij zelf decennialang op het podium. Hoewel hij tegenwoordig minder actief is als zanger, blijft hij een uitgesproken stem binnen de Nederlandse entertainmentwereld. Juist daarom kreeg zijn bericht veel aandacht: hij spreekt niet als boze kijker, maar als iemand die het format van binnenuit kent.
In zijn Facebookpost begint Gordon nog relatief mild. Hij geeft toe dat hij na jarenlange betrokkenheid bij talentenjachten eigenlijk “talentenjachtmoe” is geworden. Toch besloot hij The Voice een kans te geven, juist omdat het programma na zoveel tumult en schandalen opnieuw moest bewijzen dat het bestaansrecht had.
“Het concept blijft goud, maar de glans is weg”
Volgens Gordon ligt het probleem niet bij het basisidee van The Voice. Dat noemt hij nog steeds “goud”. Maar alles daaromheen zou zijn magie hebben verloren. Zelfs de opening en de leader konden hem niet overtuigen. Hij beschrijft het beeld als dof, de kleuren minder krachtig, en de iconische stoelen als opvallend gewoontjes. “Het had een hoog IKEA-gehalte,” schrijft hij scherp.
Daarmee zet hij meteen de toon: Gordon miste glamour, allure en grootsheid. Elementen die volgens hem altijd bij The Voice hoorden en het programma onderscheidend maakten van andere talentenjachten.
De jury krijgt het zwaar te verduren
Het grootste deel van zijn kritiek richt Gordon op de jury en presentatoren. Hij spaart daarbij niemand. Ilse DeLange moet het ontgelden vanwege haar kapsel, dat volgens hem oogde alsof ze “net de auto had staan wassen”. Chantal Janzen vond hij te sober gekleed, Edson da Graça verscheen volgens Gordon in een “oversized huispak”, Willie Wartaal droeg een outfit die zo van een goedkope webshop leek te komen, en Dinand Woesthoff kreeg het verwijt dat hij eruitzag alsof hij zijn pet was vergeten af te zetten na een mantra-les.
Hoewel Gordon tussendoor benadrukt dat hij respect heeft voor alle betrokkenen, is zijn boodschap helder: hij vond het geheel inspiratieloos en stijlarm. Waar vroeger alles draaide om uitstraling en entertainment, leek het nu volgens hem alsof “less is more” te letterlijk was genomen.
Heimwee naar oude gezichten
Opvallend is dat Gordon expliciet aangeeft dat hij Martijn Krabbé en Wendy van Dijk miste. Volgens hem brachten zij altijd klasse, humor en presentatiekracht mee. Martijn in zijn strakke pakken of smokings, Wendy als charmante tegenhanger: dat duo gaf volgens Gordon het programma een herkenbaar en professioneel gezicht.
Het feit dat Martijn Krabbé nu alleen als voice-over te horen is, noemt Gordon uiteindelijk het enige echte lichtpunt van de avond. “De prachtige stem van Martijn redde de boel,” schrijft hij. Daarmee noemt hij Krabbé zelfs “de enige echte Voice van de avond”.
Kritiek op het jureren: “Niemand durfde eerlijk te zijn”
Ook inhoudelijk spaart Gordon de jury niet. Hij is vooral kritisch op het jureren zelf. De eerste kandidaat, Sanne, die bij veel kijkers juist enthousiast werd ontvangen, vond Gordon middelmatig. Volgens hem was haar zang niet zuiver en werden de stoelen te snel omgedraaid, vooral omdat Ilse DeLange al vroeg drukte en de rest haar volgde.
Dat is volgens Gordon hét probleem: zodra alle coaches zijn omgedraaid, kan er geen eerlijk oordeel meer komen. “Niemand durfde nog eerlijk te zijn,” schrijft hij. Ook stelt hij vraagtekens bij het gebruik van technische hulpmiddelen in de studio, waarmee zang volgens hem wordt opgepoetst.
Daartegenover noemt hij het pijnlijk dat een volgende kandidaat – die volgens hem klonk en oogde als een wereldster – geen enkele coach wist te overtuigen. “Oei oei oei,” aldus Gordon. Dat soort beslissingen noemt hij grote missers.
Een rommelig geheel
Volgens Gordon oogde de aflevering als een allegaartje. Jong talent, oudere kandidaten, uiteenlopende niveaus: alles door elkaar. Hij noemt zelfs een kandidaat die volgens hem meer thuishoorde bij The Voice Senior, al prees hij diens optreden wel. Voor een eerste aflevering, die volgens Gordon moet knallen en overtuigen, vond hij het niveau simpelweg onvoldoende.
“Je wil shinen, je wil binnenkomen met een klapper,” schrijft hij. “Dit belooft niet veel goeds voor de rest van de serie.”
Vergelijkingen met andere programma’s
Uiteindelijk zapte Gordon weg en belandde hij bij Vrienden van Amstel Live. Ook daar was hij niet onverdeeld enthousiast, maar hij noemde wel Davina Michelle en Flemming als voorbeelden van echte vocale klasse. Daarmee onderstreept hij zijn punt: niet iedereen is geschikt voor dit vak, en ook jureren is volgens hem een vak apart.
Hij haalt daarbij uit naar eerdere jurykeuzes in talentenjachten, zoals Jeroen van der Boom en Lil’ Kleine, die volgens hem “tenenkrommende commentaren” leverden. Over Suzan & Freek is hij milder: hij noemt hen talentvol en sympathiek, maar vindt hun commentaar te braaf en te voorzichtig.
Een scherpe conclusie
Gordon sluit zijn betoog af met een metafoor die veel gedeeld wordt: “Een The Voice zonder Voice is als een Magnum zonder chocola. Lekker, maar je mist de chocola.” Daarmee vat hij zijn teleurstelling samen: het programma is er nog wel, maar volgens hem ontbreekt de ziel, de spanning en de durf die het ooit zo groot maakten.
Verdeelde reacties
Op sociale media zijn de reacties verdeeld. Sommigen prijzen Gordon om zijn eerlijkheid en ervaring, anderen vinden hem zuur of overdreven. Eén ding is duidelijk: zijn woorden zorgen opnieuw voor discussie, en daarmee bewijst hij onbedoeld dat The Voice of Holland weer leeft. Of dat nu door enthousiasme of kritiek is – het programma roept weer emoties op. En misschien is dat, hoe pijnlijk soms ook, precies wat televisie nodig heeft.
Actueel
Jean-Marie Pfaff geeft eerlijk update over zijn vrouw Carmen: “Nooit meer”
Het leven van de familie Pfaff, jarenlang gevolgd door miljoenen Vlamingen en Nederlanders, heeft de afgelopen jaren een ongekend zware wending genomen. Waar het gezin ooit symbool stond voor levenslust, humor en samenhorigheid, wordt het dagelijkse leven nu overschaduwd door zorg, herstel en blijvende beperkingen. In een openhartig en emotioneel gesprek met Het Nieuwsblad doet Jean-Marie Pfaff (72) een onthulling die diepe indruk maakt: zijn vrouw Carmen is officieel invalide verklaard. Het is een uitspraak die de ernst van wat het gezin heeft doorgemaakt in één klap duidelijk maakt.
Een vakantie die alles veranderde
De opeenvolging van drama’s begon in mei 2023, tijdens wat een ontspannen vakantie op Mallorca had moeten worden. Voor Carmen Pfaff sloeg het noodlot onverwacht toe: ze werd getroffen door een zware hersenbloeding. Plots stond het leven van het gezin volledig stil. Carmen belandde in kritieke toestand op de afdeling intensieve zorg, waar artsen dagenlang vreesden voor het ergste.
Voor Jean-Marie en hun dochters Debby, Kelly en Lyndsey brak een periode aan van angst, onzekerheid en machteloos wachten. De man die Vlaanderen jarenlang kende als de flamboyante, energieke doelman van de Rode Duivels, stond nu naast het ziekenhuisbed van zijn vrouw, niet wetend of ze het zou halen. “Dat waren de donkerste dagen van mijn leven,” liet hij eerder al doorschemeren.
Een loodzware revalidatie
Tegen alle verwachtingen in overleefde Carmen de hersenbloeding. Wat volgde, was echter geen snelle terugkeer naar het oude leven, maar een lange en slopende revalidatie. Ze moest opnieuw leren vertrouwen op haar lichaam, haar evenwicht hervinden en omgaan met vermoeidheid en beperkingen die haar dagelijks leven bepaalden.
In die periode speelde de familie een cruciale rol. De dochters Pfaff waren voortdurend aanwezig, boden emotionele steun en hielpen hun moeder door momenten van wanhoop heen. Jean-Marie noemt die familiale verbondenheid nog altijd de reden dat Carmen niet heeft opgegeven. “Zonder onze kinderen was dit niet gelukt,” zegt hij.
Langzaam leek er weer wat licht te komen aan het einde van de tunnel. Carmen boekte vooruitgang, het gezin begon voorzichtig te hopen dat het ergste achter de rug was. Maar het lot had andere plannen.
De klap van de homejacking
In augustus 2023 sloeg het noodlot opnieuw toe, en dit keer op een manier die diepe psychologische wonden naliet. Terwijl Jean-Marie afwezig was, drongen drie mannen de woning van de Pfaffs in Brasschaat binnen. Carmen, nog herstellende van haar hersenbloeding, was alleen thuis.
Wat volgde was een brute homejacking. Carmen kreeg slagen tegen het hoofd, werd aan haar arm meegesleurd over een marmeren trap en uiteindelijk opgesloten in het toilet. De daders gingen ervandoor met juwelen, maar de materiële schade verbleekt volledig bij wat dit incident emotioneel en fysiek heeft aangericht.
Jean-Marie vertelt er zichtbaar aangeslagen over: “Mijn vrouw was net aan het herstellen van haar beroerte, en dan gebeurt dit. Dat is niet te vatten.” De angst, het gevoel van onveiligheid en de hernieuwde lichamelijke schade maakten het herstel van Carmen opnieuw een stuk zwaarder.
Officieel invalide verklaard
De gevolgen van deze dubbele klap zijn blijvend. In het interview onthult Jean-Marie dat Carmen inmiddels voor 67 procent invalide is verklaard. Het is een harde realiteit, die bevestigt wat het gezin al langer voelde: het leven zal nooit meer worden zoals het was.
“Het gaat redelijk,” zegt Jean-Marie eerlijk, “maar we moeten aanvaarden dat het nooit meer hetzelfde wordt.” Die woorden dragen zowel verdriet als berusting in zich. Carmen kan niet meer alles wat ze vroeger deed, en eenvoudige dagelijkse handelingen vragen vaak meer tijd, energie en ondersteuning.
Leven met beperkingen
Toch weigert de familie Pfaff zich volledig te laten verlammen door het verdriet. Carmen probeert, binnen haar mogelijkheden, nog steeds van het leven te genieten. Kleine momenten krijgen een grotere betekenis: samen zijn met de kinderen, lachen met de kleinkinderen, een rustige dag thuis zonder stress.
Jean-Marie wijkt geen moment meer van haar zijde. Waar hij vroeger bekendstond om zijn drukke agenda en publieke optredens, ligt zijn focus nu volledig bij zijn vrouw. “Ik ben er meer dan ooit voor haar,” zegt hij. “Dat is mijn taak, mijn plicht, maar vooral mijn liefde.”
Angst en veiligheid
De homejacking heeft ook het gevoel van veiligheid voorgoed aangetast. Het huis in Brasschaat, ooit een veilige haven, draagt nu beladen herinneringen met zich mee. Jean-Marie geeft toe dat de angst soms nog aanwezig is, vooral bij Carmen. Slapen, alleen zijn, onverwachte geluiden – het zijn triggers geworden.
Toch probeert het gezin niet in die angst te blijven hangen. Met extra veiligheidsmaatregelen en de steun van elkaar zoeken ze een nieuw evenwicht. “Je kunt niet blijven leven in schrik,” zegt Jean-Marie. “Maar je neemt het wel mee, elke dag.”
Dankbaarheid ondanks alles
Wat opvalt in het verhaal van Jean-Marie Pfaff is de dankbaarheid die, ondanks alles, blijft doorschemeren. Dankbaarheid dat Carmen de hersenbloeding heeft overleefd. Dankbaarheid dat ze de homejacking heeft doorstaan. En vooral dankbaarheid voor de familieband die sterker is geworden door de tegenslagen.
“Onze juwelen zijn weg,” zei hij eerder al, “maar Carmen is er nog. Dat is wat telt.” Die zin vat perfect samen waar het voor hem om draait. Materiële zaken zijn vervangbaar, gezondheid en liefde niet.
Een ander leven, maar samen
Het leven van de familie Pfaff is onherroepelijk veranderd. De vrolijke televisiemomenten van vroeger maken plaats voor een stiller bestaan, waarin zorg en aandacht centraal staan. Maar de kern van het gezin – samen, loyaal en veerkrachtig – is intact gebleven.
Jean-Marie sluit af met woorden die zowel verdrietig als hoopvol zijn: “We maken er samen het beste van. Elke dag opnieuw.” Het is geen optimisme uit naïviteit, maar uit liefde. En misschien is dat, ondanks alles, de grootste kracht van de familie Pfaff.