Actueel
BN´ers krijgen straf voor Manuela Kemp-posts: ´Allemaal narcisten!´
Radiocolumnist Patrick Kicken heeft flink wat kritiek op de manier waarop sommige BN’ers omgaan met het overlijden van Manuëla Kemp. Volgens Kicken is het gebruikelijk dat na het overlijden van een bekend persoon, vooral BN’ers, foto’s met de overledene delen op social media, vaak vergezeld van emotionele teksten. Deze zelfpromotie stuit hem tegen de borst.
Zelfbevlekkerij en Narcisme
Patrick begrijpt niet waarom sommige bekende Nederlanders snel hun foto’s met de overledene opduikelen en delen met de wereld.
“Wat is dat toch, dat wanneer een bekend iemand net overleden is, mensen niet weten hoe snel ze een foto moeten vinden waarop ze samen op staan, om die dan op social media te zetten?” schrijft hij bij Spreekbuis. Hij beschouwt dit gedrag als een manier om het moment op hun eigen persoon te betrekken, wat hij omschrijft als “How can I make this about me?”
Het ‘Blauwe Maandag’-Fenomeen
Kicken wijst erop dat veel BN’ers zich ineens heel dichtbij de overledene voelen, ook al hadden ze deze persoon slechts oppervlakkig gekend.
Hij noemt dit gedrag vooral typerend voor de media, waar mensen proberen de overledene en hun eigen ‘relatie’ tot hen te benutten voor zelfverheerlijking. Dit fenomeen was volgens hem ook duidelijk te zien na de dood van Peter R. de Vries, waarbij verschillende mensen snel met herinneringen en foto’s naar buiten kwamen.
Respect Tonen, Niet Zelfpromotie
Patrick Kicken vindt dit gedrag onsmakelijk en vraagt BN’ers om respect te tonen voor de overledene, in plaats van de situatie te gebruiken voor persoonlijke gain. “Laat die zelfbevlekkerij achterwege,” voegt hij toe, en hij roept mensen in de media op om hun narcisme niet op de voorgrond te plaatsen, maar oprecht respect te tonen voor de overledene.
Actueel
Vreselijk nieuws voor Mathias Sercu: ´Zoon (27) overleden aan zeldzame kanker´
Tore Sercu, de zoon van acteur Mathias Sercu, is op 27-jarige leeftijd overleden na een langdurige strijd tegen een uiterst zeldzame en agressieve vorm van kanker. Tore werd in 2021 gediagnosticeerd met plasmablastair myeloom, een agressieve variant van de ziekte van Kahler, waarbij plasmacellen in het beenmerg ongecontroleerd groeien. Zijn artsen in het UZ Gent gaven aan dat zijn specifieke aandoening nog nooit eerder was beschreven.
Medisch wonder en zware behandelingen
Ondanks de aanvankelijke sombere prognose en het feit dat hij terminaal werd verklaard, bleef Tore vechten. Hij onderging meerdere zware behandelingen, waaronder stamceltransplantaties en immunotherapie. Hoewel de ziekte vaak op onverwachte momenten weer opspeelde – met tumoren in onder andere zijn hersenen, oog, kaak en teelbal – gaven de behandelingen telkens tijdelijke hoop. Mathias vertelde eerder: “Wonder boven wonder bleek de behandeling telkens aan te slaan.”
Leven in het nu en documentaire
Tore’s strijd werd vorig jaar vastgelegd in de VRT 1-documentaire ‘Leven in verlengingen’. In de documentaire kreeg het publiek een indringende blik op de rauwe werkelijkheid van het gezin Sercu, die ondanks de zware situatie geprobeerd hebben het leven te omarmen. “Meteen na de diagnose had Ilse (Tore’s moeder) de reflex: ‘Ik wil dit vastleggen’,” zei Mathias. Het gezin hoopte hiermee een boodschap van openheid te geven, vooral over de dood, zodat anderen zich minder geïsoleerd zouden voelen.
Nuchterheid en moedige keuzes
Tore had een bijzonder nuchtere kijk op de dood. “Ik geloof dat wanneer mijn leven stopt, ik nooit bestaan ga hebben, voor mij. Dat geeft een rust,” vertelde hij eerder in een interview. Hij weigerde vaak zware pijnstillers, zodat hij bewust zou blijven voelen wat er met zijn lichaam gebeurde. Dit getuigt van zijn vastberadenheid en zijn diepe kennis van zijn eigen lichaam.
Grote verliezen voor het gezin Sercu
Ondanks zijn ernstige ziekte, probeerde Tore zoveel mogelijk uit het leven te halen. Hij ging samenwonen met zijn vriendin Frauke, die hem onvoorwaardelijk steunde. Toch maakte hij geen grote plannen voor de toekomst, wetende dat zijn tijd beperkt was. “Voor hem was het: er is geen toekomst. Punt,” aldus Mathias. Het gezin heeft zich voortdurend voorbereid op het onvermijdelijke, maar in juni 2025 werd de angst werkelijkheid toen Tore opnieuw ernstig herviel.
Afscheid en het verlies
Mathias en Ilse, Tore’s ouders, hebben altijd in de achterhoofd geweten dat het verlies van hun zoon een kwestie van tijd zou zijn. In september 2025, na een zomerse periode van zware behandelingen, vierde Tore zijn 27ste verjaardag, maar enkele weken later verloor hij de strijd. Zijn overlijden markeert het einde van een moedige en inspirerende strijd tegen een onverbiddelijke ziekte.
Tore’s verhaal heeft vele mensen geraakt, en zijn moedige houding tegenover de dood zal voor altijd in het geheugen van zijn familie en vrienden blijven.