Actueel
Gordon krijgt het aan de stok met Tino Martin: ´Hij zoekt het gewoon zelf op dat hij pispaal is´
Tino Martin, een van de meest populaire zangers van Nederland, heeft in een interview met The Friday Move zijn mening gegeven over de huidige situatie van Gordon. Volgens Tino heeft Gordon het grotendeels aan zichzelf te danken dat hij tegenwoordig zoveel kritiek krijgt. Hoewel hij respect heeft voor Gordon als artiest, laat hij niet na zijn kritiek te delen.
Muzikale helden
Tijdens het interview met Wilfred Genee vertelde Tino Martin over de artiesten die hem vroeger inspireerden. “Mijn helden waren vroeger echt Hazes, Froger… Met René ben ik helemaal goed en ik heb hem ook wel eens te gast gehad bij mij in de show,” vertelde Tino. Hij roemde ook artiesten uit de jaren 90, zoals Ruth Jacott, Gerard Joling en Gordon. Over de muziek uit die tijd zei hij: “Dat is eigenlijk de muziek die ik het leukst vind.”
Gordon onder vuur
Wilfred Genee vroeg Tino hoe hij aankijkt tegen de huidige situatie rondom Gordon. De zanger ligt al enige tijd onder vuur vanwege zijn optredens en mediaoptredens. “Wat vind je ervan wat er nu met Gordon gebeurt dan? Die ligt behoorlijk onder vuur als het om z’n zingen gaat,” vroeg Wilfred.
Kritische noot
Hoewel Tino aangeeft goed met Gordon te zijn, is hij kritisch over hoe Gordon met de situatie omgaat. “Ik vind dat hij dat wel een beetje over zichzelf afroept,” zei Tino. Hij benadrukte echter dat hij het jammer vindt, omdat Gordon een groot talent is: “Deze gozer kon zó verschrikkelijk goed zingen. Het was een blanke man met een soulstem.”
Verlies van kwaliteit
Tino vermoedt dat Gordon zijn stem niet goed heeft onderhouden en dat leeftijd hierin een rol speelt. “Je wordt wat ouder en je moet je stem goed onderhouden,” zei hij. Volgens Tino is het essentieel om als zanger continu te blijven werken aan je stem, iets wat bij Gordon mogelijk is nagelaten.
Pispaal van de media
Naast de kritiek op Gordon’s zang, vindt Tino ook dat Gordon zichzelf in een lastige positie heeft gemanoeuvreerd in de media. “Hij roept het over zichzelf af door de manier waarop hij daar dan weer op reageert en hoe hij daarmee omgaat. Dat is jammer,” aldus Tino. Hij vindt het sneu dat Gordon nu vaak als “pispaal” wordt gezien.
Eigen ervaringen
Tino gaf toe dat hij zelf ook niet altijd perfect is geweest. “Ik zing al een hele tijd en ik heb ook wel eens een paar uitglijders en missers gemaakt,” vertelde hij. Vooral na de coronatijd had hij het moeilijk: “Het gaat weer beginnen, maar ik voel het niet.”
Lessen geleerd
In tegenstelling tot Gordon, ziet Tino zijn eigen problemen als tijdelijk. “Ik was er helemaal uit en heb een jaar lang een aantal dingen wel verkloot. Daar heb ik ook echt wel voor op de blaren gezeten,” zei hij. Inmiddels heeft hij zijn draai weer gevonden en is hij bezig met een nieuwe theatertour.
Conclusie
Tino Martin respecteert Gordon als artiest, maar hij is kritisch over hoe de zanger met zijn carrière en media-imago omgaat. Volgens Tino is het belangrijk om zowel je stem als je reputatie goed te onderhouden om succesvol te blijven in de muziekindustrie. Voor zichzelf ziet hij een positieve toekomst, terwijl hij hoopt dat Gordon zijn situatie kan verbeteren.
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.