Actueel
Aanslag op Kerstmarkt in Maagdenburg: Wat we tot nu toe weten
LIVE UPDATE IDENTITEIT DADER (FOTO’S): Op de avond van 20 december, heeft zich een tragisch incident voorgedaan op de kerstmarkt in Maagdenburg, Duitsland. Een automobilist reed in op een groep mensen, wat door de Duitse regering als een aansl*g wordt beschouwd.
Dit incident heeft diepe indruk gemaakt en roept veel vragen op over de veiligheid van publieke evenementen in deze feestelijke tijd van het jaar.
De Gebeurtenissen
Volgens de eerste berichten reed de automobilist doelbewust in op bezoekers van de kerstmarkt. Het inc*dent vond plaats op een moment dat de markt druk bezocht werd, wat gebruikelijk is in de aanloop naar de feestdagen.
Direct na het incident werd de bestuurder aangehouden door de p0litie. Het gebied werd afgezet, en hulpd!ensten waren snel ter plaatse om de gew0nden te verzorgen.
Op dit moment is nog niet duidelijk hoeveel slacht0ffers er zijn gevallen. De autoriteiten hebben aangekondigd dat ze onderzoek doen naar de toedracht en het m0tief van de verd*chte. De Duitse regering heeft het incident officieel als een aansl*g bestempeld, wat de urgentie van het onderzoek onderstreept.
Afkeer islam
De krant omschrijft de verdachte als een ‘eenling’ die bekendstaat als een anti-isl*mactivist die andere tegenstanders van het regime in zijn vaderland hielp het land te verlaten.
Vooral in 2019 verscheen hij in verschillende binnen- en buitenlandse media om zijn missie voor de mensenrechten in Saoedi-Arabië te promoten.
Taleb Al Abdulmohsen woont in Bernburg, een stadje met zo’n 32.000 inwoners, ongeveer 45 kilometer ten zuiden van Maagdenburg.
Hij werkte in het plaatselijke z!ekenhuis als specialist in psych!atrie en psych0therapie. Het zou gaan om de afdeling f0rensische psychiatrie, waar geestesz!eke of versla*fde crim!nelen zijn ondergebracht.
De aansl*gpleger noemde zich in 2019 in een interview met de Frankfurter Allgemeine Zeitung ‘de meest agr*ssieve criticus van de islam in de geschiedenis.’
Hij keerde zich in de jaren 90 naar eigen zeggen af van de islam en schreef tegen de godsdienst op het internetforum van activist Raif Badawi, die later in de gev*ngenis belandde.
‘Daarom werd ik bedre!gd: ze wilden mij afsl*chten als ik terugkeerde naar Saoedi-Arabië.
Daarom besloot ik asiel aan te vragen in Duitsland. Het zou niet zinvol zijn geweest om jezelf bl00t te stellen aan het risico te moeten terugkeren en vervolgens verm00rd te worden.’
Reacties van Overheidsinstanties
Lokale en nationale autoriteiten hebben snel gereageerd op het incident. De burgemeester van Maagdenburg heeft zijn medeleven betuigd aan de slacht0ffers en hun families.
“Onze gedachten zijn bij hen die getroffen zijn door deze verschrikkelijke daad. We zullen alles doen wat in onze macht ligt om de situatie te stabiliseren en de dader ter verantwoording te roepen.”
Ook op federaal niveau zijn er reacties gekomen. Minister van Binnenlandse Zaken Nancy Faeser sprak van een “onacceptabele aanv*l op 0nschuldige burgers tijdens een moment van viering en samenzijn.” Ze riep op tot waakzaamheid en benadrukte dat Duitsland zich niet zal laten intimideren door dergelijke d*den.
Onderzoek en Beveiligingsmaatregelen
De politie heeft inmiddels een onderz0eksteam opgericht om het incident te analyseren. Forensisch onderz0ek op de plaats van het incident is in volle gang, en getu*gen worden ondervraagd. Hoewel er nog geen officiële verklaring is over het motief van de verd*chte, wordt terr0risme niet uitgesloten.
In de nasleep van het incident worden ook de veiligheidsmaatregelen op andere kerstmarkten in Duitsland heroverwogen. Extra p0litiepatrouilles, wegversperringen en striktere toegangscontroles worden overwogen om bezoekers een gevoel van veiligheid te geven.
Impact op de Gemeenschap
De kerstmarkt in Maagdenburg is een geliefde traditie die jaarlijks duizenden bezoekers trekt. Dit incident heeft een schaduw geworpen over wat normaal gesproken een vreugdevolle tijd is.
Bezoekers van de markt zijn geschokt en bezorgd over de veiligheid van publieke evenementen. Voor veel mensen is het een herinnering aan eerdere aansl*gen op kerstmarkten, zoals die in Berlijn in 2016.
Toch is er ook een gevoel van solidariteit en veerkracht. Burgers van Maagdenburg hebben bloemen en kaarsen geplaatst in de buurt van de markt als blijk van steun voor de slacht0ffers en hun families. De gemeenschap roept op om samen te komen en niet toe te geven aan angst.
Conclusie
Het tragische incident op de kerstmarkt in Maagdenburg benadrukt opnieuw de noodzaak van waakzaamheid en veiligheidsmaatregelen tijdens grote publieke evenementen.
Terwijl het onderzoek nog gaande is, blijft de focus liggen op het ondersteunen van de slacht0ffers en het waarborgen van de veiligheid in de toekomst. Dit incident zal ongetwijfeld een blijvende impact hebben op de gemeenschap, maar het toont ook de kracht van solidariteit in moeilijke tijden.
Actueel
“Mijn lichaam kende geen seconde rust” – Rudy Morren na zware hersenoperatie door Parkinson: “Ik was er klaar voor”
Rudy Morren klinkt vandaag anders dan vroeger. Zijn stem is rustiger, minder gejaagd, maar draagt een gewicht dat er voorheen niet was. De acteur en schrijver is 62 en heeft een ingrijpende periode achter de rug. Na jaren van leven met de z!ekte van Parkinson onderging hij onlangs een zware hersenoperatie. Een beslissing die zijn leven op zijn kop zette en tegelijk een pijnlijke waarheid blootlegde waar hij lange tijd nauwelijks woorden aan gaf.
“Geen seconde vond mijn lichaam
rust,” zegt hij vandaag.
“Ik was op. Echt op.”
Een z!ekte die niet schreeuwt, maar sluipt
Parkinson kwam niet als een plotselinge mokerslag. Het begon subtiel, bijna onmerkbaar. Kleine trillingen. Spanning in het lichaam. Een gevoel van onrust dat niet meer wegging. In het begin probeerde Rudy het te negeren. Hij werkte door, schreef, stond op podia, sprak met mensen. Maar langzaam werd duidelijk dat zijn lichaam hem niet meer volgde zoals vroeger.
Wat de z!ekte voor hem zo slopend maakte, was niet alleen de pijn of de zichtbare symptomen. Het was vooral het gebrek aan stilte. Zelfs in rust bleef zijn lichaam gespannen, alert, alsof het nooit meer mocht ontspannen. Slapen werd moeilijk. Ontspannen onmogelijk.
“Zelfs wanneer ik stil lag, ging het door,” vertelt hij. “Mijn lichaam zweeg nooit. Dat vreet aan je.”
Zeven jaar vechten zonder pauze
Jarenlang leefde Rudy op wilskracht. Mensen in zijn omgeving zagen iemand die bleef functioneren, bleef creëren, bleef praten. Wat ze minder zagen, was de prijs die hij daarvoor betaalde. Elke dag was een gevecht. Elk optreden, elk gesprek, elke verplaatsing vergde energie die hij eigenlijk niet meer had.
Volgens mensen dicht bij hem kwam hij op een punt waarop zelfs de dingen die hem altijd overeind hielden, te zwaar werden. Zijn lichaam protesteerde steeds harder, terwijl zijn hoofd bleef aandringen om door te gaan.
“Het ergste was niet dat ik pijn had,” zegt Rudy. “Het ergste was dat ik geen moment meer had waarop ik even mezelf kon zijn, zonder strijd.”
Het moment waarop alles te zwaar werd
Wat Rudy vandaag zo openlijk benoemt, is iets waar weinig mensen graag over spreken. Er kwam een moment waarop hij zich afvroeg hoe lang dit nog zin had. Niet uit drama, niet uit impulsiviteit, maar uit pure uitputting.
“Ik heb tegen dokters gezegd: als dit mijn eindstation is, dan hoeft het voor mij niet meer,” zegt hij zonder omwegen.
Het zijn woorden die hard aankomen. Ze tonen geen d00dswens, maar een grens. De grens van wat een mens kan dragen wanneer het lijden uitzichtloos lijkt. Rudy benadrukt dat hij niet d00d wilde, maar dat hij zo niet verder kon leven.
“Ik was er klaar voor,” zegt hij. “Niet omdat ik weg wilde, maar omdat ik geen perspectief meer voelde.”
Een ingreep zonder garanties
Na jaren van behandelingen, medicatie en zoeken naar verlichting, kwam er een optie op tafel: een complexe hersenoperatie. Geen eenvoudige ingreep. Geen belofte op succes. Alleen een kans. Een sprankje hoop.
Een half jaar geleden hakte Rudy de knoop door. Hij wist dat het alles kon veranderen, maar ook dat het kon mislukken. Toch voelde niets doen niet langer als een optie.
“Je komt op een punt waarop je denkt: of dit, of niets,” zegt hij. “En dat is een heel eenzame beslissing.”
De stilte na de storm
Wat volgde na de operatie, omschrijft Rudy als onwerkelijk. Voor het eerst in jaren werd het stil in zijn lichaam. Geen constante spanning meer. Geen eindeloze innerlijke onrust. Gewoon… rust.
“Het is alsof mijn gezondheid mij eerst is afgenomen,” zegt hij, “en nu plots deels is teruggegeven.”
Die rust voelt als een cadeau, maar ook als iets waar hij voorzichtig mee omgaat. Alsof hij het nog niet helemaal durft te geloven. De operatie bracht verlichting, maar geen volledige genezing. Parkinson is er nog steeds. Alleen is de strijd niet langer allesoverheersend.
Herstel is meer dan cijfers
Toch wil Rudy niet dat zijn verhaal gelezen wordt als een simpel succesverhaal. De operatie heeft veel veranderd, maar wist het verleden niet uit. De jaren van spanning, angst en uitputting hebben hun sporen nagelaten.
“Je vergeet niet hoe diep je gezeten hebt,” zegt hij. “Dat draag je mee.”
Herstel is voor hem niet alleen fysiek. Het gaat ook over vertrouwen in zijn lichaam, over durven ontspannen zonder bang te zijn dat het weer ontspoort. Over opnieuw leren leven zonder voortdurend op je hoede te zijn.
Een eerlijk verhaal dat raakt
Rudy’s openheid raakt een gevoelige snaar. Niet alleen bij mensen met Parkinson, maar bij iedereen die ooit heeft gevoeld hoe dun de grens kan zijn tussen volhouden en op zijn. Zijn verhaal roept vragen op over lijden, autonomie en hoe ver iemand moet blijven gaan wanneer het leven vooral pijn doet.
Sommigen noemen zijn woorden moedig. Anderen vinden ze confronterend. Maar niemand kan ontkennen dat ze echt zijn.
“Ik heb het overleefd,” zegt
Rudy.
“Maar ik weet ook hoe dun die lijn was.”
Voorzichtig vooruitkijken
Vandaag kijkt Rudy voorzichtig vooruit. Met dankbaarheid voor wat er is teruggekomen, maar ook met respect voor wat hij heeft doorstaan. Hij weet dat niets vanzelfsprekend is. Dat zijn lichaam kwetsbaar blijft. Maar hij voelt weer ruimte om te ademen.
Zijn stem, rustiger dan vroeger, draagt het verhaal van iemand die tot het uiterste is gegaan en terugkeerde met een nieuwe blik op leven en grenzen. Geen grootse verklaringen. Geen valse hoop. Alleen eerlijkheid.
En misschien is dat precies waarom zijn verhaal zo blijft nazinderen. Omdat het niet alleen over z!ekte gaat, maar over mens zijn. Over hoe ver je kunt gaan. En over de kracht – én kwetsbaarheid – van toegeven dat het soms genoeg is geweest.