Actueel
De heilige voorwerpen in de kist van paus Franciscus
In de laatste dagen van zijn leven maakte paus Franciscus, geliefd over de hele wereld om zijn nederigheid en compassie, een keuze die zijn hele pontificaat samenvat. Zelfs in de d00d wist hij af te wijken van eeuwenoude Vaticaanse tradities – niet uit rebellie, maar uit oprechte overtuiging. Zijn begrafenis, gepland voor zaterdag 26 april op het Sint-Pietersplein, zal geen pompeus afscheid zijn. In plaats daarvan wordt het een sobere en betekenisvolle ceremonie, doordrenkt van symboliek en persoonlijke elementen die iets vertellen over de man die Jorge Mario Bergoglio was.
Een paus van het volk – tot het einde
Paus Franciscus 0verleed op maandag op 88-jarige leeftijd, na complicaties veroorzaakt door een beroerte en hartfalen. Hij had wekenlang gevochten tegen een zware longontsteking en leek zich langzaam te herstellen. Toch verslechterde zijn toestand plotseling. In zijn laatste uren sprak hij zijn dankbaarheid uit tegen zijn persoonlijke verpleger Massimiliano Strappetti – een man die hem trouw bijstond tijdens zijn zwaarste momenten. “Bedankt dat je me terug naar het plein hebt gebracht,” waren zijn laatste woorden. Een verwijzing naar de rit in de pausmobiel op Paaszondag, zijn laatste verschijning in het openbaar.
Die rit was symbolisch en spontaan. Franciscus twijfelde nog of hij het fysiek aan zou kunnen, maar wilde dicht bij de mensen zijn. Daar, tussen de gelovigen op het Sint-Pietersplein, zwaaiend naar kinderen en zegenend met een vermoeide glimlach, nam hij onbewust al afscheid. Het was typerend voor zijn hele pontificaat: dichtbij het volk, eenvoudig en vol toewijding.
Zijn laatste rustplaats: een bewuste breuk met de traditie
Wat volgde na zijn 0verlijden was allesbehalve traditioneel. Waar eerdere pausen vaak werden bijgezet in monumentale, driedubbele d00dskisten van cipreshout, lood en eiken, koos Franciscus voor eenvoud. Zijn kist is van onbewerkt hout, bekleed met een dunne laag zink – een bewuste keuze die zijn toewijding aan nederigheid onderstreept. Geen fluweel, geen gouden details. Slechts een houten doos, waarin zijn lichaam in alle rust ligt.
Op foto’s die het Vaticaan verspreidde, is te zien hoe Franciscus vredig ligt opgebaard. Hij draagt rode liturgische gewaden, symbool voor het martelaarschap van Christus. In zijn handen ligt een rozenkrans, zachtjes gevouwen. Naast hem zijn enkele betekenisvolle voorwerpen gelegd: zijn pauselijke mijter, zijn staf en een set munten geslagen tijdens zijn pausdom. Ook bevat de kist een ‘rogito’ – een verzegeld document waarin zijn levensloop en pontificaat worden samengevat. Aan zijn vinger zit de Vissersring, traditioneel een symbool van pauselijke autoriteit. Deze ring zal na de ceremonie ritueel worden gebroken, om het einde van zijn ambt te markeren.
Geen publieke opbaring, wel persoonlijke r0uw
In tegenstelling tot eerdere pauselijke uitvaarten, waarbij het lichaam van de paus werd opgebaard op een verhoging in de Sint-Pietersbasiliek, kiest het Vaticaan ditmaal voor intimiteit. Franciscus zal vanaf woensdag wel te zien zijn in de basiliek, maar niet op een katafalk. Zijn kist staat op vloerniveau, zodat bezoekers hem op gelijke hoogte kunnen groeten. Vlakbij brandt een paaskaars – het stille symbool van geloof, licht en hoop.
Wat ook opvalt: Franciscus zal niet worden bijgezet in de traditionele pauselijke crypte onder de Sint Pieter. In plaats daarvan kiest hij voor een eenvoudiger graf in de Basiliek van Santa Maria Maggiore, een bedevaartsoord in het hart van Rome waar hij vaak te vinden was. Deze keuze bevestigt nogmaals zijn wens om een paus onder de mensen te blijven, ook na de d00d.
Wie was Massimiliano Strappetti?
De man aan wie Franciscus zijn laatste woorden richtte, Massimiliano Strappetti, is zelf geen publieke figuur. Toch speelde hij een sleutelrol in de laatste jaren van de paus. Strappetti, een ervaren verpleegkundige, werkte eerder op de intensive care van het Gemelli-ziekenhuis in Rome. Door zijn kalme aard en deskundigheid werd hij door maar liefst drie pausen vertrouwd: Johannes Paulus II, Benedictus XVI en uiteindelijk Franciscus zelf. In 2022 werd hij benoemd tot persoonlijk gezondheidsadviseur van de paus.
Strappetti’s Facebookpagina is eenvoudig, gevuld met foto’s van familie en zijn favoriete voetbalclub Lazio. Geen verwijzingen naar zijn werk, geen publieke profilering. Juist die bescheidenheid maakte hem zo geliefd bij Franciscus, die zelf allergisch was voor uiterlijk vertoon. Hun band ging verder dan zorg – er was wederzijds respect en vriendschap. En dat maakt het des te betekenisvoller dat Strappetti de laatste woorden van de paus mocht horen.
Een begrafenis die zijn leven weerspiegelt
De uitvaart van paus Franciscus zal plaatsvinden op zaterdag 26 april om 10.00 uur lokale tijd. De ceremonie wordt gehouden op het Sint-Pietersplein en geleid door kardinaal Kevin Joseph Farrell, de huidige camerlengo. Tienduizenden pelgrims worden verwacht, evenals staatshoofden, geestelijken en mensen uit alle hoeken van de wereld. Toch zal het geen bombastisch afscheid worden, maar een ingetogen eerbetoon.
Tijdens de ceremonie zal de Litanie der Heiligen worden gezongen, en na afloop zal de kist worden overgebracht naar de Basiliek van Santa Maria Maggiore. Daar zal Franciscus ter ruste worden gelegd – in lijn met zijn wens om begraven te worden op een plek waar hij zich thuis voelde.
Zijn laatste les: eenvoud als kracht
Tot het laatste moment bleef paus Franciscus trouw aan zijn waarden: soberheid, mededogen en dienstbaarheid. Hij gaf de voorkeur aan kleine gebaren boven grote woorden. Hij leefde dicht bij het volk, at eenvoudige maaltijden, reed in een Fiat en woonde in een eenvoudig appartement in plaats van het pauselijk paleis. Voor hem was nederigheid geen modewoord, maar een levenshouding.
Zijn begrafenis is daar een verlengstuk van. Geen luxe, geen glimmende kist, geen dure processies – alleen een man, een missie, en een diepe liefde voor de wereld die hij diende. Zijn graf mag dan bescheiden zijn, maar zijn nalatenschap is groots.
De kracht van symboliek
De kist van paus Franciscus is niet zomaar een houten doos. Het is een symbool. Een stille getuigenis van hoe iemand tot het einde toe trouw kan blijven aan zijn principes. Zijn laatste rustplaats is niet zomaar een graf. Het is een herinnering aan wat leiderschap werkelijk kan zijn: zacht, luisterend, dienend. En de voorwerpen in zijn kist – de rozenkrans, de ring, de munten – vertellen het verhaal van een paus die zijn taak met toewijding vervulde.
In een tijd van opsmuk en verdeeldheid blijft zijn nalatenschap helder: wees menselijk, wees eerlijk, wees eenvoudig. Daarmee blijft Franciscus, zelfs in de dood, een gids voor miljoenen. Niet alleen als paus, maar als mens.
Actueel
The Voice-kijkers klagen massaal over hetzelfde in eerste aflevering
Na een lange en beladen afwezigheid is The Voice of Holland eindelijk terug op televisie. Een terugkeer waar maandenlang over is gesproken en die door veel kijkers met spanning werd afgewacht. Het resultaat liet zich meteen voelen: nog voordat de eerste aflevering goed en wel op gang was, stond #tvoh al trending op social media. Het leek alsof heel Nederland weer collectief voor de buis zat. Toch was de vreugde niet onverdeeld. Naast enthousiasme en ontroering klonk er ook stevige kritiek — vooral op één punt waar kijkers zich massaal aan stoorden.
Een beladen comeback
De terugkeer van The Voice of Holland is geen gewone seizoensstart. Het programma verdween jaren geleden abrupt van de buis en keert nu terug met een hernieuwde opzet, aangepaste sfeer en een duidelijke poging om het vertrouwen van het publiek terug te winnen. Dat maakt deze eerste aflevering extra beladen. Voor veel kijkers voelde het bijna als een examenmoment: kan The Voice weer dat gevoel oproepen van vroeger, of is er iets onherstelbaar veranderd?
Dat de aflevering zoveel reacties losmaakte, laat zien hoe diep het programma nog altijd zit ingebakken in het Nederlandse televisielandschap.
De stem van Martijn Krabbé raakt kijkers
Een van de meest besproken momenten van de avond had niets te maken met een kandidaat, maar met Martijn Krabbé. De presentator is om inmiddels bekende redenen niet fysiek aanwezig in de studio, maar zijn stem is wél te horen als voice-over. En dat raakte een gevoelige snaar bij het publiek.
Al bij de eerste zinnen werd duidelijk hoeveel Martijn voor kijkers betekent. Op social media verschenen ontroerde reacties, waarin mensen hun blijdschap uitten dat hij op deze manier toch onderdeel is van het programma.
“Zo fijn om Martijn te horen,”
klinkt het herhaaldelijk.
“Wat een mooi begin, met zijn stem,” schrijven anderen.
Voor veel mensen voelde het als een geruststelling: ondanks alles is een belangrijk stukje The Voice behouden gebleven. Zijn stem fungeerde als een vertrouwde gids door een programma dat zichzelf opnieuw moet uitvinden.
Sanne zet de toon van de avond
Ook muzikaal begon het seizoen sterk. De eer om als eerste kandidaat het podium te betreden was weggelegd voor Sanne van Assouw. Ze koos voor Voilà van Barbara Pravi, een intens en gevoelig nummer dat niet eenvoudig is om overtuigend te brengen. Toch wist Sanne vanaf de eerste noot indruk te maken.
Binnen korte tijd draaiden alle stoelen van de coaches om. Het publiek reageerde enthousiast en op sociale media was al snel duidelijk dat Sanne een blijvende indruk had achtergelaten. Maar de grootste verbazing moest nog komen.
Toen Sanne zich voorstelde en haar leeftijd noemde — 23 jaar — barstte het internet los. Veel kijkers gaven toe dat ze haar aanzienlijk ouder hadden ingeschat, puur op basis van haar stem, uitstraling en rust.
“Ik dacht serieus dat ze een
vrouw van middelbare leeftijd was,” schreef iemand.
“23? Dat meen je niet,” klonk het elders.
De reacties waren niet negatief bedoeld, maar juist een compliment: Sanne klonk volwassen, doorleefd en technisch sterk. Daarmee zette ze meteen de toon voor het seizoen.
Positieve start, maar dan…
Tot zover de lof. Want terwijl kijkers genoten van de kandidaten, de coaches en de emotionele momenten, begon zich langzaam een andere irritatie op te bouwen. En die had alles te maken met iets waar televisiekijkers al langer moeite mee hebben: reclameblokken.
In het eerste uur van de uitzending werden kijkers geconfronteerd met twee reclameblokken van elk meer dan acht minuten. Dat zorgde voor frustratie, verbazing en cynische opmerkingen op social media.
“Drie kandidaten gezien… en
weer reclame,” schreef iemand.
“The Voice of reclame,” grapte een ander.
“Is er iemand die de reclames aan het timen is?” vroeg een kijker
zich af.
De kritiek was niet mild en kwam uit alle hoeken. Veel mensen gaven aan dat het tempo van de uitzending volledig werd onderbroken door de lange onderbrekingen, waardoor de spanningsboog telkens werd doorgeknipt.
Botsing tussen nostalgie en commerciële realiteit
De irritatie over de reclames raakt aan een bredere frustratie bij kijkers. The Voice wordt door velen geassocieerd met een avond ontspannen televisie kijken, meeleven met kandidaten en muziek beleven. Lange reclameblokken halen kijkers uit die beleving en zorgen ervoor dat de emotie weglekt.
Tegelijkertijd is het ook de realiteit van commerciële televisie. Grote programma’s kosten veel geld en reclame-inkomsten zijn noodzakelijk. Maar de vraag die kijkers massaal stellen: moet dat echt zó veel en zó lang?
Juist bij een comeback-aflevering, waar goodwill zo belangrijk is, lijkt de balans volgens veel kijkers zoek.
De finale: alles wordt anders
Naast de uitzending zelf viel ook de aankondiging over de finale op. Die zal dit seizoen anders verlopen dan voorheen. De grote ontknoping wordt niet live uitgezonden tijdens The Voice zelf, maar de uitslag wordt bekendgemaakt in RTL Tonight, na afloop van de finale-uitzending op 8 mei.
Kijkers mogen nog steeds stemmen en bepalen wie wint, maar het moment van bekendmaking verhuist naar een ander programma. Dat roept vragen op, zeker bij trouwe fans die gewend zijn aan een klassieke livefinale met spanning tot de laatste seconde.
Dat de finale niet live is, voelt voor sommigen als een breuk met de traditie. Tegelijkertijd begrijpen anderen dat er bewust voor een andere aanpak is gekozen, passend bij de herstart van het programma.
Een avond vol tegenstrijdige gevoelens
De eerste aflevering van het nieuwe seizoen laat een dubbel beeld achter. Aan de ene kant is er opluchting en enthousiasme: The Voice voelt weer als muziek, talent en emotie. De stem van Martijn Krabbé, het optreden van Sanne en de reacties van de coaches zorgen voor vertrouwen.
Aan de andere kant is er irritatie over het tempo, de reclame en de onderbrekingen die de kijkervaring verstoren. Het laat zien hoe kritisch het publiek is — en hoe hoog de lat ligt.
Eén ding is duidelijk: The Voice of Holland is terug, en niemand kijkt onverschillig toe. De komende afleveringen zullen moeten uitwijzen of het programma erin slaagt de balans te vinden tussen inhoud, emotie en commerciële realiteit. Maar dat Nederland weer massaal meekijkt, staat buiten kijf.