Actueel
Het gaat niet goed met kersverse moeder Liese Luwel: “Heel, heel zwaar”
In november veranderde het leven van Liese Luwel voorgoed. Samen met haar partner Souf verwelkomde ze hun eerste kindje, een zoontje dat de naam Naïm kreeg. Op sociale media verschenen al snel liefdevolle beelden van het kersverse gezin: een jonge moeder, een trotse vader en een pasgeboren baby. Voor veel volgers leek het plaatje compleet. Maar achter dat ogenschijnlijk perfecte beeld gaat een heel ander verhaal schuil — een verhaal dat Liese nu, zeven weken na haar bevalling, met opvallende eerlijkheid deelt.
Geen roze wolk, maar stilte en eenzaamheid
Het moederschap wordt vaak voorgesteld als een periode vol geluk, dankbaarheid en overweldigende liefde. De beroemde ‘roze wolk’ is een begrip dat bijna automatisch wordt gekoppeld aan de kraamtijd. Voor Liese blijkt die wolk echter ver te zoeken. In een openhartige video op Instagram vertelt ze hoe het écht met haar gaat — en dat is allesbehalve zorgeloos.
Wanneer mensen haar vragen hoe ze het moederschap ervaart, antwoordt ze meestal dat alles goed gaat. “Maar eigenlijk ben ik dan megahard aan het liegen,” zegt ze zonder omwegen. Die zin kwam bij veel volgers binnen als een klap. Want hoe vaak zeggen jonge moeders precies dat, terwijl ze zich vanbinnen totaal anders voelen?
Liese beschrijft de afgelopen weken als de eenzaamste periode van haar leven. En dat, benadrukt ze, terwijl ze objectief gezien alles heeft om gelukkig te zijn: een gezonde baby, een liefdevolle partner en een sterk vangnet van familie en vrienden. Toch voelde ze zich niet gelukkig, niet licht, niet zorgeloos. “Ik ben niet altijd even happy geweest,” bekent ze. “En dat voelt heel tegenstrijdig.”
Postpartum: zwaarder dan verwacht
Wat Liese ervaart, noemt ze zelf zonder schroom postpartum gevoelens. Ze geeft aan dat deze fase haar “echt heel, heel zwaar” valt. Niet omdat ze geen liefde voelt voor haar zoon — integendeel — maar omdat ze zichzelf een beetje kwijt is geraakt. Het idee dat je na een bevalling automatisch in een staat van euforie belandt, herkent ze totaal niet.
“Ik ben zó dankbaar voor Naïm,” benadrukt ze. “Ik ben gelukkig met hem. Maar ik zit niet op die roze wolk waar iedereen het over heeft.” Het is een nuance die vaak verloren gaat in gesprekken over nieuw ouderschap: je kunt intens van je kind houden en je toch leeg, moe of verdwaald voelen.
Juist dat spanningsveld maakt haar verhaal zo herkenbaar voor veel vrouwen. Want hoe leg je uit dat je je niet goed voelt, terwijl de buitenwereld verwacht dat je straalt? Hoe zeg je dat het zwaar is, zonder ondankbaar over te komen?
Schuldgevoel als grootste struikelblok
Een van de meest pijnlijke aspecten van Liese’s verhaal is het schuldgevoel dat ze ervaart. Ze vertelt dat ze het moeilijk vindt om openlijk te praten over haar gevoelens, omdat ze zich snel schuldig voelt. Alsof haar verdriet of eenzaamheid niet ‘mag’ bestaan, omdat ze alles heeft wat een jonge moeder zou moeten wensen.
Dat schuldgevoel is iets wat veel vrouwen herkennen. De druk om dankbaar te zijn, om sterk te blijven en om vooral niet te klagen, is groot. Zeker in een tijd waarin sociale media worden overspoeld met perfecte plaatjes van slapende baby’s, opgeruimde huizen en stralende moeders.
Pas na gesprekken met andere moeders ontdekte Liese dat ze niet alleen is. Dat haar gevoelens geen uitzondering zijn, maar juist veel vaker voorkomen dan er openlijk over wordt gesproken. Die realisatie gaf haar niet meteen verlichting, maar wel erkenning.
Een bewuste keuze voor openheid
Die erkenning is precies wat Liese nu ook aan anderen wil geven. Ze heeft besloten het taboe rond postpartum gevoelens actief te doorbreken. Niet met lange verklaringen of zware statements, maar met korte, eerlijke vlogvideo’s op Instagram. Video’s waarin ze laat zien hoe haar dagen eruitzien, hoe ze zich voelt en waar ze tegenaan loopt.
Het doel daarvan is tweeledig. Enerzijds wil ze andere moeders een hart onder de riem steken. Ze wil laten zien dat het oké is om het moeilijk te hebben, ook als je baby gewenst en geliefd is. Anderzijds hoopt ze dat het maken van die video’s haarzelf helpt om weer wat meer in beweging te komen.
“Als je niets doet, kun je ook geen video’s maken,” zegt ze nuchter. Het klinkt bijna praktisch, maar tussen de regels door zit een diepe waarheid: soms helpt het om een kleine stok achter de deur te hebben om weer stappen te zetten, hoe klein ook.
De realiteit achter het perfecte plaatje
Het verhaal van Liese raakt aan een bredere realiteit waar veel vrouwen zich in herkennen. De periode na een bevalling is niet alleen fysiek zwaar, maar ook mentaal intens. Het lichaam moet herstellen, nachten zijn kort, hormonen schommelen en de verantwoordelijkheid voor een compleet nieuw leven kan overweldigend zijn.
Huilbuien, prikkelbaarheid, angst of een gevoel van leegte komen vaker voor dan men denkt. Toch blijven deze gevoelens vaak onderbelicht, juist omdat het dominante beeld van het moederschap zo positief is. Wie afwijkt van dat beeld, voelt zich al snel alleen of tekortschietend.
Door haar platform te gebruiken om deze kant van het verhaal te laten zien, doorbreekt Liese dat eenzijdige beeld. Ze laat zien dat moederschap geen rechte lijn is, maar een zoektocht — soms met pieken, soms met diepe dalen.
Steun en herkenning van volgers
Sinds Liese haar verhaal deelde, stromen de reacties binnen. Veel vrouwen laten weten zich diep geraakt te voelen door haar eerlijkheid. Ze herkennen zichzelf in haar woorden, in haar twijfel en in haar eenzaamheid. Voor sommigen voelt het alsof er eindelijk woorden worden gegeven aan gevoelens die ze zelf niet durfden uitspreken.
Ook partners reageren. Mannen en vrouwen die aangeven dat ze hun geliefde nu beter begrijpen, of die zelf hebben gezien hoe zwaar de periode na een bevalling kan zijn. Het gesprek dat Liese opent, reikt daarmee verder dan alleen jonge moeders.
Een moedige stap vooruit
Het is niet eenvoudig om je kwetsbaar op te stellen, zeker niet in het openbaar. Liese had er ook voor kunnen kiezen om alleen de mooie momenten te delen, om het verhaal te laten passen binnen het bekende plaatje. Dat ze dat niet doet, maakt haar openheid des te krachtiger.
Ze laat zien dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar juist een vorm van moed. En dat eerlijk zijn over hoe het écht gaat, ruimte kan creëren voor begrip, steun en verbinding.
Hopelijk is deze stap voor Liese zelf een begin van meer rust en zelfvertrouwen. En voor andere moeders een geruststelling: je bent niet alleen, je bent niet raar en je hoeft niet altijd op een roze wolk te zitten om een goede moeder te zijn.
Al meer dan een decennium zijn Sandrine André en Roel Vanderstukken vaste gezichten in de populaire Vlaamse soap Familie. Sinds 2012 maken ze onafgebroken deel uit van de reeks, die voor miljoenen kijkers intussen een dagelijkse gewoonte is geworden. Wat begon als een professionele samenwerking groeide door de jaren heen uit tot een bijzondere band, gedragen door wederzijds respect, vertrouwen en gedeelde levenservaringen.
Een start die anders had kunnen lopen
Opmerkelijk genoeg was het in de beginperiode helemaal niet vanzelfsprekend dat Sandrine en Roel samen zo’n lange geschiedenis zouden schrijven in Familie. Oorspronkelijk was het namelijk de bedoeling dat Sandrine André de rol van Liesbeth zou vertolken, de echtgenote van Benny, het personage van Roel Vanderstukken. Uiteindelijk werd die rol echter ingevuld door Hilde De Baerdemaeker, waardoor de verhaallijnen anders liepen dan aanvankelijk gepland.
Die wijziging bleek achteraf geen breekpunt, maar eerder een startpunt van een andere dynamiek. Hun personages evolueerden elk op hun eigen manier, maar achter de schermen groeide er langzaam een sterke connectie tussen de twee acteurs.
Veertien jaar samen op de set
Inmiddels staan Sandrine en Roel al zo’n veertien jaar samen op de set. Dat betekent niet alleen jarenlang samenwerken, maar ook meeleven met elkaars professionele en persoonlijke groei. In een reeks waar continu wordt gedraaid en waar het tempo hoog ligt, ontstaat vanzelf een vorm van verbondenheid. Toch benadrukken beiden dat hun band niet gebaseerd is op dagelijkse privéafspraken, maar eerder op wederzijdse betrokkenheid.
Sandrine verwoordde het treffend in een gesprek met Story. Ze gaf aan dat ze elkaar buiten het werk niet constant zien, maar dat hun relatie dieper gaat dan oppervlakkig collegiaal contact.
Steun op cruciale momenten
“Heel soms spreken we eens af na de uren,” vertelde Sandrine. “En op de belangrijke momenten in elkaars leven zijn we er ook.” Die woorden zeggen veel over de aard van hun band. Het gaat niet om dagelijks contact, maar om aanwezigheid wanneer het er echt toe doet.
Zo stond Sandrine klaar voor Roel tijdens een ingrijpende medische ingreep, terwijl Roel op zijn beurt een steun was voor Sandrine tijdens moeilijke periodes in haar privéleven. Zulke ervaringen smeden een band die verder gaat dan het spel voor de camera.
Meer dan collega’s, maar geen klassieke vriendschap
Wat hun relatie zo bijzonder maakt, is net dat ze zich niet laat vatten in een klassieke definitie. Ze zijn geen vrienden die elkaar wekelijks zien, maar ook zeker geen loutere collega’s. Hun band is gegroeid in de stilte van lange draaidagen, tussen scènes door, in gedeelde routines en wederzijds begrip.
In een sector waar samenwerkingen vaak tijdelijk zijn, is zo’n langdurige professionele relatie uitzonderlijk. Dat besef maakt de gedachte aan een afscheid extra vreemd, zo geven ze zelf toe.
Stoppen bij ‘Familie’? Nog lang niet
De vraag of ze ooit zouden stoppen bij Familie duikt geregeld op bij fans. Het antwoord stelt voorlopig gerust. Zowel Sandrine als Roel hebben recent hun contract verlengd, wat betekent dat kijkers hen ook de komende tijd nog dagelijks op het scherm zullen zien.
“Ik heb juist weer bijgetekend,” liet Sandrine weten. Roel volgde meteen: “En ik ook.” Voor de trouwe fans is dat meer dan welkom nieuws. Hun personages blijven een vaste waarde in een reeks die voor velen een ankerpunt vormt in het dagelijkse leven.
Een onzekere sector
Volgens Roel speelt ook de bredere situatie in de sector een rol in hun beslissing om te blijven. Hij omschrijft de omstandigheden als uitdagend en wijst erop dat zelfs acteurs die vroeger neerkeken op dagelijkse series, nu hun weg vinden naar soaps als Familie.
Die uitspraak onderstreept hoe sterk het medialandschap veranderd is. Waar dagelijkse fictie ooit werd gezien als minder prestigieus, is het vandaag een stabiele werkplek geworden in een sector die steeds minder zekerheid biedt.
De kracht van continuïteit
Voor Sandrine en Roel betekent Familie dan ook meer dan zomaar een job. De vaste ploeg, het herkenbare ritme en de loyaliteit van de kijkers zorgen voor een gevoel van thuis. Dat vertrouwen, zowel van de makers als van het publiek, weegt zwaar door.
Dagelijks op de set staan vraagt discipline en flexibiliteit, maar het biedt ook structuur en verbondenheid. Zolang die balans goed blijft en het plezier aanwezig is, zien ze weinig redenen om andere horizonten te verkennen.
Publiek als extra motivatie
De sterke band met het publiek speelt eveneens een rol. Familie wordt al jaren intens gevolgd, besproken en beleefd. Kijkers groeien mee met de personages en projecteren soms zelfs eigen emoties en ervaringen op de verhalen.
Voor acteurs als Sandrine en Roel is dat een bijzondere verantwoordelijkheid, maar ook een bron van motivatie. Het besef dat hun werk mensen raakt en verbindt, geeft extra betekenis aan hun engagement.
Voorlopig geen afscheid
Hoewel niemand kan voorspellen hoe lang een carrière in een soap exact duurt, is één ding duidelijk: voorlopig zijn Sandrine André en Roel Vanderstukken niet van plan om afscheid te nemen van Familie — en van elkaar op de set. Hun verhaal is er een van toeval, volgehouden samenwerking en stille loyaliteit.
Zolang ze zich blijven amuseren, zich gewaardeerd voelen en hun personages kunnen blijven ontwikkelen, lijkt het einde nog lang niet in zicht. Voor fans betekent dat vooral één ding: nog vele vertrouwde avonden met twee acteurs die intussen onlosmakelijk verbonden zijn met Familie.