In het programma De Mutti’s draait het niet om snelle meningen of perfecte plaatjes, maar om eerlijke gesprekken over het moederschap in al zijn facetten. Elke aflevering schuiven bekende vrouwen aan die openhartig vertellen over hun leven als moeder: de vreugde, de twijfels, de offers en de momenten waarop je beseft dat niets vanzelfsprekend is. In de recentste aflevering raakt het gesprek aan een onderwerp dat voor veel vrouwen herkenbaar én pijnlijk is: het moment waarop je afscheid moet nemen van een levensfase die je diep heeft gevormd.

Het besef dat een hoofdstuk afsluit

Voor Stephanie Planckaert is dat moment duidelijk dichterbij gekomen. Ze is moeder van drie kinderen en voelt steeds sterker dat de vraag naar een vierde kindje geen open eind meer heeft. Niet omdat ze geen liefde meer voelt voor het moederschap, integendeel. Juist omdat moeder zijn zo verweven is met wie ze is, maakt het besef dat dit hoofdstuk mogelijk afgesloten wordt extra zwaar.

Stephanie verwoordt het zonder drama, maar met voelbare emotie. Ze weet rationeel dat haar gezin compleet is zoals het nu is. Een extra kindje zou haar leven opnieuw volledig op zijn kop zetten, zowel praktisch als emotioneel. Toch voelt het besluit niet als een simpele keuze, maar als een afscheid. Niet alleen van het idee van een baby, maar van een versie van zichzelf.

“Moeder zijn is mijn identiteit,” klinkt het. En precies daar wringt het. Want als dat deel van je leven langzaam afloopt, wie ben je dan daarna?

Moederschap als kern van wie je bent

Wat Stephanie raakt, is iets wat veel moeders herkennen maar zelden hardop uitspreken. Het moederschap is niet zomaar een rol, het is een allesomvattende levensfase. Jarenlang draait je agenda, je lichaam, je energie en je emoties rond zorgen voor een ander. De gedachte dat die intensieve periode voorbijgaat, kan voelen als een vorm van verlies, zelfs wanneer je dankbaar bent voor alles wat je hebt mogen meemaken.

Ze benoemt het eerlijk: zichzelf heruitvinden voelt spannend, misschien zelfs beangstigend. Niet omdat ze ongelukkig is, maar omdat verandering nu eenmaal confronterend is. Het loslaten van een fase betekent ook ruimte maken voor iets nieuws, en dat vraagt moed.

Een ander verhaal, dezelfde kwetsbaarheid

Aan tafel zit ook Anastasya Chernook, moeder van haar vijfjarige zoon Donald. Haar verhaal raakt een andere, maar minstens zo gevoelige snaar. Waar Stephanie worstelt met het afsluiten van het moederschap, worstelt Anastasya met het verlangen naar een tweede kindje dat niet vanzelf komt.

Voor het eerst deelt ze openlijk dat ze afgelopen zomer zwanger was. Twee maanden lang leefde ze met hoop, plannen en verwachtingen, tot het misging. Kort voor de opname van de podcast bleek dat de zwangerschap niet was doorgezet. Ze vertelt hoe ze daar wekenlang mee rondliep, terwijl de buitenwereld niets wist.

Wat het extra zwaar maakte: haar zoon Donald wist ervan.

Het gewicht van hoop bij een kind

Anastasya vertelt hoe Donald zich verheugde op een broertje of zusje. Hij stelde vragen, droomde vooruit en keek uit naar wat zou komen. Dat besef maakt haar verdriet dubbel. Niet alleen moest zij zelf omgaan met het verlies, ze voelde ook de verantwoordelijkheid tegenover haar kind.

Ze vraagt zich hardop af of het wel verstandig was om het hem te vertellen. Was het te vroeg? Had ze hem willen beschermen? Het zijn vragen zonder eenvoudig antwoord. Want hoe leg je aan een kind uit dat iets waar je samen naar uitkeek, plots niet meer doorgaat?

De pijn zit niet alleen in het verlies zelf, maar ook in het moeten dragen van teleurstelling voor iemand die je het liefst altijd zou willen behoeden voor verdriet.

Tussen verlangen en realiteit

Hoewel de wens voor een tweede kindje nog altijd leeft, is Anastasya realistisch over haar situatie. Haar agenda voor de komende periode zit vol intensieve projecten die veel van haar lichaam en energie vragen. Zwanger zijn vraagt rust, ruimte en aandacht — precies datgene wat ze nu moeilijk kan garanderen.

Ze zegt het zonder bitterheid, maar met zichtbare twijfel: ze wil kunnen genieten van een zwangerschap, niet voortdurend uitgeput zijn. En ze weet dat timing een rol speelt, hoe hard dat soms ook is om te accepteren.

Tegelijkertijd relativeert ze haar eigen verdriet. Ze benadrukt hoe dankbaar ze is dat ze moeder mocht worden van Donald. Dat ze een zwangerschap heeft gekend. Dat ze een gezond kind heeft. En ze spreekt haar medeleven uit met vrouwen bij wie die wens onvervuld blijft.

Dankbaarheid naast verdriet

Wat deze aflevering van De Mutti’s zo bijzonder maakt, is dat beide verhalen naast elkaar mogen bestaan. Het verhaal van afscheid en het verhaal van verlangen. Het besef dat moederschap nooit één rechte lijn is, maar een mozaïek van vreugde, twijfel, verlies en groei.

Stephanie en Anastasya tonen elk op hun manier dat het oké is om gemengde gevoelens te hebben. Dat je dankbaar kunt zijn en tegelijk rouwen. Dat je keuzes kunt maken die juist voelen, ook al doen ze pijn.

Een aflevering die blijft hangen

De gesprekken aan tafel zijn zacht, eerlijk en herkenbaar. Geen grote conclusies, geen pasklare oplossingen. Alleen vrouwen die hardop nadenken over hun leven, hun lichaam en hun toekomst. En precies daardoor raakt het.

De Mutti’s laat deze week zien dat moederschap niet stopt bij luiers en schoolpoorten. Het gaat ook over loslaten, over niet weten, over leren leven met wat is — en met wat er misschien nooit zal zijn.

En misschien is dat wel de meest troostende gedachte: dat je niet alleen bent in die twijfel. Dat anderen dezelfde vragen stellen, dezelfde pijn voelen en dezelfde hoop koesteren. In stilte, of — zoals hier — eindelijk hardop.