Actueel
Bekende Urk!-ster heengegaan: ”Groot verdriet”
Een grote schok en diep verdriet op Urk en onder de trouwe kijkers van het gelijknamige televisieprogramma. Vandaag is bekend geworden dat Meneer Fred, een geliefd en bekend gezicht, is 0verleden. De familie heeft via Facebook een emotioneel bericht gedeeld waarin zij het 0verlijden van Fred Kleefman bevestigen. Ook laten zij weten dat de uitvaart al in besloten kring heeft plaatsgevonden.
Een Mooi Mens Verloren
Het bericht op Facebook straalt liefde en verdriet uit en benadrukt wat Fred voor zijn omgeving heeft betekend. “Een mooi mens is van ons heen gegaan, maar de vele fijne herinneringen zullen blijven en die raken we nooit meer kwijt,” zo begint het bericht.
De familie beschrijft Fred als een warme persoonlijkheid die veel betekende voor de mensen om hem heen. “Samen lachen, gezellig een wijntje drinken en genieten van het leven. Wat hebben we vele mooie en waardevolle gesprekken samen mogen hebben.”
Maar ook het verdriet van zijn z!ekte komt naar voren: “Toen werd je ernstig z!ek. Langzaam nam je afscheid van ons en ging je zachtjes van ons heen.”
Het bericht wordt afgesloten met een ontroerende boodschap: “Rust zacht, lieve Fred. We zullen je nooit vergeten en nemen afscheid met veel verdriet.”
Een Leven vol Liefde en Verlies
Fred Kleefman, zoals hij in werkelijkheid heette, liet een diepe indruk achter op iedereen die hem kende. Twee jaar geleden sprak Fred nog openhartig over zijn leven in een interview met weekblad Party. Hij vertelde over de enorme impact die het verlies van zijn partner in 2012 op hem had.
Fred en zijn partner deelden maar liefst 43 jaar van hun leven samen. Toen zijn geliefde 0verleed, veranderde zijn wereld volledig. “Wanneer je grote liefde er niet meer is, wordt het ineens heel stil in huis,” zei hij. “Het is dan wel eenzaam. Maar goed, er zijn zoveel mensen die dat meemaken.”
Een Moeilijke Weg naar Herstel
Het 0verlijden van zijn partner was een zware klap voor Fred, en het duurde jaren voordat hij zijn leven weer enigszins op de rails kreeg. “Als zoiets gebeurt, moet je uiteindelijk de draad weer oppakken en zeggen: ‘Kom op, je moet toch verder. Het leven gaat door.’ Gelukkig is dat gelukt, maar er is wel twee tot drie jaar overheen gegaan,” vertelde hij destijds.
Fred was echter een vechter, en ondanks het verdriet slaagde hij erin om een nieuw ritme in zijn leven te vinden. Hij bleef genieten van de kleine momenten, omringd door mensen die hem liefhadden.
Een Groot Gemis voor Urk en de Kijkers
Fred was een geliefd gezicht in het programma Urk, waarin hij een unieke charme en warmte meebracht. Zijn aanwezigheid was een belangrijk onderdeel van het succes van de show. Hij wist met zijn nuchtere kijk op het leven en zijn oprechte verhalen veel mensen te raken.
Het nieuws van zijn 0verlijden heeft niet alleen zijn familie en vrienden diep geraakt, maar ook de kijkers van het programma. Velen herinneren hem als een symbool van de kracht van doorzettingsvermogen en het genieten van de mooie momenten in het leven.
Steun voor de Nabestaanden
Het 0verlijden van Fred is een groot verlies voor iedereen die hem kende. Zijn familie en vrienden blijven achter met een leegte die moeilijk te vullen is. Langs deze weg willen we hen een hart onder de riem steken. Fred’s openheid, humor en veerkracht zullen niet vergeten worden.
Laat een boodschap van steun en liefde achter voor de nabestaanden, en herinner Fred als de warme, krachtige persoonlijkheid die hij altijd was. ❤️
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.