Actueel
Frontale aanval op Nathalie Thielen tijdens rechtszaak: ‘Ze deelde het bed met Marco’
Advocaten van Marco Borsato halen fel uit in rechtszaak: ‘Eerlijk proces ontbreekt’
In de rechtbank van Utrecht is
vandaag de strafzaak tegen zanger Marco Borsato hervat. Nadat het
0penbaar Ministerie
(OM) eerder een onvoorwaardelijke gev*ngenisstraf van vijf
maanden had geëist, was het nu de beurt aan de
verdediging om te reageren.
Advocaten Carry en
Geert-Jan Knoops voerden namens de zanger het woord
en kwamen met scherpe kritiek op zowel het OM als
op Nathalie
Thielen, de moeder van het vermeende slacht0ffer,
Asmara.
Carry Knoops opent fel: “Er speelt meer dan het OM wil zien”
Advocaat Carry Knoops begon haar betoog met een stevige uithaal naar het OM, dat volgens haar onvoldoende oog heeft voor de complexiteit van de situatie waarin Borsato terechtkwam. Ze benadrukte dat de zanger jarenlang in een lastige positie verkeerde door de hechte relatie met het gezin van de aangeefster.
“In Nederland vragen we vaak: waarom blijft iemand in een ongezonde relatie? Waarom stapt iemand niet op? Er speelt altijd van alles mee — gevoelens van loyaliteit, angst of schuld. Ook hier was dat zo,” aldus Knoops.
Volgens haar heeft Borsato in zijn verhoren uitvoerig uitgelegd waarom hij regelmatig bij het gezin over de vloer kwam, maar is die uitleg grotendeels genegeerd. De verdediging betoogde dat de zanger juist probeerde grenzen te bewaken, maar dat de context waarin alles plaatsvond, door het OM onvoldoende is meegenomen.
Uithaal naar de moeder: “Ze trok iedereen in haar fuik”
Een van de meest opvallende momenten in het pleidooi was de directe aanval van Knoops op de moeder van het vermeende slacht0ffer, die jarenlang voorzitter was van de fanclub van Borsato en nauwe banden had met hem.
“De moeder maakte foto’s van haar dochter en deelde zelf het bed met Marco Borsato,” zei Knoops. “Ze trok langzamerhand iedereen in haar fuik, inclusief vrienden van Marco.”
Volgens de advocate was er sprake van een langdurige en ingewikkelde vriendschap tussen Borsato en de moeder, die volgens haar “ver vervreemd raakte van wat normaal is.” Knoops stelde dat de vrouw met haar gedrag een verstoorde sfeer creëerde waarin de zanger ongewild verzeild raakte.
De verdediging benadrukte verder dat Borsato meerdere keren geprobeerd zou hebben het gesprek aan te gaan over het gedrag binnen het gezin, maar dat zijn zorgen telkens werden weggewuifd.
“Ontlastend materiaal genegeerd”
Een tweede belangrijk punt van kritiek betrof het bewijsdossier. Knoops stelde dat de verdediging op het laatste moment 500 uur aan geluidsmateriaal ontving, waarvan slechts een klein deel daadwerkelijk was uitgewerkt.
“Er zit volgens ons ontlastend materiaal tussen,” zei ze. “Maar het OM kiest er bewust voor om alleen die fragmenten te gebruiken die belastend lijken. De context wordt compleet genegeerd.”
Zo zou een gesprek van anderhalf uur slechts deels zijn getranscribeerd, terwijl juist in dat gesprek aanwijzingen zouden zitten dat Borsato niet de grenzen overschreed die hem worden verweten. Volgens de verdediging is daardoor een vertekend beeld ontstaan.
Knoops uitte bovendien haar frustratie over het feit dat de rechtbank eerder bijna alle onderzoeksverzoeken van de verdediging had afgewezen.
“De onderzoeksrechter bleek later iets soepeler, maar een eerlijk proces hoort vanaf het begin volledig te zijn,” aldus Knoops.
“Een verkeerde interpretatie van stilte”
Een belangrijk discussiepunt betrof de manier waarop het OM een heimelijk opgenomen gesprek tussen Borsato en de moeder heeft geïnterpreteerd. In dat gesprek ontkende de zanger de beschuldigingen niet direct, wat volgens het OM duidt op schuld.
Knoops wees dat resoluut van de hand:
“Het OM zegt: hij ontkende niet fel genoeg, dus zal het wel waar zijn. Maar zo werkt het niet. Marco was overrompeld. Hij dacht dat hij een zakelijk gesprek zou voeren en ineens ging het over vermeend misbruik. Die schrikreactie is menselijk.”
Volgens haar is het onterecht dat stiltes of verwarring van de zanger worden uitgelegd als bevestiging van schuld.
“Wie ooit onterecht beschuldigd is, weet dat ongeloof en paniek vaak de eerste emoties zijn — geen rationele verdediging.”
Vragen over ontbrekende dagboeken
De verdediging vroeg ook aandacht voor ontbrekende dagboeken van het vermeende slacht0ffer. In het dossier bevindt zich één dagboek waarin zij haar gevoelens en gebeurtenissen beschrijft, maar volgens Knoops zou zij gedurende meerdere jaren aantekeningen hebben bijgehouden.
“Als ze altijd dagboeken schreef, waar zijn de andere dan? Als die bestaan, moeten die worden onderzocht. Je kunt niet één fragment gebruiken en de rest negeren.”
Volgens de advocaten is het cruciaal dat het volledige beeld wordt onderzocht, omdat juist context belangrijk kan zijn voor de interpretatie van de gebeurtenissen.
“Waarheidsvinding is meer dan geloven”
Carry Knoops stelde dat het OM te gemakkelijk aanneemt dat de verklaringen van het vermeende slacht0ffer betrouwbaar zijn.
“Waarom heeft het OM niet even zorgvuldig gekeken naar de verklaringen van Marco Borsato, die vier jaar lang consequent hetzelfde heeft verteld?” vroeg ze retorisch.
Ze verwees naar deskundigen die eerder stelden dat gedrag van vermeende slacht0ffers niet altijd eenduidig te koppelen is aan daadwerkelijk misbruik. Ook hekelde ze dat het OM volgens haar belangrijke rapporten van rechtspsycholoog Peter van Koppen heeft genegeerd.
“Iedereen verdient een eerlijk proces,” benadrukte ze. “Het OM hoort te staan voor waarheidsvinding. Daar hoort óók ontlastend bewijs bij. En dat missen we in dit dossier.”
Tot slot zei ze:
“Ik ben het eens met het OM dat een kind nooit verantwoordelijk is voor grensoverschrijdend gedrag. Maar dan moet dat gedrag wel vaststaan — en daar ontbreekt het aan.”
Geert-Jan Knoops: “De media hebben de zaak beïnvloed”
Na zijn echtgenote nam Geert-Jan Knoops het woord. Hij legde de nadruk op de rol van de media en de moeder van de aangeefster in het ontstaan van de aangifte. Volgens hem was het niet een plotselinge beslissing van het meisje, maar een proces dat werd beïnvloed door haar omgeving.
“Het is onbeschrijfelijk dat het OM stelt dat er geen sturing is geweest. Heeft men het dossier wel gelezen?” vroeg hij zich hardop af.
Hij verwees naar een video van het onlineprogramma Roddelpraat, waarin destijds uitgebreid werd gesproken over Borsato. Volgens Knoops was juist die video de aanleiding voor de aangifte.
“Dat was een externe trigger, geen intrinsiek besluit. De aangifte kwam niet voort uit een plotselinge herinnering, maar uit druk van buitenaf – van de media en van haar moeder.”
Knoops noemde ook journalist John van den Heuvel als iemand die volgens hem onbedoeld invloed heeft gehad op het verloop van de zaak.
“Wij verzinnen dit niet,” zei hij fel. “Het staat allemaal in het dossier. Als men dat negeert, dan is er sprake van tunnelvisie.”
“De indruk van schuld is geen bewijs van schuld”
De advocaten benadrukten dat de publieke beeldvorming inmiddels volledig is losgezongen van de feiten. Volgens hen is Borsato al veroordeeld in de media, nog voordat een rechter uitspraak heeft gedaan.
“Iedereen heeft een mening, maar rechtspraak is geen talkshow,” aldus Carry Knoops. “Het is onze taak om feiten te onderscheiden van aannames.”
Ze vroeg de rechtbank om niet te buigen voor publieke druk, maar te kijken naar het dossier zelf.
“We vragen geen voorkeursbehandeling, alleen een eerlijk proces waarin álle informatie wordt gewogen.”
Publiek en media volgen gespannen mee
De publieke belangstelling voor de zaak blijft enorm. Buiten de rechtbank verzamelden zich opnieuw journalisten en nieuwsgierige voorbijgangers. Op sociale media wordt fel gediscussieerd: sommigen vinden dat de verdediging vooral afleidt, anderen prijzen de advocaten om hun vasthoudendheid.
De uitspraak in de zaak wordt naar verwachting begin december gedaan. Tot die tijd blijft de spanning hoog — niet alleen in de rechtbank, maar ook in het publieke debat.
Samenvatting
-
Het OM eist vijf maanden cel tegen Marco Borsato.
-
Advocaten Carry en Geert-Jan Knoops halen uit naar het OM en de moeder van het vermeende slacht0ffer.
-
De verdediging zegt dat er ontlastend materiaal is genegeerd en dat het proces niet eerlijk is verlopen.
-
Volgens Geert-Jan Knoops werd de aangifte beïnvloed door media-aandacht en druk van buitenaf.
-
De uitspraak in de zaak volgt begin december.
Gioia, de geliefde hond van Monique Westenberg, zet onverwachte stap richting herstel na zware periode
De afgelopen maanden stonden voor Monique Westenberg volledig in het teken van zorg, angst en hoop. Haar hond Gioia, al jaren een belangrijk en geliefd deel van haar gezin, ging door een extreem zware tijd. Wat begon als een medische tegenslag, groeide uit tot een rollercoaster van emoties waarin Monique – openhartig zoals we haar kennen – haar volgers stap voor stap meenam.
Het verhaal van Gioia raakte duizenden mensen, niet alleen omdat het gaat om een huisdier, maar vooral door de manier waarop Monique beschrijft hoe diep de band tussen mens en dier kan zijn. En hoe broos het leven soms aanvoelt wanneer een dierbare onverwachts verzwakt. Toch kwam er een wending die niemand had durven voorspellen.
Een tweede diagnose die alles veranderde
In september deelde Monique een bericht dat insloeg bij haar volgers: bij Gioia was opnieuw een mastceltumor gevonden. Dat betekende dat de hond, voor de tweede keer, een intensieve chemobehandeling van acht weken moest ondergaan.
Wie Monique langer volgt, weet hoe groot haar liefde is voor haar dieren. De diagnose kwam dan ook als een schok. Maar Monique besloot er vol voor te gaan, samen met haar gezin en de dierenartsen die Gioia al langere tijd begeleiden.
De behandeling was zwaar, maar Gioia zette door. Toch bleef Monique eerlijk over haar zorgen: ze wist dat zo’n kuur veel vraagt van het lichaam van een hond. De weken daarna leefde ze tussen hoop en realiteit, vastbesloten om Gioia door deze moeilijke periode heen te helpen.
Een Halloweenavond die anders liep dan verwacht
Aanvankelijk leek Gioia de behandeling redelijk te verdragen, maar enkele dagen geleden sloeg de stemming volledig om. Monique vertelt op Instagram dat wat een gezellige Halloweenavond had moeten worden, ineens in het teken kwam te staan van grote zorgen.
Gioia kreeg hoge koorts, had duidelijk pijn en reageerde nauwelijks nog. Monique reed onmiddellijk naar de dierenkliniek, waar de hond direct aan het infuus werd gelegd. Een angstige nacht volgde – een nacht vol onzekerheid, waarin Monique moest toezien hoe haar trouwe viervoeter zichtbaar aan kracht verloor.
Pas de volgende dag kwam er duidelijkheid. Gioia bleek een ontsteking te hebben. Een op zichzelf behandelbare complicatie, maar door de chemobehandeling was haar lichaam zo verzwakt dat ze nauwelijks weerstand had om deze nieuwe tegenslag aan te kunnen.
Monique schreef dat ze haar
hondje niet meer herkende:
“Toen ik haar zag, keek ze
dwars door me heen. Ze piepte, was gedesoriënteerd, wilde niet eten
en kon nauwelijks staan. Met een gebroken hart ging ik naar huis,
met in mijn gedachten dat ik de volgende dag misschien een
onmogelijke keuze moest maken.”
Het zijn woorden die door merg en been gaan, herkenbaar voor iedereen die ooit een dier heeft zien worstelen met gezondheid.
De dag waarop alles nóg slechter leek te worden
De daaropvolgende dag verslechterde Gioia’s toestand verder. Ze was volledig uitgeput en reageerde nauwelijks meer op prikkels. Volgens de artsen was het enorm spannend welke kant het zou opgaan. Monique hield rekening met élk scenario, al wilde ze dat eigenlijk niet.
Toch bleef ze bij haar hond, bleef ze praten, bleef ze hopen – hoe klein de kans ook leek. En toen gebeurde iets wat niemand had verwacht.
Een onverwacht teken van leven
Op een moment waarop Monique geen enkel signaal meer kreeg dat Gioia zich beter voelde, ontving zij plots een filmpje van de kliniek. Tot haar verbazing zag ze haar hond staan. Niet stevig, niet stabiel, maar ze stond.
Dat kleine moment betekende
alles.
“Ze probeerde te lopen, maar
ze stond. Ze was tot leven gekomen. Met tranen ben ik gaan slapen.
Zou ze het dan toch redden?”
De antibiotica die ze had gekregen, bleek aan te slaan. Eindelijk kwam er een beetje lucht.
De dag erna gebeurde opnieuw iets hoopgevends: Gioia kwispelde en probeerde naar Monique toe te komen. Ze at zelfs een stukje rosbief – haar eerste hapje in dagen. Monique schreef dat haar meisje een beetje terugkwam, en dat moment gaf haar nieuwe kracht om door te gaan.
De koorts zakt en de sprankeling keert terug
Weer een dag later bleek de koorts verdwenen. Het was alsof er langzaam een gordijn werd geopend en de lichtstraal van herstel naar binnen viel. Toen Monique die avond de kliniek binnenstapte, zag ze Gioia al op haar wachten.
“Haar reactie was onbeschrijflijk. Mijn meisje had weer sprankeling in haar ogen.”
Na vijf dagen vol tranen, slapeloze nachten, onmacht en diepe angst, volgde eindelijk goed nieuws: Gioia mocht mee naar huis.
Monique in tranen van opluchting: ‘Welkom thuis, mijn hart’
Monique sloot haar update af
met woorden die de opluchting en dankbaarheid perfect
samenvatten:
“Vandaag mocht ik haar
ophalen, met tranen van geluk. Welkom thuis, mijn hart.”
De periode die achter hen ligt, was intens en emotioneel. Niet alleen voor Monique en haar gezin, maar ook voor de duizenden mensen die op sociale media met haar meeleefden. Het verhaal van Gioia toont opnieuw aan hoe bijzonder de band is tussen mens en dier, en hoe hoop soms precies op het moment komt waarop je het niet meer verwacht.
Waarom dit verhaal zoveel mensen raakt
De openheid van Monique zorgt ervoor dat velen zich herkennen in haar emoties. Het gaat niet alleen over een z!eke hond, maar over liefde, loyaliteit, zorg en de angst om iets dierbaars kwijt te raken.
Bovendien laat dit verhaal zien hoe belangrijk goede veterinaire zorg is en hoe intensief herstel voor dieren kan zijn. Door haar verhaal te delen, helpt Monique anderen die in soortgelijke situaties zitten zich minder alleen te voelen.
Voorzichtig vooruit kijken
Hoewel Gioia nu weer thuis is, zal haar herstel aandacht en rust vragen. Monique benadrukt dat dit pas het begin is van een langere fase van zorg en monitoring. Maar dat Gioia overeind krabbelde op een moment dat niemand het nog verwachtte, geeft hoop voor de komende tijd.
Haar veerkracht en het doorzettingsvermogen van Monique vormen samen een indrukwekkend verhaal — één dat laat zien hoe sterk de band tussen mens en dier kan zijn.