Actueel
De heilige voorwerpen in de kist van paus Franciscus
In de laatste dagen van zijn leven maakte paus Franciscus, geliefd over de hele wereld om zijn nederigheid en compassie, een keuze die zijn hele pontificaat samenvat. Zelfs in de d00d wist hij af te wijken van eeuwenoude Vaticaanse tradities – niet uit rebellie, maar uit oprechte overtuiging. Zijn begrafenis, gepland voor zaterdag 26 april op het Sint-Pietersplein, zal geen pompeus afscheid zijn. In plaats daarvan wordt het een sobere en betekenisvolle ceremonie, doordrenkt van symboliek en persoonlijke elementen die iets vertellen over de man die Jorge Mario Bergoglio was.
Een paus van het volk – tot het einde
Paus Franciscus 0verleed op maandag op 88-jarige leeftijd, na complicaties veroorzaakt door een beroerte en hartfalen. Hij had wekenlang gevochten tegen een zware longontsteking en leek zich langzaam te herstellen. Toch verslechterde zijn toestand plotseling. In zijn laatste uren sprak hij zijn dankbaarheid uit tegen zijn persoonlijke verpleger Massimiliano Strappetti – een man die hem trouw bijstond tijdens zijn zwaarste momenten. “Bedankt dat je me terug naar het plein hebt gebracht,” waren zijn laatste woorden. Een verwijzing naar de rit in de pausmobiel op Paaszondag, zijn laatste verschijning in het openbaar.
Die rit was symbolisch en spontaan. Franciscus twijfelde nog of hij het fysiek aan zou kunnen, maar wilde dicht bij de mensen zijn. Daar, tussen de gelovigen op het Sint-Pietersplein, zwaaiend naar kinderen en zegenend met een vermoeide glimlach, nam hij onbewust al afscheid. Het was typerend voor zijn hele pontificaat: dichtbij het volk, eenvoudig en vol toewijding.
Zijn laatste rustplaats: een bewuste breuk met de traditie
Wat volgde na zijn 0verlijden was allesbehalve traditioneel. Waar eerdere pausen vaak werden bijgezet in monumentale, driedubbele d00dskisten van cipreshout, lood en eiken, koos Franciscus voor eenvoud. Zijn kist is van onbewerkt hout, bekleed met een dunne laag zink – een bewuste keuze die zijn toewijding aan nederigheid onderstreept. Geen fluweel, geen gouden details. Slechts een houten doos, waarin zijn lichaam in alle rust ligt.
Op foto’s die het Vaticaan verspreidde, is te zien hoe Franciscus vredig ligt opgebaard. Hij draagt rode liturgische gewaden, symbool voor het martelaarschap van Christus. In zijn handen ligt een rozenkrans, zachtjes gevouwen. Naast hem zijn enkele betekenisvolle voorwerpen gelegd: zijn pauselijke mijter, zijn staf en een set munten geslagen tijdens zijn pausdom. Ook bevat de kist een ‘rogito’ – een verzegeld document waarin zijn levensloop en pontificaat worden samengevat. Aan zijn vinger zit de Vissersring, traditioneel een symbool van pauselijke autoriteit. Deze ring zal na de ceremonie ritueel worden gebroken, om het einde van zijn ambt te markeren.
Geen publieke opbaring, wel persoonlijke r0uw
In tegenstelling tot eerdere pauselijke uitvaarten, waarbij het lichaam van de paus werd opgebaard op een verhoging in de Sint-Pietersbasiliek, kiest het Vaticaan ditmaal voor intimiteit. Franciscus zal vanaf woensdag wel te zien zijn in de basiliek, maar niet op een katafalk. Zijn kist staat op vloerniveau, zodat bezoekers hem op gelijke hoogte kunnen groeten. Vlakbij brandt een paaskaars – het stille symbool van geloof, licht en hoop.
Wat ook opvalt: Franciscus zal niet worden bijgezet in de traditionele pauselijke crypte onder de Sint Pieter. In plaats daarvan kiest hij voor een eenvoudiger graf in de Basiliek van Santa Maria Maggiore, een bedevaartsoord in het hart van Rome waar hij vaak te vinden was. Deze keuze bevestigt nogmaals zijn wens om een paus onder de mensen te blijven, ook na de d00d.
Wie was Massimiliano Strappetti?
De man aan wie Franciscus zijn laatste woorden richtte, Massimiliano Strappetti, is zelf geen publieke figuur. Toch speelde hij een sleutelrol in de laatste jaren van de paus. Strappetti, een ervaren verpleegkundige, werkte eerder op de intensive care van het Gemelli-ziekenhuis in Rome. Door zijn kalme aard en deskundigheid werd hij door maar liefst drie pausen vertrouwd: Johannes Paulus II, Benedictus XVI en uiteindelijk Franciscus zelf. In 2022 werd hij benoemd tot persoonlijk gezondheidsadviseur van de paus.
Strappetti’s Facebookpagina is eenvoudig, gevuld met foto’s van familie en zijn favoriete voetbalclub Lazio. Geen verwijzingen naar zijn werk, geen publieke profilering. Juist die bescheidenheid maakte hem zo geliefd bij Franciscus, die zelf allergisch was voor uiterlijk vertoon. Hun band ging verder dan zorg – er was wederzijds respect en vriendschap. En dat maakt het des te betekenisvoller dat Strappetti de laatste woorden van de paus mocht horen.
Een begrafenis die zijn leven weerspiegelt
De uitvaart van paus Franciscus zal plaatsvinden op zaterdag 26 april om 10.00 uur lokale tijd. De ceremonie wordt gehouden op het Sint-Pietersplein en geleid door kardinaal Kevin Joseph Farrell, de huidige camerlengo. Tienduizenden pelgrims worden verwacht, evenals staatshoofden, geestelijken en mensen uit alle hoeken van de wereld. Toch zal het geen bombastisch afscheid worden, maar een ingetogen eerbetoon.
Tijdens de ceremonie zal de Litanie der Heiligen worden gezongen, en na afloop zal de kist worden overgebracht naar de Basiliek van Santa Maria Maggiore. Daar zal Franciscus ter ruste worden gelegd – in lijn met zijn wens om begraven te worden op een plek waar hij zich thuis voelde.
Zijn laatste les: eenvoud als kracht
Tot het laatste moment bleef paus Franciscus trouw aan zijn waarden: soberheid, mededogen en dienstbaarheid. Hij gaf de voorkeur aan kleine gebaren boven grote woorden. Hij leefde dicht bij het volk, at eenvoudige maaltijden, reed in een Fiat en woonde in een eenvoudig appartement in plaats van het pauselijk paleis. Voor hem was nederigheid geen modewoord, maar een levenshouding.
Zijn begrafenis is daar een verlengstuk van. Geen luxe, geen glimmende kist, geen dure processies – alleen een man, een missie, en een diepe liefde voor de wereld die hij diende. Zijn graf mag dan bescheiden zijn, maar zijn nalatenschap is groots.
De kracht van symboliek
De kist van paus Franciscus is niet zomaar een houten doos. Het is een symbool. Een stille getuigenis van hoe iemand tot het einde toe trouw kan blijven aan zijn principes. Zijn laatste rustplaats is niet zomaar een graf. Het is een herinnering aan wat leiderschap werkelijk kan zijn: zacht, luisterend, dienend. En de voorwerpen in zijn kist – de rozenkrans, de ring, de munten – vertellen het verhaal van een paus die zijn taak met toewijding vervulde.
In een tijd van opsmuk en verdeeldheid blijft zijn nalatenschap helder: wees menselijk, wees eerlijk, wees eenvoudig. Daarmee blijft Franciscus, zelfs in de dood, een gids voor miljoenen. Niet alleen als paus, maar als mens.
Actueel
Bart De Wever schrikt als hij foto van zijn zoon ziet
Het leven van Bart De Wever staat al jaren in het teken van politiek, verantwoordelijkheid en een agenda die zelden leeg is. Als premier van België betekent dat voortdurend schakelen tussen vergaderingen, internationale contacten en binnenlandse dossiers. Toch blijft er, net als bij elke ouder, altijd ruimte voor zorgen die niets met politiek te maken hebben. Dat bleek onlangs toen De Wever een foto van zijn zoon onder ogen kreeg die hem even deed slikken.
Een druk leven tussen politiek en gezin
Het combineren van een toppositie in de politiek met een gezinsleven is zelden eenvoudig. Voor De Wever geldt dat misschien nog wel sterker dan voor velen. Zijn werk brengt lange dagen, onverwachte verplichtingen en veel publieke aandacht met zich mee. Momenten met het gezin zijn daardoor schaars en worden vaak bewust ingepland.
In interviews heeft hij vaker aangegeven dat hij probeert die balans zo goed mogelijk te bewaren. Ondanks de drukte blijft hij in de eerste plaats ook vader, iemand die net als andere ouders bezorgd kan zijn over wat zijn kinderen doen wanneer hij er niet bij is. Juist die herkenbaarheid maakt dit soort momenten menselijker dan het politieke beeld dat mensen meestal van hem zien.
Een foto die even doet schrikken
De aanleiding voor zijn reactie was een foto die hij zelf op sociale media deelde. Op het beeld is te zien hoe zijn zoon tijdens een skivakantie met zijn latten door de lucht zweeft na een sprong. Voor veel mensen is het een typische vakantiefoto: actie, plezier en een flinke dosis lef. Voor een vader voelt dat soms anders.
De Wever gaf toe dat hij even schrok toen hij de foto zag. Niet omdat er iets misging, maar omdat het precies het soort moment was waarvoor hij zijn zoon nog had gewaarschuwd. Zoals veel ouders had hij vooraf benadrukt dat voorzichtigheid belangrijk is en dat je je niet altijd moet laten meeslepen door vrienden of groepsdruk.
“Je zegt natuurlijk dat ze moeten opletten,” liet hij weten. “En dan krijg je twee dagen later zo’n foto doorgestuurd.” Het is een situatie die veel ouders zullen herkennen: het besef dat kinderen hun eigen grenzen opzoeken, ook als je ze liever iets rustiger ziet doen.
Jong zijn en grenzen verkennen
Skiën is voor veel jongeren een moment waarop vrijheid en avontuur samenkomen. Nieuwe pistes, vrienden om je heen en de drang om iets stoers te laten zien horen daar vaak bij. Voor ouders kan dat spannend zijn, zeker wanneer beelden daarvan via sociale media binnenkomen.
Volgens De Wever was het vooral de verrassing die hem raakte. Hij had zijn zoon immers nog aangespoord om het rustig aan te doen. Tegelijkertijd erkende hij dat het ook hoort bij opgroeien. Jongeren willen ontdekken, risico’s nemen en plezier maken, iets wat moeilijk volledig te sturen is — zelfs voor een premier.
Humor en relativering
Hoewel de eerste reactie er een van schrik was, klonk er ook duidelijk humor in zijn verhaal door. De foto liet immers vooral zien dat zijn zoon zich amuseerde en genoot van zijn vakantie. Uiteindelijk overheerst bij veel ouders het besef dat zulke momenten onderdeel zijn van het groter worden.
De Wever lijkt dat ook zo te zien. De foto werd niet verwijderd, maar juist gedeeld, alsof hij wilde laten zien dat achter de politieke functie ook gewoon een vader schuilgaat die soms verrast wordt door de avonturen van zijn kinderen.
Het menselijke gezicht van een politicus
In de politiek draait het vaak om dossiers, cijfers en besluiten. Persoonlijke momenten zoals deze laten een andere kant zien. Ze herinneren eraan dat publieke figuren buiten hun werk dezelfde ervaringen hebben als anderen: zorgen om hun kinderen, kleine schrikmomenten en daarna weer relativering.
Dat menselijke aspect zorgt er vaak voor dat mensen zich makkelijker kunnen herkennen in iemand die normaal vooral in een formele rol zichtbaar is. Het verhaal over de skilatten zegt uiteindelijk minder over politiek en meer over ouderschap — een universeel thema dat iedereen begrijpt.
Een vaderlijke reactie
De reactie van De Wever werd online vooral met begrip ontvangen. Veel ouders reageerden dat ze hetzelfde zouden voelen als ze zo’n foto kregen toegestuurd. Eerst de schrik, daarna de glimlach. Want zolang alles goed afloopt, blijft vooral het plezier van het moment hangen.
Het laat zien dat zelfs in een leven vol verantwoordelijkheden ruimte blijft voor gewone, herkenbare situaties. Een foto, een sprong in de sneeuw en een vader die zich even zorgen maakt — het zijn kleine momenten die het grote politieke leven ineens dichtbij brengen.
Genieten blijft centraal staan
Uiteindelijk gaf De Wever ook aan dat hij vooral blij is dat zijn zoon het naar zijn zin heeft. Vakanties zijn er immers om te ontspannen en herinneringen te maken. Dat daarbij soms grenzen worden opgezocht, hoort bij jong zijn.
Voor de premier was het dus vooral een reminder dat je als ouder niet alles in de hand hebt. Kinderen groeien op, maken hun eigen keuzes en beleven hun eigen avonturen. En soms betekent dat dat je als vader even schrikt van een foto — om daarna toch trots te zijn dat ze hun eigen weg durven te gaan.
Zo werd een simpele vakantiefoto onverwacht een klein inkijkje in het privéleven van een van de bekendste politici van België. Niet als premier, maar als vader die, net als velen, leert dat loslaten soms net zo belangrijk is als beschermen.