Actueel
Aanvaring achter de schermen bij Vandaag Inside: Tafelgast niet meer welkom
Het doek lijkt definitief te zijn gevallen voor Victor Vlam bij Vandaag Inside. De mediacriticus, die de afgelopen jaren regelmatig aanschoof bij het populaire praatprogramma van Johan Derksen, Wilfred Genee en René van der Gijp, zal voorlopig niet meer terugkeren aan de beruchte VI-tafel. In de podcast Groeten uit Grolloo doet Johan Derksen een boekje open over de breuk met Vlam – en daarbij spaart hij hem allerminst.
Van vaste gast naar persona non grata
Victor Vlam was lange tijd een herkenbaar gezicht bij Vandaag Inside. Als mediacriticus bracht hij analyses, scherpe observaties en vaak ook stevige meningen mee. Dat zorgde regelmatig voor discussie aan tafel, iets waar Vandaag Inside juist om bekendstaat. Toch is diezelfde scherpte hem nu fataal geworden.
Volgens Johan Derksen is de maat vol. In de podcast vertelt hij dat hij van meerdere kanten heeft gehoord dat Victor Vlam niet bepaald populair is binnen de kring rond het programma. “Het is een vervelende en arrogante jongen,” aldus Derksen, die er meteen aan toevoegt dat hij die kwalificatie zelf ook onderschrijft.
“Een garantie voor discussie, maar…”
Opvallend genoeg erkent Derksen tegelijkertijd dat Vlam inhoudelijk wél iets toevoegt. “Victor Vlam is wel een garantie voor discussie aan tafel,” zegt hij. En precies daar wringt het: want discussie is de levensader van Vandaag Inside. Toch blijkt dat niet genoeg om zijn aanwezigheid te rechtvaardigen.
Derksen legt uit dat niet alleen hij, maar ook Wilfred Genee en René van der Gijp moeite hebben met Vlam. “Wilfred Genee en René van der Gijp vinden hem ook een vervelende jongen. Daar ben ik het roerend mee eens,” stelt hij zonder omhaal. Met andere woorden: de weerstand tegen Vlam is breed gedragen binnen het vaste trio.
De afweging: karakter versus inhoud
In de podcast stelt Derksen hardop de vraag waar veel televisiemakers mee worstelen: moet je iemand beoordelen op zijn persoonlijkheid, of op zijn toegevoegde waarde voor het programma? “Moet je je nou laten leiden door het feit dat het een vervelende jongen is, of moet je zeggen: hij voegt iets toe aan je programma?” vraagt hij zich af.
Het antwoord lijkt in dit geval duidelijk: bij Vandaag Inside heeft het karakter van de gast uiteindelijk de doorslag gegeven. Hoewel Vlam volgens Derksen inhoudelijk scherp is en discussies kan aanjagen, weegt zijn houding en manier van opereren zwaarder.
Derksen noemt hem zelfs een “wijsneus eerste klas”, een typering die binnen het VI-universum zelden als compliment bedoeld is.
Een terugkeer lijkt uitgesloten
Hoewel Johan Derksen zich er formeel niet op wil vastpinnen dat Victor Vlam nooit meer welkom zal zijn, klinkt zijn toon weinig hoopvol. Een structurele terugkeer lijkt uitgesloten, en zelfs een incidentele uitnodiging lijkt ver weg. De irritatie binnen het team is simpelweg te groot.
Toch is het oordeel niet uitsluitend negatief. Derksen erkent dat Vlam in andere programma’s wel degelijk van waarde is geweest. Zo noemt hij hem expliciet “de redder” van meerdere uitzendingen van De Oranjewinter, het zomerse zusje van Vandaag Inside. Daar wist Vlam volgens Derksen soms net genoeg vuur te brengen om een stroef verlopende uitzending te laten kantelen.
Spannende televisie als handelsmerk
Een concreet voorbeeld dat Derksen noemt, is de confrontatie tussen Victor Vlam en Rob Geus bij De Oranjewinter. Die botsing zorgde voor zichtbare spanning, verhitte woorden en volgens Derksen precies datgene waar kijkers op aanslaan: ongemakkelijke, onvoorspelbare televisie.
“Dat was spannende televisie,” aldus Derksen. En dat is niet onbelangrijk, want spanning en frictie zijn altijd de kern geweest van de programma’s rond Derksen en Genee. Het maakt de beslissing om Vlam te weren daarom des te opvallender: juist iemand die spanning brengt, wordt nu aan de kant gezet.
De rel met Gordon: olie op het vuur
Dat Victor Vlam niet vies is van confrontaties, bleek ook afgelopen zomer toen hij het aan de stok kreeg met Gordon. Die rel begon al voordat de uitzending überhaupt was begonnen. In een veelbesproken filmpje was te zien hoe Gordon bij binnenkomst een schietgebaar maakte richting Vlam – een gebaar dat meteen voor ophef zorgde.
In de uitzending zelf escaleerde het vervolgens verder. Woorden vlogen over en weer, de sfeer werd grimmig en het gesprek ontspoorde volledig. Voor sommige kijkers was het televisie op het scherpst van de snede; voor anderen was het over de grens.
Die confrontatie heeft Vlam geen goed gedaan in de ogen van sommige tv-makers. Het bevestigde het beeld van iemand die bewust de confrontatie opzoekt en daarbij weinig rekening houdt met verhoudingen of sfeer.
Past Victor Vlam nog bij Vandaag Inside?
De kernvraag is uiteindelijk of Victor Vlam nog past binnen het format en de dynamiek van Vandaag Inside. Waar het programma altijd heeft gedraaid om scherpe meningen, humor en onderlinge chemie, lijkt Vlam steeds vaker als stoorzender te worden gezien in plaats van als verrijking.
Derksen maakt duidelijk dat het niet zozeer om één incident gaat, maar om een patroon. Meerdere mensen binnen en rond het programma zouden zich aan Vlam hebben geërgerd. En in een programma dat draait op onderlinge balans, kan één persoon die balans flink verstoren.
Een breder signaal?
Het afscheid van Victor Vlam kan ook worden gezien als een breder signaal binnen televisieland. Steeds vaker lijkt er een grens te worden getrokken tussen “spannende televisie” en “storend gedrag”. Waar vroeger alles werd toegestaan zolang het kijkcijfers opleverde, lijken programma’s nu kritischer te kijken naar de impact van gasten op lange termijn.
In dat licht is de beslissing van Vandaag Inside misschien minder verrassend dan ze op het eerste gezicht lijkt. De show is inmiddels een gevestigde waarde, met een trouwe kijkersschare. Het risico om interne spanningen te laten escaleren, weegt mogelijk zwaarder dan de winst van een extra scherpe discussie.
Wat nu voor Victor Vlam?
Voor Victor Vlam betekent dit niet het einde van zijn mediacarrière. Hij is nog altijd actief als mediacriticus, verschijnt in andere talkshows en is online zeer zichtbaar. Zijn scherpe analyses en uitgesproken stijl hebben hem een eigen publiek opgeleverd.
Maar de deur bij Vandaag Inside lijkt – op zijn minst voorlopig – dicht. Of dat definitief is, durft zelfs Johan Derksen niet met honderd procent zekerheid te zeggen. Maar zijn woorden laten weinig ruimte voor optimisme.
Eén ding is zeker: waar Victor Vlam verschijnt, ontstaat discussie. En juist dat maakt hem voor sommigen onmisbaar – en voor anderen onverdraaglijk. Bij Vandaag Inside heeft dat laatste nu de overhand gekregen.
Actueel
Isa Hoes en haar zoon Merlijn worden geraakt door een groot verlies: ‘We moeten hierover spreken’
Isa Hoes stond maandag stil bij een datum die voor haar elk jaar opnieuw beladen is. Het is precies vijftien jaar geleden dat haar man Antonie Kamerling op 44-jarige leeftijd uit het leven verdween. Een moment dat voor altijd een breuklijn vormt in haar leven, maar ook in dat van hun kinderen Merlijn en Vlinder. Op sociale media deelde Isa een ingetogen, maar krachtige boodschap die bij veel mensen diep binnenkwam.
“Nog steeds geliefd – nog steeds gemist. 6 oktober 2010,” schreef Isa bij een foto van Antonie. Op het beeld is hij te zien in een auto, lachend, ontspannen, een moment zoals hij door velen herinnerd wordt. Geen lange tekst, geen uitleg. Alleen die paar woorden, die voor haar alles zeggen – en voor duizenden volgers herkenbaar voelen.
Een liefde die begon voor de camera’s
Isa Hoes en Antonie Kamerling leerden elkaar kennen in 1990 op de set van Goede Tijden, Slechte Tijden. Het was het begin van een van de bekendste liefdesverhalen uit de Nederlandse televisiegeschiedenis. Wat begon als een professionele samenwerking, groeide al snel uit tot een diepe band. De chemie tussen hen was niet alleen op het scherm voelbaar, maar ook daarbuiten.
Hun relatie ontwikkelde zich in een tijd waarin ze beiden aan het begin stonden van hun carrière. Ze groeiden samen, zowel persoonlijk als professioneel. In 1997 bezegelden ze hun liefde met een huwelijk in Italië, omringd door familie en vrienden. Later werden ze ouders van twee kinderen: Merlijn en Vlinder. Voor de buitenwereld leken ze het perfecte plaatje: succesvol, geliefd en hecht.
Maar achter dat beeld schuilde ook kwetsbaarheid. Antonie stond bekend als een intense, gevoelige man, iemand die diep kon voelen en leven. Juist die eigenschappen maakten hem zo geliefd als acteur, maar zorgden ook voor innerlijke strijd.
Vijftien jaar later: het gemis blijft
Vijftien jaar na het verlies is het verdriet niet verdwenen. Dat laat Isa met haar korte boodschap zien. Het gemis is er nog steeds, maar het heeft een andere vorm gekregen. Waar de eerste jaren vaak werden gekenmerkt door rauwe pijn en overleven van dag tot dag, is er nu ruimte voor herinnering, liefde en stilte.
Isa heeft in de jaren na het verlies vaker open gesproken over r0uw. Ze beschreef hoe r0uw geen rechte lijn is, maar een proces dat zich blijft ontwikkelen. Soms sluimert het op de achtergrond, soms komt het onverwacht naar voren. Een datum, een geur, een liedje of een foto kan alles weer even dichtbij brengen.
Met haar post laat Isa zien dat herinneren niet hetzelfde is als vastzitten in verdriet. Het is een manier om iemand die er niet meer is een plek te blijven geven in het leven van nu.
Zoon Merlijn: van afsluiten naar toelaten
Ook zoon Merlijn Kamerling stond op deze dag stil bij zijn vader. Hij deelde een openhartige en persoonlijke tekst die veel mensen raakte. Daarin beschrijft hij hoe hij jarenlang zijn gevoelens op afstand hield.
“Vandaag, precies vijftien jaar geleden, verloor ik mijn vader. Bijna tien jaar lang heb ik de deur dichtgedaan voor mijn verdriet,” schreef Merlijn. “Ik deed er alles aan om hem te vergeten, om maar niet te hoeven voelen wat ik miste.”
Die woorden laten zien hoe r0uw zich bij iedereen anders manifesteert. Waar sommigen direct hun emoties toelaten, kiezen anderen – zeker op jonge leeftijd – voor afsluiten als overlevingsstrategie. Voor Merlijn was dat een manier om door te kunnen gaan, om niet overspoeld te worden door gevoelens die te groot waren.
Een keerpunt in het r0uwproces
Volgens Merlijn kwam er pas echt verandering toen hij in 2020 begon te schrijven aan zijn boek. Dat moment markeerde een keerpunt. Door woorden te geven aan wat jarenlang onuitgesproken bleef, kwam er ruimte voor verwerking.
“Dat was het begin van een proces, een proces van r0uw,” schrijft hij. “Iets wat vandaag de dag voor zoveel mensen herkenbaar is.”
Merlijn benadrukt dat verlies niet verdwijnt. Het laat een litteken achter. Maar dat litteken verandert. Het wordt onderdeel van wie je bent, zonder dat het je volledig bepaalt. “Het verlies blijft een litteken. Maar het litteken verandert. Het wordt draaglijker. En, hoe gek het ook klinkt: het wordt écht beter.”
Die woorden bieden troost, niet alleen aan hemzelf, maar ook aan anderen die met verlies te maken hebben. Ze laten zien dat r0uw niet betekent dat je vast blijft zitten in verdriet, maar dat het mogelijk is om opnieuw betekenis, kracht en zelfs rust te vinden.
Een blijvende plek in het leven
Voor Isa, Merlijn en Vlinder blijft Antonie een vaste plek innemen in hun leven. Niet als iemand die alleen wordt herdacht op een specifieke datum, maar als iemand die verweven is met wie zij zijn. In verhalen, herinneringen, karaktertrekken en kleine dagelijkse momenten.
Isa heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een krachtige stem in het gesprek over r0uw en verlies. Ze spreekt eerlijk over de complexiteit ervan, over hoe je tegelijk verder kunt leven én iemand kunt blijven missen. Haar openheid heeft veel mensen geholpen die zich in soortgelijke situaties bevinden.
Reacties vol herkenning en respect
Onder de Instagram-post van Isa stroomden de reacties binnen. Niet sensatiebelust, maar warm, respectvol en meelevend. Veel mensen deelden hun eigen ervaringen met verlies, anderen lieten simpelweg een hartje of een korte boodschap achter. Het laat zien hoeveel impact Antonie Kamerling nog altijd heeft, niet alleen als acteur, maar als mens.
Ook de woorden van Merlijn werden breed gedeeld en geprezen om hun eerlijkheid. Ze raken een universeel gevoel: het zoeken naar een manier om om te gaan met iets wat je niet kunt veranderen.
Liefde stopt niet bij afscheid
Vijftien jaar na die bewuste dag is één ding duidelijk: liefde stopt niet wanneer iemand verdwijnt uit het dagelijkse leven. Ze verandert van vorm, maar blijft bestaan. In herinneringen, in woorden, in stiltes en in momenten van reflectie.
Isa Hoes laat met haar ingetogen eerbetoon zien dat je iemand kunt blijven liefhebben zonder vast te blijven zitten in verdriet. En Merlijn laat zien dat r0uw geen eindpunt kent, maar een proces is dat je – op je eigen tempo – kunt aangaan.
Samen schetsen ze een beeld van verlies dat pijnlijk is, maar ook menselijk, herkenbaar en uiteindelijk draaglijk. En precies daarin schuilt de kracht van hun woorden.