Actueel
Dit is de jongen die zijn klasgenoot (13) doodstak 💔😢
Op zondag 24 februari 2025 werd de stad Schiedam opgeschrikt door een tragisch incident waarbij een 13-jarige jongen om het leven kwam door een steekpartij. Het drama voltrok zich aan de Fjorddal, waar het slachtoffer, een leerling van het Geuzencollege in Vlaardingen, werd neergestoken. De gebeurtenis heeft diepe sporen achtergelaten bij zowel de schoolgemeenschap als de stad.
De politie heeft direct na het incident een 13-jarige verdachte uit Schiedam aangehouden. De twee jongens zouden volgens schoolbronnen klasgenoten zijn geweest in de brugklas, een informatie die nog niet officieel is bevestigd door de politie. Het onderzoek naar de exacte toedracht en achtergrond van het steekincident is in volle gang.
Een schok voor de schoolgemeenschap
Het nieuws over het fatale incident kwam hard aan op het Geuzencollege. Een woordvoerder van Lentiz Onderwijsgroep, waar de school onder valt, sprak van een grote schok binnen de school. “Je begint de krokusvakantie en dan gebeurt er plotseling zoiets verschrikkelijks. Het is moeilijk te bevatten,” verklaarde de woordvoerder.
Uit respect voor het slachtoffer en als ondersteuning voor de leerlingen en medewerkers is er binnen de school een gedenkplek ingericht. Leerlingen kunnen hier bloemen neerleggen en hun gedachten en herinneringen delen door middel van kaartjes. “We willen een plek bieden waar mensen hun emoties kwijt kunnen en steun kunnen vinden bij elkaar,” voegde de woordvoerder toe. De school zet zich in om adequate hulp en begeleiding te bieden aan iedereen die door deze gebeurtenis is geraakt.
Onderzoek en extra toezicht
De politie heeft in de directe omgeving van de plaats delict extra toezicht aangekondigd en blijft intensief onderzoek doen naar de omstandigheden rondom de steekpartij. Een mes is in de nabijheid van de plek gevonden en wordt onderzocht op verband met het incident. De autoriteiten hebben laten weten dat ze de situatie nauwlettend in de gaten houden en bekijken welke vormen van ondersteuning en hulp nodig zijn voor de betrokkenen.
Naast het forensische onderzoek wordt er ook gekeken naar de achterliggende oorzaak van de steekpartij. Was er sprake van een conflict? Was het een uit de hand gelopen ruzie of speelde er iets structurelers op school of in de sociale omgeving van de betrokkenen? Deze vragen zijn van cruciaal belang om te begrijpen hoe dit tragische voorval heeft kunnen gebeuren en om te voorkomen dat iets dergelijks zich herhaalt.
Rouw en ondersteuning
De nasleep van deze tragedie raakt niet alleen de school, maar ook de bredere gemeenschap van Schiedam. Familieleden van het slachtoffer verkeren in diepe rouw. “We zijn met zijn dertienen,” zei een familielid, waarmee hij de omvang van het verlies onderstreepte. De impact van deze gebeurtenis zal nog lange tijd voelbaar zijn, zowel voor de directe familie als voor vrienden, klasgenoten en docenten.
Naast de gedenkplek op school wordt er ook gekeken naar bredere initiatieven om de gemeenschap te ondersteunen. De gemeente Schiedam en hulporganisaties werken samen om te zorgen voor psychologische hulp voor degenen die daar behoefte aan hebben. Burgemeester Cor Lamers sprak zijn medeleven uit: “Dit is een onvoorstelbaar verdrietige situatie. Een jong leven is verloren gegaan en dat raakt ons allemaal diep. We zullen er alles aan doen om steun te bieden waar nodig.”
Sociale impact en discussie over geweld onder jongeren
Dit incident heeft ook een bredere discussie aangewakkerd over het toenemende geweld onder jongeren. In Nederland zijn er de afgelopen jaren vaker steekincidenten geweest waarbij minderjarigen betrokken waren. Het roept vragen op over de rol van opvoeding, schoolbeleid en het sociale klimaat waarin jongeren opgroeien.
Veel experts pleiten voor extra maatregelen om messenbezit onder jongeren terug te dringen. Steeds vaker worden er preventieve maatregelen genomen, zoals wapencontroles rond scholen en bewustwordingscampagnes over de gevaren van messen. Dit incident onderstreept opnieuw de urgentie van dergelijke initiatieven.
De rol van sociale media
Naast de directe schok en het verdriet, heeft de zaak ook op sociale media veel losgemaakt. Er circuleren berichten en speculaties over de aanleiding van het incident. De politie roept mensen op om geen onjuiste informatie te verspreiden en vraagt getuigen om zich te melden. “We begrijpen dat dit een ingrijpende gebeurtenis is, maar het is belangrijk om het onderzoek niet te verstoren met geruchten en speculaties,” aldus een politiewoordvoerder.
De kracht van sociale media kan in dit soort situaties zowel steunend als destructief zijn. Terwijl veel mensen hun medeleven betuigen en steun uitspreken voor de familie van het slachtoffer, kan de verspreiding van ongefundeerde verhalen de situatie verder compliceren en extra pijn veroorzaken voor de betrokkenen.
Wat nu?
Terwijl het onderzoek doorgaat en de gemeenschap rouwt, blijft de vraag hoe een dergelijk incident in de toekomst voorkomen kan worden. Het is duidelijk dat er meer aandacht nodig is voor de problematiek van jeugdgeweld en de preventie daarvan. Scholen, ouders en beleidsmakers zullen samen moeten werken om een veiligere omgeving te creëren waarin jongeren leren omgaan met conflicten zonder geweld.
Voor nu ligt de prioriteit bij het steunen van de nabestaanden en het verlenen van hulp aan de school en de omgeving. De gemeente en hulpinstanties blijven actief betrokken bij het proces van rouwverwerking en preventie.
Dit tragische incident in Schiedam laat zien hoe belangrijk het is om in te zetten op preventie, steun en educatie. De impact ervan zal nog lange tijd voelbaar blijven, maar de hoop is dat uit deze tragedie lessen worden getrokken die toekomstige incidenten kunnen helpen voorkomen.
Actueel
Steffi Mercie (23) getroffen door ernstige gezondheidsproblemen – ambulance moet meteen ingrijpen
Geen grootse verklaringen, geen emotionele uitbarstingen voor de camera. Birgit Van Mol kiest haar woorden zorgvuldig. Rustig, beheerst, bijna zacht. Maar wie goed luistert, hoort tussen de zinnen door hoe zwaar het leven met een ernstig z!eke partner op haar weegt. In haar openhartige relaas vertelt ze over liefde die blijft, maar ook over een huwelijk dat tot het uiterste wordt getest door onzekerheid, angst en een toekomst die niet langer vanzelfsprekend is.
“Het is niet dat de liefde verdwenen is,” benadrukt Birgit. “Maar z!ekte verandert alles. Ze neemt ruimte in, elke dag opnieuw. En daardoor is niets nog vanzelfsprekend.”
Leven van dag tot dag
Voor de buitenwereld oogt Birgit sterk. Ze blijft glimlachen, presenteert, praat helder en dankbaar over haar leven. Ze noemt elke dag die ze samen met haar man René heeft “een cadeau”. Maar achter dat woord schuilt een andere realiteit. Want cadeaus zijn normaal gesproken iets om naar uit te kijken. Dit cadeau komt met een constante schaduw.
De z!ekte van René verloopt grillig. Er zijn betere dagen, waarop hoop voorzichtig opflakkert, gevolgd door momenten waarop alles weer instort. Die voortdurende onzekerheid zet het leven op pauze. Plannen maken voelt bijna zinloos. Vooruitkijken wordt vervangen door overleven.
“Je denkt niet meer in maanden of jaren,” legt Birgit uit. “Je denkt in dagen. Soms zelfs in uren. Het leven bestaat uit fragmenten.”
Wanneer z!ekte het huwelijk overneemt
Wat veel mensen onderschatten, is hoe diep z!ekte kan ingrijpen in een relatie. Niet alleen praktisch – z!ekenhuisbezoeken, vermoeidheid, zorg – maar vooral emotioneel. Birgit beschrijft hoe haar huwelijk langzaam van vorm is veranderd.
Gesprekken worden functioneel. Het gaat over medicijnen, afspraken, energie. Toekomstplannen verdwijnen geruisloos naar de achtergrond. Discussies worden ingeslikt, niet omdat ze er niet zijn, maar omdat de rust bewaard moet blijven.
“Je wil elkaar sparen,” zegt ze. “Je denkt: dit is het moment niet. Maar als je te veel inslikt, blijf je ook vastzitten.”
Het huwelijk wordt een plek waar liefde en zorg hand in hand gaan, maar waar ook stilstand kan ontstaan. Niet uit onwil, maar uit angst. Angst om elkaar te belasten. Angst om het fragiele evenwicht te verstoren.
Eerlijkheid met grenzen
Birgit staat bekend als iemand die eerlijkheid hoog in het vaandel draagt. Ook in haar relatie wil ze niets onuitgesproken laten. Toch erkent ze dat zelfs eerlijkheid zijn grenzen kent.
“Sommige gedachten spreek je niet uit,” geeft ze toe. “Niet omdat ze er niet zijn, maar omdat ze te zwaar zijn om samen te dragen.”
Die woorden raken een gevoelige snaar. Want wat is beter in een huwelijk dat onder druk staat: alles delen, of soms zwijgen uit liefde? Birgit heeft daar geen pasklaar antwoord op. Ze weet alleen dat ze elke dag opnieuw moet afwegen wat ze deelt en wat ze voor zichzelf houdt.
“Zwijgen is niet altijd afstand,” zegt ze. “Soms is het bescherming.”
De rol van angst
Angst is een stille, maar constante aanwezigheid. Angst voor wat komt. Angst voor verlies. Angst om straks alleen verder te moeten. Birgit benoemt die gevoelens voorzichtig, maar ze zijn er.
“Je wordt geconfronteerd met vragen waar je geen antwoord op wilt,” zegt ze. “En toch dringen ze zich op.”
Wat als het erger wordt? Wat als dit het moment is dat alles kantelt? Die gedachten sluipen binnen op momenten dat niemand het ziet: ’s nachts, in de auto, tijdens een ogenschijnlijk gewone dag.
Kleine gebaren, grote betekenis
Te midden van die onzekerheid zijn het juist de kleine momenten die tellen. Geen grote liefdesverklaringen, maar een blik, een aanraking, een onverwacht gebaar.
Birgit vertelt over een eenvoudig kaartje dat ze ontving. Geen lange tekst, geen dramatische woorden. Juist die eenvoud raakte haar diep.
“Het herinnerde me eraan waarom we dit samen doen,” zegt ze. “Maar ook hoe broos alles is.”
Dat kaartje werd een symbool. Van verbondenheid, maar ook van vergankelijkheid. Het besef dat alles wat vanzelfsprekend leek, dat niet meer is.
De buitenwereld begrijpt het niet altijd
Hoewel Birgit veel steun ervaart, merkt ze ook dat de buitenwereld niet altijd begrijpt wat het betekent om te leven met een ernstig z!eke partner. Goedbedoelde opmerkingen als “je moet positief blijven” of “geniet van elk moment” kunnen soms juist extra druk leggen.
“Mensen bedoelen het lief,” zegt ze. “Maar soms mag het ook gewoon zwaar zijn.”
Want naast dankbaarheid is er ook verdriet. Naast liefde is er ook rouw om het leven dat niet meer geleefd kan worden zoals ooit gedacht.
Liefde zonder garanties
Wat Birgit’s verhaal zo krachtig maakt, is de eerlijkheid waarmee ze erkent dat liefde geen garanties biedt. Liefde kan veel dragen, maar niet alles oplossen. Het kan z!ekte niet wegnemen, angst niet volledig stillen en onzekerheid niet laten verdwijnen.
“Liefde is er,” zegt ze. “Maar ze moet soms vechten tegen dingen die groter zijn dan wij.”
En toch blijft ze. Elke dag opnieuw. Niet uit plicht, maar uit verbondenheid. Uit een keuze die steeds opnieuw gemaakt moet worden.
Een huwelijk in een andere vorm
Het huwelijk dat Birgit en René nu leven, lijkt niet meer op het huwelijk dat ze ooit begonnen. Het is soberder, fragieler, intenser. Minder toekomstgericht, meer gericht op het nu.
“Het is anders,” zegt Birgit. “Maar het is nog steeds van ons.”
Misschien is dat wel de kern van haar verhaal: liefde verandert van vorm, maar verdwijnt niet. Zelfs wanneer z!ekte alles overschaduwt, blijft er iets overeind. Soms klein, soms breekbaar, maar aanwezig.
Geen afgerond verhaal
Birgit Van Mol presenteert geen afgerond verhaal met een duidelijke conclusie. Er is geen oplossing, geen moraal, geen belofte dat alles goed komt. Haar relaas is juist zo aangrijpend omdat het onaf is. Omdat het leven dat zij beschrijft, zich nog steeds afspeelt.
“Je leert leven met onzekerheid,” zegt ze. “Niet omdat je het wilt, maar omdat je geen keuze hebt.”
En misschien is dat de meest eerlijke boodschap die ze kan geven. Dat liefde niet altijd groots en meeslepend is, maar soms stil, moe en kwetsbaar. En dat ook dát liefde is.