Actueel
De heilige voorwerpen in de kist van paus Franciscus
In de laatste dagen van zijn leven maakte paus Franciscus, geliefd over de hele wereld om zijn nederigheid en compassie, een keuze die zijn hele pontificaat samenvat. Zelfs in de d00d wist hij af te wijken van eeuwenoude Vaticaanse tradities – niet uit rebellie, maar uit oprechte overtuiging. Zijn begrafenis, gepland voor zaterdag 26 april op het Sint-Pietersplein, zal geen pompeus afscheid zijn. In plaats daarvan wordt het een sobere en betekenisvolle ceremonie, doordrenkt van symboliek en persoonlijke elementen die iets vertellen over de man die Jorge Mario Bergoglio was.
Een paus van het volk – tot het einde
Paus Franciscus 0verleed op maandag op 88-jarige leeftijd, na complicaties veroorzaakt door een beroerte en hartfalen. Hij had wekenlang gevochten tegen een zware longontsteking en leek zich langzaam te herstellen. Toch verslechterde zijn toestand plotseling. In zijn laatste uren sprak hij zijn dankbaarheid uit tegen zijn persoonlijke verpleger Massimiliano Strappetti – een man die hem trouw bijstond tijdens zijn zwaarste momenten. “Bedankt dat je me terug naar het plein hebt gebracht,” waren zijn laatste woorden. Een verwijzing naar de rit in de pausmobiel op Paaszondag, zijn laatste verschijning in het openbaar.
Die rit was symbolisch en spontaan. Franciscus twijfelde nog of hij het fysiek aan zou kunnen, maar wilde dicht bij de mensen zijn. Daar, tussen de gelovigen op het Sint-Pietersplein, zwaaiend naar kinderen en zegenend met een vermoeide glimlach, nam hij onbewust al afscheid. Het was typerend voor zijn hele pontificaat: dichtbij het volk, eenvoudig en vol toewijding.
Zijn laatste rustplaats: een bewuste breuk met de traditie
Wat volgde na zijn 0verlijden was allesbehalve traditioneel. Waar eerdere pausen vaak werden bijgezet in monumentale, driedubbele d00dskisten van cipreshout, lood en eiken, koos Franciscus voor eenvoud. Zijn kist is van onbewerkt hout, bekleed met een dunne laag zink – een bewuste keuze die zijn toewijding aan nederigheid onderstreept. Geen fluweel, geen gouden details. Slechts een houten doos, waarin zijn lichaam in alle rust ligt.
Op foto’s die het Vaticaan verspreidde, is te zien hoe Franciscus vredig ligt opgebaard. Hij draagt rode liturgische gewaden, symbool voor het martelaarschap van Christus. In zijn handen ligt een rozenkrans, zachtjes gevouwen. Naast hem zijn enkele betekenisvolle voorwerpen gelegd: zijn pauselijke mijter, zijn staf en een set munten geslagen tijdens zijn pausdom. Ook bevat de kist een ‘rogito’ – een verzegeld document waarin zijn levensloop en pontificaat worden samengevat. Aan zijn vinger zit de Vissersring, traditioneel een symbool van pauselijke autoriteit. Deze ring zal na de ceremonie ritueel worden gebroken, om het einde van zijn ambt te markeren.
Geen publieke opbaring, wel persoonlijke r0uw
In tegenstelling tot eerdere pauselijke uitvaarten, waarbij het lichaam van de paus werd opgebaard op een verhoging in de Sint-Pietersbasiliek, kiest het Vaticaan ditmaal voor intimiteit. Franciscus zal vanaf woensdag wel te zien zijn in de basiliek, maar niet op een katafalk. Zijn kist staat op vloerniveau, zodat bezoekers hem op gelijke hoogte kunnen groeten. Vlakbij brandt een paaskaars – het stille symbool van geloof, licht en hoop.
Wat ook opvalt: Franciscus zal niet worden bijgezet in de traditionele pauselijke crypte onder de Sint Pieter. In plaats daarvan kiest hij voor een eenvoudiger graf in de Basiliek van Santa Maria Maggiore, een bedevaartsoord in het hart van Rome waar hij vaak te vinden was. Deze keuze bevestigt nogmaals zijn wens om een paus onder de mensen te blijven, ook na de d00d.
Wie was Massimiliano Strappetti?
De man aan wie Franciscus zijn laatste woorden richtte, Massimiliano Strappetti, is zelf geen publieke figuur. Toch speelde hij een sleutelrol in de laatste jaren van de paus. Strappetti, een ervaren verpleegkundige, werkte eerder op de intensive care van het Gemelli-ziekenhuis in Rome. Door zijn kalme aard en deskundigheid werd hij door maar liefst drie pausen vertrouwd: Johannes Paulus II, Benedictus XVI en uiteindelijk Franciscus zelf. In 2022 werd hij benoemd tot persoonlijk gezondheidsadviseur van de paus.
Strappetti’s Facebookpagina is eenvoudig, gevuld met foto’s van familie en zijn favoriete voetbalclub Lazio. Geen verwijzingen naar zijn werk, geen publieke profilering. Juist die bescheidenheid maakte hem zo geliefd bij Franciscus, die zelf allergisch was voor uiterlijk vertoon. Hun band ging verder dan zorg – er was wederzijds respect en vriendschap. En dat maakt het des te betekenisvoller dat Strappetti de laatste woorden van de paus mocht horen.
Een begrafenis die zijn leven weerspiegelt
De uitvaart van paus Franciscus zal plaatsvinden op zaterdag 26 april om 10.00 uur lokale tijd. De ceremonie wordt gehouden op het Sint-Pietersplein en geleid door kardinaal Kevin Joseph Farrell, de huidige camerlengo. Tienduizenden pelgrims worden verwacht, evenals staatshoofden, geestelijken en mensen uit alle hoeken van de wereld. Toch zal het geen bombastisch afscheid worden, maar een ingetogen eerbetoon.
Tijdens de ceremonie zal de Litanie der Heiligen worden gezongen, en na afloop zal de kist worden overgebracht naar de Basiliek van Santa Maria Maggiore. Daar zal Franciscus ter ruste worden gelegd – in lijn met zijn wens om begraven te worden op een plek waar hij zich thuis voelde.
Zijn laatste les: eenvoud als kracht
Tot het laatste moment bleef paus Franciscus trouw aan zijn waarden: soberheid, mededogen en dienstbaarheid. Hij gaf de voorkeur aan kleine gebaren boven grote woorden. Hij leefde dicht bij het volk, at eenvoudige maaltijden, reed in een Fiat en woonde in een eenvoudig appartement in plaats van het pauselijk paleis. Voor hem was nederigheid geen modewoord, maar een levenshouding.
Zijn begrafenis is daar een verlengstuk van. Geen luxe, geen glimmende kist, geen dure processies – alleen een man, een missie, en een diepe liefde voor de wereld die hij diende. Zijn graf mag dan bescheiden zijn, maar zijn nalatenschap is groots.
De kracht van symboliek
De kist van paus Franciscus is niet zomaar een houten doos. Het is een symbool. Een stille getuigenis van hoe iemand tot het einde toe trouw kan blijven aan zijn principes. Zijn laatste rustplaats is niet zomaar een graf. Het is een herinnering aan wat leiderschap werkelijk kan zijn: zacht, luisterend, dienend. En de voorwerpen in zijn kist – de rozenkrans, de ring, de munten – vertellen het verhaal van een paus die zijn taak met toewijding vervulde.
In een tijd van opsmuk en verdeeldheid blijft zijn nalatenschap helder: wees menselijk, wees eerlijk, wees eenvoudig. Daarmee blijft Franciscus, zelfs in de dood, een gids voor miljoenen. Niet alleen als paus, maar als mens.
Actueel
Meedogenloze André Hazes drijft Noa tot tranen toe in ziekelijke ruzies
André Hazes heeft in de podcast ADHAZES openhartig verteld over de manier waarop discussies met zijn vriendin Noa Braaf soms verlopen. De zanger erkent dat hij tijdens ruzies geregeld te ver doorgaat en achteraf beseft dat hij anders had moeten reageren.
De uitspraken zorgen voor veel reacties op sociale media. Luisteraars prijzen zijn openheid, terwijl anderen zich afvragen hoe gezond de beschreven dynamiek binnen een relatie is.
Open gesprek over zijn gedrag
In de podcast vertelt Hazes dat hij zichzelf tijdens een woordenwisseling soms moeilijk kan afremmen.
Volgens de zanger gebeurt het regelmatig dat hij zo gefocust raakt op het overbrengen van zijn eigen standpunt, dat hij pas later inziet welke impact zijn woorden hebben op zijn partner.
Hij geeft toe dat discussies soms emotioneel worden.
“Als wij een discussie hebben, kan het zijn dat ze de tranen in haar ogen heeft.”
Dat moment zorgt volgens hem wel voor zelfreflectie.
“Dat vind ik zo zielig. Dan denk ik: wat ben ik nou aan het doen?”
Tegelijkertijd erkent Hazes dat hij ondanks dat besef niet altijd direct stopt met discussiëren.
“Alleen maar omdat ik per se mijn punt wil maken.”
Vragen blijven stellen
Tijdens het gesprek legt Hazes uit dat hij in een discussie vaak blijft doorvragen.
Hij probeert volgens eigen zeggen te begrijpen waarom iemand iets zegt of voelt, maar beseft tegelijkertijd dat die aanpak door anderen als confronterend of irritant kan worden ervaren.
“Ik ga de hele tijd vragen stellen.”
Hij vergelijkt zijn manier van communiceren zelfs met die van een psycholoog.
“Dat is bloedirritant. Ik lijk wel een soort psycholoog. Dan vraag ik koel waarom ze dat vindt en waarom ze specifiek die woorden gebruikt.”
Volgens Hazes is hij zich ervan bewust dat deze manier van reageren niet altijd helpt om een conflict op te lossen.
Ook Roxeanne reageert
Tijdens de podcast schuift ook zijn zus Roxeanne Hazes aan.
Wanneer André zijn manier van discussiëren beschrijft, reageert zij direct.
“Oh mijn god, dat haat ik.”
Volgens Roxeanne herkent zij het gedrag, omdat haar eigen partner soms op een vergelijkbare manier reageert tijdens discussies.
Zij noemt die manier van communiceren “ontzettend irritant” en maakt daarmee duidelijk dat zij begrijpt waarom zulke gesprekken voor frustratie kunnen zorgen.
De uitwisseling tussen broer en zus verloopt luchtig, maar laat tegelijkertijd zien dat beiden kritisch kunnen kijken naar hun eigen gedrag en dat van mensen in hun omgeving.
Een opvallende anekdote
Aan het einde van het gesprek deelt André Hazes een voorbeeld van een situatie die hem achteraf zelf aan het denken zette.
Hij vertelt dat een discussie eigenlijk al voorbij was, maar dat hij toch nog de behoefte voelde om het laatste woord – of beter gezegd de laatste actie – te hebben.
“De discussie was klaar en ze haalde haar neus op. Toen deed ik dat direct ook. Ik dacht: ik moet de laatste zijn.”
Direct daarna concludeert hij zelf dat dit gedrag weinig volwassen was.
“Echt kinderachtig. Toen dacht ik: je bent 32 jaar, vriend. En dan nog even als laatste je neus ophalen.”
Volgens Hazes zijn dit precies de momenten waarop hij achteraf inziet dat hij anders had willen reageren.
Relatie met Noa Braaf
André Hazes en Noa Braaf vormen sinds enige tijd een stel.
Het tweetal deelt af en toe foto’s en momenten uit hun relatie via sociale media, maar houdt een groot deel van hun privéleven buiten de publiciteit.
Juist daarom vallen de persoonlijke onthullingen in de podcast op.
Hazes kiest ervoor om open te vertellen over minder mooie eigenschappen van zichzelf en maakt daarbij duidelijk dat hij zich bewust is van zijn eigen valkuilen tijdens conflicten.
Verdeelde reacties
De uitspraken uit de podcast worden op sociale media uitgebreid besproken.
Sommige luisteraars waarderen het dat Hazes eerlijk vertelt over gedrag waar hij niet trots op is. Volgens hen laat hij zien dat niemand perfect is en dat zelfreflectie belangrijk is binnen een relatie.
Anderen vinden juist dat zijn eigen beschrijving laat zien hoe moeilijk discussies met hem kunnen zijn. Zij vragen zich af of de manier waarop hij conflicten voert voor zijn partner belastend kan zijn.
Zoals vaker gebeurt bij persoonlijke bekentenissen van bekende Nederlanders lopen de meningen hierover uiteen.
Zelfreflectie centraal
Wat vooral opvalt in het gesprek is dat Hazes zichzelf niet probeert vrij te pleiten.
Integendeel: meerdere keren benoemt hij dat hij achteraf inziet dat hij soms te lang doorgaat in een discussie of koste wat kost gelijk wil krijgen.
Daarmee schetst hij een beeld van iemand die zich bewust is van zijn eigen gedrag, maar tegelijkertijd erkent dat het veranderen daarvan niet altijd eenvoudig is.
Of die openheid uiteindelijk leidt tot minder discussies binnen zijn relatie, zal alleen de toekomst uitwijzen.
Voor nu zorgen zijn persoonlijke verhalen in ieder geval voor veel gesprekstof. Niet alleen onder zijn fans, maar ook bij luisteraars die de podcast hebben gevolgd en zich herkennen in de uitdagingen die soms bij een relatie horen.