Actueel
De heilige voorwerpen in de kist van paus Franciscus
In de laatste dagen van zijn leven maakte paus Franciscus, geliefd over de hele wereld om zijn nederigheid en compassie, een keuze die zijn hele pontificaat samenvat. Zelfs in de d00d wist hij af te wijken van eeuwenoude Vaticaanse tradities – niet uit rebellie, maar uit oprechte overtuiging. Zijn begrafenis, gepland voor zaterdag 26 april op het Sint-Pietersplein, zal geen pompeus afscheid zijn. In plaats daarvan wordt het een sobere en betekenisvolle ceremonie, doordrenkt van symboliek en persoonlijke elementen die iets vertellen over de man die Jorge Mario Bergoglio was.
Een paus van het volk – tot het einde
Paus Franciscus 0verleed op maandag op 88-jarige leeftijd, na complicaties veroorzaakt door een beroerte en hartfalen. Hij had wekenlang gevochten tegen een zware longontsteking en leek zich langzaam te herstellen. Toch verslechterde zijn toestand plotseling. In zijn laatste uren sprak hij zijn dankbaarheid uit tegen zijn persoonlijke verpleger Massimiliano Strappetti – een man die hem trouw bijstond tijdens zijn zwaarste momenten. “Bedankt dat je me terug naar het plein hebt gebracht,” waren zijn laatste woorden. Een verwijzing naar de rit in de pausmobiel op Paaszondag, zijn laatste verschijning in het openbaar.
Die rit was symbolisch en spontaan. Franciscus twijfelde nog of hij het fysiek aan zou kunnen, maar wilde dicht bij de mensen zijn. Daar, tussen de gelovigen op het Sint-Pietersplein, zwaaiend naar kinderen en zegenend met een vermoeide glimlach, nam hij onbewust al afscheid. Het was typerend voor zijn hele pontificaat: dichtbij het volk, eenvoudig en vol toewijding.
Zijn laatste rustplaats: een bewuste breuk met de traditie
Wat volgde na zijn 0verlijden was allesbehalve traditioneel. Waar eerdere pausen vaak werden bijgezet in monumentale, driedubbele d00dskisten van cipreshout, lood en eiken, koos Franciscus voor eenvoud. Zijn kist is van onbewerkt hout, bekleed met een dunne laag zink – een bewuste keuze die zijn toewijding aan nederigheid onderstreept. Geen fluweel, geen gouden details. Slechts een houten doos, waarin zijn lichaam in alle rust ligt.
Op foto’s die het Vaticaan verspreidde, is te zien hoe Franciscus vredig ligt opgebaard. Hij draagt rode liturgische gewaden, symbool voor het martelaarschap van Christus. In zijn handen ligt een rozenkrans, zachtjes gevouwen. Naast hem zijn enkele betekenisvolle voorwerpen gelegd: zijn pauselijke mijter, zijn staf en een set munten geslagen tijdens zijn pausdom. Ook bevat de kist een ‘rogito’ – een verzegeld document waarin zijn levensloop en pontificaat worden samengevat. Aan zijn vinger zit de Vissersring, traditioneel een symbool van pauselijke autoriteit. Deze ring zal na de ceremonie ritueel worden gebroken, om het einde van zijn ambt te markeren.
Geen publieke opbaring, wel persoonlijke r0uw
In tegenstelling tot eerdere pauselijke uitvaarten, waarbij het lichaam van de paus werd opgebaard op een verhoging in de Sint-Pietersbasiliek, kiest het Vaticaan ditmaal voor intimiteit. Franciscus zal vanaf woensdag wel te zien zijn in de basiliek, maar niet op een katafalk. Zijn kist staat op vloerniveau, zodat bezoekers hem op gelijke hoogte kunnen groeten. Vlakbij brandt een paaskaars – het stille symbool van geloof, licht en hoop.
Wat ook opvalt: Franciscus zal niet worden bijgezet in de traditionele pauselijke crypte onder de Sint Pieter. In plaats daarvan kiest hij voor een eenvoudiger graf in de Basiliek van Santa Maria Maggiore, een bedevaartsoord in het hart van Rome waar hij vaak te vinden was. Deze keuze bevestigt nogmaals zijn wens om een paus onder de mensen te blijven, ook na de d00d.
Wie was Massimiliano Strappetti?
De man aan wie Franciscus zijn laatste woorden richtte, Massimiliano Strappetti, is zelf geen publieke figuur. Toch speelde hij een sleutelrol in de laatste jaren van de paus. Strappetti, een ervaren verpleegkundige, werkte eerder op de intensive care van het Gemelli-ziekenhuis in Rome. Door zijn kalme aard en deskundigheid werd hij door maar liefst drie pausen vertrouwd: Johannes Paulus II, Benedictus XVI en uiteindelijk Franciscus zelf. In 2022 werd hij benoemd tot persoonlijk gezondheidsadviseur van de paus.
Strappetti’s Facebookpagina is eenvoudig, gevuld met foto’s van familie en zijn favoriete voetbalclub Lazio. Geen verwijzingen naar zijn werk, geen publieke profilering. Juist die bescheidenheid maakte hem zo geliefd bij Franciscus, die zelf allergisch was voor uiterlijk vertoon. Hun band ging verder dan zorg – er was wederzijds respect en vriendschap. En dat maakt het des te betekenisvoller dat Strappetti de laatste woorden van de paus mocht horen.
Een begrafenis die zijn leven weerspiegelt
De uitvaart van paus Franciscus zal plaatsvinden op zaterdag 26 april om 10.00 uur lokale tijd. De ceremonie wordt gehouden op het Sint-Pietersplein en geleid door kardinaal Kevin Joseph Farrell, de huidige camerlengo. Tienduizenden pelgrims worden verwacht, evenals staatshoofden, geestelijken en mensen uit alle hoeken van de wereld. Toch zal het geen bombastisch afscheid worden, maar een ingetogen eerbetoon.
Tijdens de ceremonie zal de Litanie der Heiligen worden gezongen, en na afloop zal de kist worden overgebracht naar de Basiliek van Santa Maria Maggiore. Daar zal Franciscus ter ruste worden gelegd – in lijn met zijn wens om begraven te worden op een plek waar hij zich thuis voelde.
Zijn laatste les: eenvoud als kracht
Tot het laatste moment bleef paus Franciscus trouw aan zijn waarden: soberheid, mededogen en dienstbaarheid. Hij gaf de voorkeur aan kleine gebaren boven grote woorden. Hij leefde dicht bij het volk, at eenvoudige maaltijden, reed in een Fiat en woonde in een eenvoudig appartement in plaats van het pauselijk paleis. Voor hem was nederigheid geen modewoord, maar een levenshouding.
Zijn begrafenis is daar een verlengstuk van. Geen luxe, geen glimmende kist, geen dure processies – alleen een man, een missie, en een diepe liefde voor de wereld die hij diende. Zijn graf mag dan bescheiden zijn, maar zijn nalatenschap is groots.
De kracht van symboliek
De kist van paus Franciscus is niet zomaar een houten doos. Het is een symbool. Een stille getuigenis van hoe iemand tot het einde toe trouw kan blijven aan zijn principes. Zijn laatste rustplaats is niet zomaar een graf. Het is een herinnering aan wat leiderschap werkelijk kan zijn: zacht, luisterend, dienend. En de voorwerpen in zijn kist – de rozenkrans, de ring, de munten – vertellen het verhaal van een paus die zijn taak met toewijding vervulde.
In een tijd van opsmuk en verdeeldheid blijft zijn nalatenschap helder: wees menselijk, wees eerlijk, wees eenvoudig. Daarmee blijft Franciscus, zelfs in de dood, een gids voor miljoenen. Niet alleen als paus, maar als mens.
Actueel
Vier jonge kinderen komen om bij gruwelijk familiedrama
Een familiebijeenkomst in de Amerikaanse staat Montana is zondagavond geëindigd in een nauwelijks te bevatten drama. Tijdens een gezamenlijk diner zou een 44-jarige man acht leden van zijn eigen familie hebben doodgeschoten. Onder de slachtoffers bevinden zich vier kinderen van 7 tot en met 15 jaar oud. Na de schietpartij werd de woning in brand gestoken. De verdachte probeerde vervolgens te ontkomen, maar overleed later aan een schotwond die hij zichzelf zou hebben toegebracht.
De gebeurtenissen speelden zich af in een woning net buiten Billings, de grootste stad van Montana. De familie was daar zondagavond bij elkaar gekomen voor een gezamenlijk diner toen de situatie volledig uit de hand liep.
De 44-jarige Alan Smith, die jarenlang bij zijn ouders had gewoond, zou enkele weken eerder te horen hebben gekregen dat hij werk moest zoeken en het ouderlijk huis moest verlaten. Zondag keerde hij terug naar de woning terwijl meerdere familieleden aanwezig waren.
Acht familieleden om het leven gebracht
De omvang van het drama werd pas in de dagen na de schietpartij volledig duidelijk. Acht mensen uit vier generaties van dezelfde familie kwamen om het leven.
Onder de slachtoffers zijn de ouders van de verdachte, Dana en Barb Smith, en zijn ongeveer 90-jarige grootmoeder Evelyn Smith. Zij was slecht ter been en maakte gebruik van een rolstoel.
Ook de jongere zus van Smith, Megan Ghekiere, werd gedood. Daarnaast kwamen vier kinderen om het leven: de 15-jarige Landon Ghekiere, de 13-jarige Owen Ireland, de 12-jarige Charlotte Ghekiere en de 7-jarige Chloe Ireland.
Een familievriend beschrijft het getroffen gezin tegenover persbureau AP als bijzonder liefdevol en hecht. De impact op familieleden, vrienden en de lokale gemeenschap is dan ook enorm.
Om nabestaanden te ondersteunen is inmiddels een inzamelingsactie gestart. Het ingezamelde geld moet onder meer worden gebruikt om de kosten van de uitvaarten te kunnen betalen.
Charlotte (12) probeerde haar familie te redden
Een van de meest aangrijpende verhalen rond de schietpartij gaat over de 12-jarige Charlotte.
Terwijl het geweld in de woning plaatsvond, wist zij volgens familieleden het Amerikaanse alarmnummer 911 te bellen. Daarmee probeerde het meisje hulp in te schakelen en haar familie te redden.
“Het enige wat we zeker weten, is dat Charlotte de heldin was”, aldus familievriend Jennifer Mercer. Volgens haar vindt de familie het belangrijk dat bekend wordt dat Charlotte ondanks de levensgevaarlijke situatie probeerde hulp te halen.
De politie zou tegenover Charlottes vader hebben bevestigd dat zijn dochter inderdaad degene was die het alarmnummer belde.
Haar vader Adam Ghekiere bevond zich op het moment van de schietpartij niet in de woning. Hij was aan het werk op de luchthaven van Billings.
Toen hij hoorde dat er melding was gemaakt van een actieve schutter, probeerde hij verschillende familieleden telefonisch te bereiken. Vervolgens reed hij zo snel mogelijk naar het huis.
Daar aangekomen trof hij een verschrikkelijk tafereel aan: de woning stond volledig in brand. Pas ongeveer twee uur later kreeg hij te horen dat zijn vrouw en de kinderen waren omgekomen.
Over zijn zwager, die verantwoordelijk wordt gehouden voor het bloedbad, reageert hij bijzonder aangeslagen. Volgens Ghekiere schieten woorden tekort om te beschrijven wat er die avond is gebeurd.
Huis na schietpartij in brand
Toen agenten zondagavond bij de woning arriveerden, zouden zij aan de achterzijde van het huis nog schoten hebben gehoord. Kort daarna brak er een enorme brand uit.
Voor de brandweer ontstond daardoor een ingewikkelde en gevaarlijke situatie. Brandweerlieden konden niet onmiddellijk beginnen met blussen, omdat eerst moest worden vastgesteld dat zij veilig het terrein konden betreden.
In de tussentijd kreeg het vuur de kans zich verder door de woning te verspreiden. De brandweer bleef uiteindelijk tot ongeveer 01.00 uur ’s nachts bezig.
Een bijkomend probleem was dat het huis buiten de stadsgrenzen van Billings ligt. In het betreffende woongebied zijn brandkranen niet verplicht aanwezig, waardoor de bestrijding van de brand extra werd bemoeilijkt.
De woning werd vrijwel volledig verwoest.
De autoriteiten maakten dinsdag bekend dat in en rond het afgebrande huis uiteindelijk acht slachtoffers waren aangetroffen. Het verdere onderzoek naar de exacte gebeurtenissen is lastig, omdat delen van de woning door de brand ernstig beschadigd en instabiel zijn geworden.
Verdachte overlijdt na schotwond
Alan Smith zou na het doodschieten van zijn familieleden hebben geprobeerd weg te komen. Op enig moment kwam hij tegenover de politie te staan.
Hij bleek een schotwond te hebben die hij volgens de eerste informatie zichzelf had toegebracht. Smith werd nog behandeld, maar overleed later aan zijn verwondingen.
De politie heeft nog geen officieel motief vastgesteld. Onderzoekers proberen daarom te achterhalen wat de 44-jarige ertoe kan hebben gebracht zijn eigen familie aan te vallen.
Smith woonde jarenlang bij zijn ouders
Langzaam wordt ook meer bekend over de achtergrond van de verdachte.
De familie kwam oorspronkelijk uit de omgeving van Seattle. Nadat Megan Ghekiere en haar toenmalige echtgenoot Brad Ireland uit elkaar gingen, verhuisde Megan ongeveer zes jaar geleden met de kinderen naar Montana.
Haar ouders Dana en Barb verhuisden later eveneens naar Montana en kochten een huis in Billings, dicht bij hun dochter. Alan trok bij zijn ouders in en zou daar jarenlang zijn blijven wonen.
Volgens zijn voormalige zwager Brad Ireland leefde Smith erg teruggetrokken. Hij omschrijft hem als een soort “kluizenaar”, die een groot gedeelte van zijn tijd alleen op zijn kamer achter een computer doorbracht.
Smith had eerder aan Eastern Washington University gestudeerd. Daarna zou het hem volgens zijn voormalige zwager niet zijn gelukt langdurig een baan te behouden.
Enkele weken voor het familiedrama zouden zijn ouders uiteindelijk hebben besloten dat de situatie moest veranderen. Ze vroegen hun zoon om werk te zoeken en het huis te verlaten.
Op de bewuste zondagavond verscheen Smith opnieuw bij de woning. Op dat moment vond daar het gebruikelijke familiediner plaats.
Familie spreekt over waarschuwingssignalen
Volgens Ireland waren er voorafgaand aan het drama al zorgen over het gedrag van Smith. Toch zou niemand hebben verwacht dat hij tot extreem geweld in staat was.
“Er waren veel waarschuwingssignalen en veel mensen hebben zich uitgesproken”, aldus Ireland. Volgens hem werd er onvoldoende naar die zorgen geluisterd.
Smith zou soms verbaal agressief zijn geweest, maar voor zover de familie wist had hij niet eerder fysiek geweld gebruikt.
Ook uit een controle van strafregisters in Montana en Washington zou niet zijn gebleken dat Smith eerder was gearresteerd of strafrechtelijk vervolgd.
Wat er zondagavond precies in hem omging en wat de directe aanleiding voor de schietpartij was, blijft daardoor voorlopig onduidelijk.
Een van de dodelijkste schietpartijen van het jaar
Het drama in Montana behoort volgens een database van AP en USA Today, die samen met Northeastern University wordt bijgehouden, tot de zwaarste zogenoemde mass killings van dit jaar in de Verenigde Staten.
Het zou gaan om de 22e zaak van dit type in 2026. Bij vijftien van deze incidenten speelde een conflict binnen de familie- of relationele sfeer een rol.
Criminoloog James Alan Fox van Northeastern University stelt dat dit aandeel hoger ligt dan gebruikelijk.
Voor de nabestaanden zijn dergelijke statistieken vanzelfsprekend van ondergeschikt belang. Zij moeten verder na het verlies van vrijwel een complete familietak.
Daarbij krijgt vooral het optreden van de 12-jarige Charlotte veel aandacht. Terwijl zich in haar eigen huis een levensgevaarlijke situatie voltrok, probeerde zij met haar telefoontje naar 911 nog hulp voor haar familie te krijgen. Voor haar nabestaanden staat daarom één ding vast: Charlotte deed op het allerergste moment wat ze kon om haar familie te redden.