Actueel
Er gaan natuurfilms van Monique Westenberg rond, wij hebben er één gevonden!
Het lijkt erop dat de familierust bij André Hazes en Monique Westenberg eindelijk terug is, tot groot geluk van hun zoontje Dré. Het gezin geniet van hun tijd samen, maar de kerstdagen en de daaropvolgende reis naar Londen verliepen allesbehalve vlekkeloos. Wat begon als een ontspannen uitje, ontaardde in een opeenstapeling van uitdagingen.
Familiehereniging te midden van Rachel’s drama
Hoewel André en Monique weer gelukkig samen zijn, blijft de spanning met André’s moeder, Rachel Hazes, voelbaar. Rachel, inmiddels omgedoopt tot de ‘Kerstheks’ door critici, zorgde voor opschudding door haar zoon op kerstavond een dagvaarding te sturen.
Ze eist dat André zijn artiestennaam wijzigt en voortaan ‘André Hazes jr.’ gebruikt. Deze juridische twist heeft echter geen invloed gehad op de gezinsvakantie, die vooral bedoeld was om tijd met elkaar door te brengen.
Een turbulente reis naar Londen
De reis naar Londen verliep allesbehalve soepel. André en Monique misten aanvankelijk hun vlucht vanaf Schiphol. Ze besloten hun tickets om te boeken, maar kregen toen te horen dat de vlucht volledig was geannuleerd.
Met weinig opties vertrok het gezin uiteindelijk via Milaan naar hun eindbestemming. Deze omweg zorgde ervoor dat hun reis flink langer duurde dan gepland.
Eenmaal in Londen aangekomen bleek hun pech nog niet voorbij. De koffers van de familie waren achtergebleven in Amsterdam en zouden pas later arriveren.
Hierdoor moest André zijn eerste dag in Londen doorbrengen zonder schone kleding, inclusief een ‘vieze onderbroek’, zoals hij zelf grappend op Instagram meldde.
Een reeks van ongelukkige gebeurtenissen
Het gezin probeerde ondanks alles te genieten van hun tijd in Londen. Ze bezochten een voorstelling in het beroemde theaterdistrict West End, maar ook daar wachtte hen een nieuwe tegenslag.
Voor de deur van het theater werd Monique’s mobiele telefoon gestolen uit haar zak. Deze gebeurtenis zorgde niet alleen voor frustratie, maar riep ook zorgen op over de inhoud van de gestolen telefoon.
Hoewel er geen bevestiging is van compromitterende beelden, speculeerden fans en volgers op sociale media over de mogelijkheid dat privébeelden van het stel zouden kunnen opduiken. Deze speculaties zorgen voor extra druk op het gezin tijdens hun vakantie.
Een peperdure rit in een fietstaxi
Na hun theaterbezoek besloten André, Monique en hun zoontje een ritje te maken in een fietstaxi, ook wel een tuktuk genoemd. In hun haast om naar het hotel te gaan, vergaten ze een prijs af te spreken met de bestuurder.
Bij aankomst kregen ze de schrik van hun leven toen hen een rekening van maar liefst 252 pond (ongeveer 304 euro) werd gepresenteerd. Zonder enige mogelijkheid om te onderhandelen, moesten ze het bedrag betalen.
André deelde deze ervaring met zijn volgers en gaf aan dat hij er helemaal klaar mee was. “Het is klaar. Ik ben er helemaal klaar mee,” schreef hij in een Instagram-verhaal.
De reis die bedoeld was om het jaar op een positieve noot af te sluiten, veranderde in een aaneenschakeling van teleurstellingen en onverwachte uitgaven.
Rust of nog meer drama?
Ondanks alle tegenslagen proberen André en Monique het beste te maken van hun tijd samen. Fans van het stel blijven hen steunen en uiten hun medeleven op sociale media.
Tegelijkertijd worden er vragen gesteld over hoe het gezin omgaat met deze uitdagingen en of hun vakantie uiteindelijk nog een lichtpuntje zal kennen.
Met 2025 in het vooruitzicht hopen fans dat André en Monique in het nieuwe jaar meer geluk zullen hebben en de rust kunnen vinden die ze zo hard lijken te zoeken.
Tot die tijd blijft hun chaotische vakantie in Londen een herinnering aan hoe zelfs de best geplande trips volledig anders kunnen verlopen dan verwacht.
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.