Connect with us

Actueel

BEELDEN: Caroline van der Plas (BBB) laat zich helemaal gaan met Carnaval!

Avatar foto

Published

on

Carnaval barst deze week weer volledig los in het zuiden van het land, en dat is ook Caroline van der Plas niet ontgaan. De voorvrouw van de BoerBurgerBeweging (BBB) besloot haar politieke verplichtingen even achter zich te laten en af te reizen naar Oeteldonk, zoals Den Bosch tijdens carnaval wordt genoemd. Daar genoot ze zichtbaar van het feestgedruis en liet ze zich volledig onderdompelen in de Brabantse carnavalscultuur.

Beelden van een feestende Caroline gaan inmiddels viraal op TikTok, gedeeld door andere feestgangers die haar in de Brabantse hoofdstad hebben gespot. In een reportage van Omroep Brabant is te zien hoe de politica zich uitstekend vermaakt tussen de feestende menigte. Staand op een verhoging roept ze enthousiast: “Oeteldonk rules!” Met een biertje in de ene hand en een sigaretje in de andere mengt ze zich moeiteloos tussen de feestvierders.

Screenshot

Een politica onder het volk

De verslaggever van Omroep Brabant vraagt haar hoe het voelt om even weg te zijn uit de Tweede Kamer. “Het voelt als ‘echt’, lekker bij de normale mensen zijn”, antwoordt Van der Plas zonder aarzeling. “Dit is gewoon het mooie van Nederland, dit is écht Nederland.” Haar woorden onderstrepen haar bekende imago als politica die dicht bij de mensen staat en graag midden in de samenleving te vinden is.

De BBB-voorvrouw heeft er nooit een geheim van gemaakt dat ze zich het meest op haar gemak voelt tussen gewone burgers. Of ze nu op een boerderij is, in een dorpscafé of – zoals nu – in het hart van Oeteldonk, ze straalt authenticiteit uit. Haar aanwezigheid op het carnaval in Den Bosch wordt dan ook door velen gewaardeerd, zowel door lokale feestgangers als door haar achterban.

Caroline en de boeren van Oeteldonk

Naast het bespreken van haar carnavalsbeleving, kan de verslaggever het niet laten om ook naar haar liefdesleven te informeren. “Er zijn genoeg boeren hier, hè, in Den Bosch”, grapt hij. Caroline speelt direct mee en antwoordt lachend: “Ik zal nog even een rondje maken, ha ha.”

De luchtige opmerking laat zien dat de politica zich ontspannen voelt en volop geniet van het feestelijke moment. Haar speelse reactie zorgt voor veel hilariteit onder de aanwezigen en op sociale media, waar haar aanwezigheid tijdens carnaval volop wordt besproken. Hoewel er geen verdere aanwijzingen zijn dat ze daadwerkelijk een oogje heeft op een van de aanwezige boeren, draagt het gesprek bij aan de vrolijke en luchtige sfeer van de avond.

Een moment van ontspanning na een roerige periode

Dat Caroline van der Plas even de zinnen wil verzetten, is goed te begrijpen. Anderhalve week geleden ontsnapte het personeel van de Tweede Kamer ternauwernood aan een aanslag. De BBB-voorzitter liet zich eerder uit over de impact van deze heftige gebeurtenis op haarzelf en haar team. In Nieuws van de Dag sprak ze openlijk over de angst en spanning die de gebeurtenis met zich meebracht. Het carnaval in Oeteldonk biedt haar een welkome afleiding na deze intense periode in de politiek.

De gebeurtenissen in Den Haag hebben veel impact gehad op de sfeer binnen de Tweede Kamer. Voor veel politici betekende het een moment van bezinning en herwaardering van hun eigen veiligheid. Caroline van der Plas, die bekendstaat om haar openhartige en directe communicatie, gaf aan dat de aanslag haar niet zal laten afschrikken, maar erkende dat het haar wel heeft aangegrepen.

Een hart voor traditie en cultuur

Dat Caroline van der Plas carnaval viert, is voor velen geen verrassing. Ze heeft zich in het verleden al vaker uitgesproken over het belang van Nederlandse tradities en regionale culturen. Carnaval is een van de grootste volksfeesten van het land en heeft in het zuiden een diepe historische betekenis. Het is een tijd waarin sociale status verdwijnt en iedereen – van politicus tot bouwvakker – samenkomt om te feesten.

Van der Plas benadrukte eerder dat tradities als carnaval gekoesterd moeten worden en niet verloren mogen gaan door veranderingen in de samenleving. Haar aanwezigheid op het feest in Oeteldonk onderstreept haar steun voor deze gedachte. “Dit is Nederland, en dit is hoe we het moeten vieren,” zei ze tijdens haar bezoek.

Sociale media ontploft door feestende Caroline

Haar carnavalsoptreden bleef niet onopgemerkt op sociale media. Video’s van een lachende, dansende en bierdrinkende Van der Plas gingen razendsnel rond op TikTok, Twitter en Instagram. Sommige gebruikers prezen haar als een politica die ‘echt’ is en niet bang is om zich onder de mensen te mengen, terwijl anderen de beelden grappig vonden en haar vergeleken met andere feestvierders.

Onder de reacties op TikTok is te lezen:

  • “Kijk, dit is nou een politica die niet op een ivoren toren zit!”
  • “Haha, fantastisch! Ze hoort er helemaal bij.”
  • “Kun je nagaan, straks wordt ze nog de prinses van Oeteldonk!”

De humor en positiviteit rondom haar carnavalsbezoek laten zien dat veel mensen haar aanwezigheid waarderen. In een tijd waarin de kloof tussen politiek en burgers soms groot lijkt, kan een politicus die zich tussen de mensen begeeft rekenen op veel sympathie.

Screenshot

Caroline’s boodschap: blijf genieten van het leven

Ondanks de stressvolle weken in Den Haag en de impact van recente gebeurtenissen blijft Caroline van der Plas benadrukken dat het belangrijk is om te genieten van het leven. Haar aanwezigheid in Oeteldonk is daar een voorbeeld van. In een interview met Omroep Brabant zei ze:

“Het leven is soms zwaar en politiek is keihard. Maar we mogen niet vergeten dat er ook ruimte moet zijn voor plezier, ontspanning en samenhorigheid. Carnaval brengt mensen samen, en dat is prachtig om te zien.”

Ze roept anderen dan ook op om, ongeacht hun situatie, momenten van plezier en ontspanning te blijven zoeken. “Of je nu in de politiek zit, in de zorg werkt of een baan in de bouw hebt, we hebben allemaal af en toe even een moment nodig om los te laten.”

Carnaval en politiek: een bijzondere combinatie

Het is niet de eerste keer dat een politicus zich mengt in de carnavalstraditie. Vaker hebben bekende gezichten uit de politiek zich laten zien op grote volksfeesten, soms om hun imago te versterken, soms simpelweg omdat ze echt van de traditie houden. Van der Plas lijkt in de laatste categorie te vallen. Haar enthousiasme, haar interactie met de mensen en haar oprechte blijdschap laten zien dat ze hier niet alleen is om politiek te bedrijven, maar vooral om oprecht te genieten.

 

 

Conclusie: een ongedwongen moment van feestvreugde

Caroline van der Plas heeft laten zien dat ze niet alleen een politica is, maar ook een mens die weet hoe ze van het leven moet genieten. Haar bezoek aan Oeteldonk tijdens carnaval was een moment van ontspanning en verbinding met de mensen. De beelden van haar feestend tussen de menigte onderstrepen haar authentieke karakter en maken duidelijk waarom ze zo geliefd is bij haar achterban.

Of ze volgend jaar weer in Oeteldonk zal zijn? Die kans lijkt groot. Eén ding is zeker: als ze er is, zal het internet er weer vol mee staan. En zoals ze zelf zegt: “Oeteldonk rules!”

Actueel

“Mijn lichaam kende geen seconde rust” – Rudy Morren na zware hersenoperatie door Parkinson: “Ik was er klaar voor”

Avatar foto

Published

on

Rudy Morren klinkt vandaag anders dan vroeger. Zijn stem is rustiger, minder gejaagd, maar draagt een gewicht dat er voorheen niet was. De acteur en schrijver is 62 en heeft een ingrijpende periode achter de rug. Na jaren van leven met de z!ekte van Parkinson onderging hij onlangs een zware hersenoperatie. Een beslissing die zijn leven op zijn kop zette en tegelijk een pijnlijke waarheid blootlegde waar hij lange tijd nauwelijks woorden aan gaf.

“Geen seconde vond mijn lichaam rust,” zegt hij vandaag.
“Ik was op. Echt op.”

Een z!ekte die niet schreeuwt, maar sluipt

Parkinson kwam niet als een plotselinge mokerslag. Het begon subtiel, bijna onmerkbaar. Kleine trillingen. Spanning in het lichaam. Een gevoel van onrust dat niet meer wegging. In het begin probeerde Rudy het te negeren. Hij werkte door, schreef, stond op podia, sprak met mensen. Maar langzaam werd duidelijk dat zijn lichaam hem niet meer volgde zoals vroeger.

Wat de z!ekte voor hem zo slopend maakte, was niet alleen de pijn of de zichtbare symptomen. Het was vooral het gebrek aan stilte. Zelfs in rust bleef zijn lichaam gespannen, alert, alsof het nooit meer mocht ontspannen. Slapen werd moeilijk. Ontspannen onmogelijk.

“Zelfs wanneer ik stil lag, ging het door,” vertelt hij. “Mijn lichaam zweeg nooit. Dat vreet aan je.”

Zeven jaar vechten zonder pauze

Jarenlang leefde Rudy op wilskracht. Mensen in zijn omgeving zagen iemand die bleef functioneren, bleef creëren, bleef praten. Wat ze minder zagen, was de prijs die hij daarvoor betaalde. Elke dag was een gevecht. Elk optreden, elk gesprek, elke verplaatsing vergde energie die hij eigenlijk niet meer had.

Volgens mensen dicht bij hem kwam hij op een punt waarop zelfs de dingen die hem altijd overeind hielden, te zwaar werden. Zijn lichaam protesteerde steeds harder, terwijl zijn hoofd bleef aandringen om door te gaan.

“Het ergste was niet dat ik pijn had,” zegt Rudy. “Het ergste was dat ik geen moment meer had waarop ik even mezelf kon zijn, zonder strijd.”

Het moment waarop alles te zwaar werd

Wat Rudy vandaag zo openlijk benoemt, is iets waar weinig mensen graag over spreken. Er kwam een moment waarop hij zich afvroeg hoe lang dit nog zin had. Niet uit drama, niet uit impulsiviteit, maar uit pure uitputting.

“Ik heb tegen dokters gezegd: als dit mijn eindstation is, dan hoeft het voor mij niet meer,” zegt hij zonder omwegen.

Het zijn woorden die hard aankomen. Ze tonen geen d00dswens, maar een grens. De grens van wat een mens kan dragen wanneer het lijden uitzichtloos lijkt. Rudy benadrukt dat hij niet d00d wilde, maar dat hij zo niet verder kon leven.

“Ik was er klaar voor,” zegt hij. “Niet omdat ik weg wilde, maar omdat ik geen perspectief meer voelde.”

Een ingreep zonder garanties

Na jaren van behandelingen, medicatie en zoeken naar verlichting, kwam er een optie op tafel: een complexe hersenoperatie. Geen eenvoudige ingreep. Geen belofte op succes. Alleen een kans. Een sprankje hoop.

Een half jaar geleden hakte Rudy de knoop door. Hij wist dat het alles kon veranderen, maar ook dat het kon mislukken. Toch voelde niets doen niet langer als een optie.

“Je komt op een punt waarop je denkt: of dit, of niets,” zegt hij. “En dat is een heel eenzame beslissing.”

De stilte na de storm

Wat volgde na de operatie, omschrijft Rudy als onwerkelijk. Voor het eerst in jaren werd het stil in zijn lichaam. Geen constante spanning meer. Geen eindeloze innerlijke onrust. Gewoon… rust.

“Het is alsof mijn gezondheid mij eerst is afgenomen,” zegt hij, “en nu plots deels is teruggegeven.”

Die rust voelt als een cadeau, maar ook als iets waar hij voorzichtig mee omgaat. Alsof hij het nog niet helemaal durft te geloven. De operatie bracht verlichting, maar geen volledige genezing. Parkinson is er nog steeds. Alleen is de strijd niet langer allesoverheersend.

Herstel is meer dan cijfers

Toch wil Rudy niet dat zijn verhaal gelezen wordt als een simpel succesverhaal. De operatie heeft veel veranderd, maar wist het verleden niet uit. De jaren van spanning, angst en uitputting hebben hun sporen nagelaten.

“Je vergeet niet hoe diep je gezeten hebt,” zegt hij. “Dat draag je mee.”

Herstel is voor hem niet alleen fysiek. Het gaat ook over vertrouwen in zijn lichaam, over durven ontspannen zonder bang te zijn dat het weer ontspoort. Over opnieuw leren leven zonder voortdurend op je hoede te zijn.

Een eerlijk verhaal dat raakt

Rudy’s openheid raakt een gevoelige snaar. Niet alleen bij mensen met Parkinson, maar bij iedereen die ooit heeft gevoeld hoe dun de grens kan zijn tussen volhouden en op zijn. Zijn verhaal roept vragen op over lijden, autonomie en hoe ver iemand moet blijven gaan wanneer het leven vooral pijn doet.

Sommigen noemen zijn woorden moedig. Anderen vinden ze confronterend. Maar niemand kan ontkennen dat ze echt zijn.

“Ik heb het overleefd,” zegt Rudy.
“Maar ik weet ook hoe dun die lijn was.”

Voorzichtig vooruitkijken

Vandaag kijkt Rudy voorzichtig vooruit. Met dankbaarheid voor wat er is teruggekomen, maar ook met respect voor wat hij heeft doorstaan. Hij weet dat niets vanzelfsprekend is. Dat zijn lichaam kwetsbaar blijft. Maar hij voelt weer ruimte om te ademen.

Zijn stem, rustiger dan vroeger, draagt het verhaal van iemand die tot het uiterste is gegaan en terugkeerde met een nieuwe blik op leven en grenzen. Geen grootse verklaringen. Geen valse hoop. Alleen eerlijkheid.

En misschien is dat precies waarom zijn verhaal zo blijft nazinderen. Omdat het niet alleen over z!ekte gaat, maar over mens zijn. Over hoe ver je kunt gaan. En over de kracht – én kwetsbaarheid – van toegeven dat het soms genoeg is geweest.

Continue Reading