Actueel
De heilige voorwerpen in de kist van paus Franciscus
In de laatste dagen van zijn leven maakte paus Franciscus, geliefd over de hele wereld om zijn nederigheid en compassie, een keuze die zijn hele pontificaat samenvat. Zelfs in de d00d wist hij af te wijken van eeuwenoude Vaticaanse tradities – niet uit rebellie, maar uit oprechte overtuiging. Zijn begrafenis, gepland voor zaterdag 26 april op het Sint-Pietersplein, zal geen pompeus afscheid zijn. In plaats daarvan wordt het een sobere en betekenisvolle ceremonie, doordrenkt van symboliek en persoonlijke elementen die iets vertellen over de man die Jorge Mario Bergoglio was.
Een paus van het volk – tot het einde
Paus Franciscus 0verleed op maandag op 88-jarige leeftijd, na complicaties veroorzaakt door een beroerte en hartfalen. Hij had wekenlang gevochten tegen een zware longontsteking en leek zich langzaam te herstellen. Toch verslechterde zijn toestand plotseling. In zijn laatste uren sprak hij zijn dankbaarheid uit tegen zijn persoonlijke verpleger Massimiliano Strappetti – een man die hem trouw bijstond tijdens zijn zwaarste momenten. “Bedankt dat je me terug naar het plein hebt gebracht,” waren zijn laatste woorden. Een verwijzing naar de rit in de pausmobiel op Paaszondag, zijn laatste verschijning in het openbaar.
Die rit was symbolisch en spontaan. Franciscus twijfelde nog of hij het fysiek aan zou kunnen, maar wilde dicht bij de mensen zijn. Daar, tussen de gelovigen op het Sint-Pietersplein, zwaaiend naar kinderen en zegenend met een vermoeide glimlach, nam hij onbewust al afscheid. Het was typerend voor zijn hele pontificaat: dichtbij het volk, eenvoudig en vol toewijding.
Zijn laatste rustplaats: een bewuste breuk met de traditie
Wat volgde na zijn 0verlijden was allesbehalve traditioneel. Waar eerdere pausen vaak werden bijgezet in monumentale, driedubbele d00dskisten van cipreshout, lood en eiken, koos Franciscus voor eenvoud. Zijn kist is van onbewerkt hout, bekleed met een dunne laag zink – een bewuste keuze die zijn toewijding aan nederigheid onderstreept. Geen fluweel, geen gouden details. Slechts een houten doos, waarin zijn lichaam in alle rust ligt.
Op foto’s die het Vaticaan verspreidde, is te zien hoe Franciscus vredig ligt opgebaard. Hij draagt rode liturgische gewaden, symbool voor het martelaarschap van Christus. In zijn handen ligt een rozenkrans, zachtjes gevouwen. Naast hem zijn enkele betekenisvolle voorwerpen gelegd: zijn pauselijke mijter, zijn staf en een set munten geslagen tijdens zijn pausdom. Ook bevat de kist een ‘rogito’ – een verzegeld document waarin zijn levensloop en pontificaat worden samengevat. Aan zijn vinger zit de Vissersring, traditioneel een symbool van pauselijke autoriteit. Deze ring zal na de ceremonie ritueel worden gebroken, om het einde van zijn ambt te markeren.
Geen publieke opbaring, wel persoonlijke r0uw
In tegenstelling tot eerdere pauselijke uitvaarten, waarbij het lichaam van de paus werd opgebaard op een verhoging in de Sint-Pietersbasiliek, kiest het Vaticaan ditmaal voor intimiteit. Franciscus zal vanaf woensdag wel te zien zijn in de basiliek, maar niet op een katafalk. Zijn kist staat op vloerniveau, zodat bezoekers hem op gelijke hoogte kunnen groeten. Vlakbij brandt een paaskaars – het stille symbool van geloof, licht en hoop.
Wat ook opvalt: Franciscus zal niet worden bijgezet in de traditionele pauselijke crypte onder de Sint Pieter. In plaats daarvan kiest hij voor een eenvoudiger graf in de Basiliek van Santa Maria Maggiore, een bedevaartsoord in het hart van Rome waar hij vaak te vinden was. Deze keuze bevestigt nogmaals zijn wens om een paus onder de mensen te blijven, ook na de d00d.
Wie was Massimiliano Strappetti?
De man aan wie Franciscus zijn laatste woorden richtte, Massimiliano Strappetti, is zelf geen publieke figuur. Toch speelde hij een sleutelrol in de laatste jaren van de paus. Strappetti, een ervaren verpleegkundige, werkte eerder op de intensive care van het Gemelli-ziekenhuis in Rome. Door zijn kalme aard en deskundigheid werd hij door maar liefst drie pausen vertrouwd: Johannes Paulus II, Benedictus XVI en uiteindelijk Franciscus zelf. In 2022 werd hij benoemd tot persoonlijk gezondheidsadviseur van de paus.
Strappetti’s Facebookpagina is eenvoudig, gevuld met foto’s van familie en zijn favoriete voetbalclub Lazio. Geen verwijzingen naar zijn werk, geen publieke profilering. Juist die bescheidenheid maakte hem zo geliefd bij Franciscus, die zelf allergisch was voor uiterlijk vertoon. Hun band ging verder dan zorg – er was wederzijds respect en vriendschap. En dat maakt het des te betekenisvoller dat Strappetti de laatste woorden van de paus mocht horen.
Een begrafenis die zijn leven weerspiegelt
De uitvaart van paus Franciscus zal plaatsvinden op zaterdag 26 april om 10.00 uur lokale tijd. De ceremonie wordt gehouden op het Sint-Pietersplein en geleid door kardinaal Kevin Joseph Farrell, de huidige camerlengo. Tienduizenden pelgrims worden verwacht, evenals staatshoofden, geestelijken en mensen uit alle hoeken van de wereld. Toch zal het geen bombastisch afscheid worden, maar een ingetogen eerbetoon.
Tijdens de ceremonie zal de Litanie der Heiligen worden gezongen, en na afloop zal de kist worden overgebracht naar de Basiliek van Santa Maria Maggiore. Daar zal Franciscus ter ruste worden gelegd – in lijn met zijn wens om begraven te worden op een plek waar hij zich thuis voelde.
Zijn laatste les: eenvoud als kracht
Tot het laatste moment bleef paus Franciscus trouw aan zijn waarden: soberheid, mededogen en dienstbaarheid. Hij gaf de voorkeur aan kleine gebaren boven grote woorden. Hij leefde dicht bij het volk, at eenvoudige maaltijden, reed in een Fiat en woonde in een eenvoudig appartement in plaats van het pauselijk paleis. Voor hem was nederigheid geen modewoord, maar een levenshouding.
Zijn begrafenis is daar een verlengstuk van. Geen luxe, geen glimmende kist, geen dure processies – alleen een man, een missie, en een diepe liefde voor de wereld die hij diende. Zijn graf mag dan bescheiden zijn, maar zijn nalatenschap is groots.
De kracht van symboliek
De kist van paus Franciscus is niet zomaar een houten doos. Het is een symbool. Een stille getuigenis van hoe iemand tot het einde toe trouw kan blijven aan zijn principes. Zijn laatste rustplaats is niet zomaar een graf. Het is een herinnering aan wat leiderschap werkelijk kan zijn: zacht, luisterend, dienend. En de voorwerpen in zijn kist – de rozenkrans, de ring, de munten – vertellen het verhaal van een paus die zijn taak met toewijding vervulde.
In een tijd van opsmuk en verdeeldheid blijft zijn nalatenschap helder: wees menselijk, wees eerlijk, wees eenvoudig. Daarmee blijft Franciscus, zelfs in de dood, een gids voor miljoenen. Niet alleen als paus, maar als mens.
Actueel
Jacques Vermeire over aanbiedingen die hij afwees: “Veel groter dan die van VTM”
Jacques Vermeire blikt terug op opvallende carrière: “Het draaide nooit alleen om geld”
Voor Jacques Vermeire breekt een bijzonder hoofdstuk aan. De populaire komiek bereidt zich voor op zijn afscheid van de Vlaamse theaterzalen en brengt dit najaar nog één keer zijn legendarische personage DDT naar het podium. Tegelijk kijkt hij terug op enkele bepalende momenten uit zijn carrière, waaronder zijn veelbesproken overstap naar VTM.
DDT keert nog één keer terug
Met het personage DDT schreef Jacques Vermeire televisiegeschiedenis. Het typetje groeide uit tot een van de bekendste komische figuren van Vlaanderen en bezorgde hem jarenlang een trouwe schare fans.
Hoewel veel artiesten na verloop van tijd afstand nemen van hun bekendste creaties, geldt dat volgens Jacques niet voor DDT. Het personage bleef altijd een bijzondere plaats innemen in zijn carrière.
Met de zaalshow DDT houdt uitverkoop krijgt het publiek nu nog één keer de kans om het iconische typetje live te zien. Voor Jacques betekent het een afscheid van een periode die zijn carrière mee heeft vormgegeven.
Veelbesproken overstap naar VTM
Een van de momenten die jarenlang onderwerp van gesprek bleef, was zijn overstap naar VTM. Destijds kreeg Jacques de kans om nieuwe televisieprojecten uit te bouwen met een aanzienlijk productiebudget.
Die beslissing leverde hem niet alleen nieuwe kansen op, maar ook kritiek. Sommige mensen beweerden dat hij vooral voor financiële voordelen had gekozen.
Jaren later wil Jacques dat beeld nuanceren. Volgens hem speelden er veel meer factoren mee dan alleen het financiële plaatje.
“Ik heb grotere aanbiedingen geweigerd”
In een recent interview vertelt de komiek dat hij in het verleden meerdere voorstellen heeft gekregen die financieel aantrekkelijker waren dan het aanbod van VTM.
Volgens Jacques heeft hij verschillende keren bewust gekozen om dergelijke kansen niet te benutten omdat ze niet aansloten bij zijn persoonlijke visie of manier van werken.
Hij benadrukt dat geld nooit de belangrijkste drijfveer is geweest bij de grote beslissingen in zijn carrière.
Ook buitenlandse kansen voorbij laten gaan
De acteur en presentator onthult dat hij in het verleden zelfs aanbiedingen uit Nederland heeft ontvangen.
Zo zou er ooit interesse zijn geweest om hem te betrekken bij een Nederlandse versie van een populaire Vlaamse televisiereeks. Ondanks de mogelijkheden besloot hij daar niet op in te gaan.
Ook andere commerciële voorstellen liet hij links liggen, ondanks de financiële voordelen die ermee gepaard gingen.
Volgens Jacques voelde het simpelweg niet als de juiste stap.
Vrijheid boven alles
Wat voor hem altijd het zwaarst woog, was de vrijheid om zijn eigen ideeën uit te werken.
Hij hecht veel belang aan de mensen met wie hij samenwerkt en aan de mogelijkheid om creatieve controle te behouden over zijn projecten.
Die vrijheid vond hij destijds bij VTM, waar hij de kans kreeg om samen te werken met mensen die hij kende en vertrouwde.
Volgens Jacques speelde loyaliteit daarbij een belangrijke rol.
Een carrière op eigen voorwaarden
Doorheen de jaren bouwde Jacques Vermeire een indrukwekkende carrière uit als komiek, acteur en televisiepersoonlijkheid. Zijn succes kwam voort uit een combinatie van herkenbare humor, populaire personages en een sterke band met het publiek.
Wat hem volgens velen onderscheidde, was dat hij steeds trouw bleef aan zijn eigen stijl en overtuigingen.
Ook nu hij zich stilaan voorbereidt op zijn afscheid van de podia, blijft die houding onveranderd.
Terugblikken met tevredenheid
Met zijn laatste DDT-show sluit Jacques een belangrijk hoofdstuk af, maar hij doet dat zonder spijt.
Terugkijkend op zijn loopbaan benadrukt hij dat de belangrijkste keuzes nooit uitsluitend werden gemaakt op basis van financiële voordelen. Veel belangrijker waren de mensen met wie hij werkte, de creatieve vrijheid die hij kreeg en de mogelijkheid om zijn eigen weg te volgen.
Voor zijn vele fans vormt het afscheid van DDT ongetwijfeld een emotioneel moment. Tegelijk biedt het ook een kans om terug te kijken op een carrière die een blijvende plaats heeft veroverd in de Vlaamse entertainmentgeschiedenis.
Met zijn laatste tournee wil Jacques vooral nog één keer doen waar hij altijd het meest van heeft gehouden: mensen laten lachen.