Actueel
Pijnlijke blunder voor Viktor Verhulst: Het loopt helemaal fout
Viktor Verhulst botst op poort in krappe garage: “Het ging mis nog vóór ik goed en wel vertrokken was”
Iedereen maakt het wel eens mee: een hectische ochtend, haast, en nét dat moment waarop alles mis lijkt te gaan. Ook Viktor Verhulst, zoon van Gert Verhulst en presentator van het programma Vik & Gert, ontsnapt daar niet aan. In de recentste aflevering vertelde hij met gevoel voor humor over een klein auto-incident dat hem deze week overkwam.
“Ik heb iets voorgehad deze week,” begint hij. “En het gebeurde nog vóór ik goed en wel de straat op was.”
Wat volgde, was een verhaal dat bij veel kijkers zowel herkenning als gelach opriep — een typisch ‘ochtendmens-in-haast’-moment dat zelfs de meest zorgvuldige bestuurder kan overkomen.
Vroeg uit de veren voor Qmusic
Het begon allemaal op een doordeweekse ochtend. Viktor moest vroeg de deur uit om bij Qmusic te zijn, waar hij te gast was in de ochtendshow.
“Ik moest om kwart over zes vertrekken,” vertelt hij. “Niet mijn favoriete moment van de dag, want ik ben niet echt een ochtendmens.”
Normaal gezien heeft Viktor geen vaste parkeerplaats bij zijn appartement in Antwerpen, want die wordt vooral gebruikt door zijn vriendin Sarah Puttemans. Zij rijdt dagelijks met de auto naar afspraken, terwijl Viktor het meestal niet erg vindt om een eindje te wandelen naar zijn eigen wagen, die hij in de buurt parkeert.
Maar deze keer lag dat anders. Hij wilde snel vertrekken én ook snel terug zijn. Dus vroeg hij aan Sarah of hij voor één keer haar auto mocht gebruiken.
“Ze vond dat geen probleem,” vertelt Viktor. “Ze kent me gelukkig goed genoeg om te weten dat ik voorzichtig ben… meestal dan.”
Een krappe garage en een gevoelige afstandsbediening
De garage onder hun appartement blijkt niet bepaald ruim te zijn.
“De garage is nét op maat gesneden, in de lengte,” legt Viktor uit in Vik & Gert. “Aan de twee kanten is er misschien twee centimeter over. Dus het is altijd millimeterwerk.”
Omdat de ruimte zo beperkt is, heeft hij een vaste routine ontwikkeld: eerst uitstappen, de poort openen met de afstandsbediening, rond de auto lopen, en pas daarna instappen.
Alleen is die afstandsbediening — zo vertelt hij — uitzonderlijk gevoelig. “Met het minste dat je erop duwt, gaat die poort open of dicht. Je moet er héél voorzichtig mee omgaan.”
En precies dat werd hem deze ochtend fataal.
Een klein duwtje, een groot misverstand
Viktor legt uit wat er gebeurde: “Ik stapte in, legde de afstandsbediening in de bekerhouder en twijfelde of ik het knopje had aangeraakt. Dus ik dacht: ik wacht even twintig seconden. Als de poort niet beweegt, zit ik veilig.”
Hij wachtte — twintig seconden — en niets leek te gebeuren.
“Dus ik denk: oké, alles is goed. Ik rij rustig achteruit… en BAM!”
De poort bleek halfdicht te zijn gegaan. Viktor was er recht tegenaan gereden. “Ik was even in shock,” geeft hij toe. “Ik dacht: dit kan niet waar zijn. Het was nog geen zeven uur en ik had al brokstukken op straat liggen.”
De schade: een dure ochtend
De gevolgen waren meteen zichtbaar.
“De spoiler was afgebroken en er zat een deuk in de poort,” vertelt Viktor. “Er lagen stukken op straat, en ik kon alleen maar denken: dit ga ik moeten uitleggen aan Sarah.”
Gelukkig viel de schade aan de auto uiteindelijk mee. Het voertuig werd hersteld, en de kosten vielen volgens Viktor nog binnen de perken.
“De poort zelf heeft een flinke deuk,” lacht hij. “Maar die laat ik wel herstellen als we ooit verhuizen. Tot dan beschouw ik het als… een souvenir.”
Sarah blijft opvallend kalm
Tot zijn eigen verbazing reageerde Sarah buitengewoon rustig.
“Ze bleef echt kalm,” zegt Viktor. “Ik had eerlijk gezegd verwacht dat ze zou schrikken of boos zou zijn, maar ze zei gewoon: ‘Ach, het is maar materiaal.’”
Met een knipoog voegt hij eraan toe: “Mocht zij míjn spoiler eraf hebben gereden, dan weet ik niet of ik even rustig was gebleven.”
Die nuchtere houding van Sarah leverde haar meteen lof op van kijkers. Veel mensen prezen haar relativeringsvermogen. Op sociale media verschenen reacties als: ‘Wat een geweldig koppel, ze houden het luchtig’ en ‘Zo reageer je als je elkaar echt vertrouwt.’
“Het is de poort of mijn ego, maar één van de twee moest eraan geloven”
Viktor zelf kon na de eerste schrik vooral lachen om het voorval. In Vik & Gert vertelde hij het met de nodige zelfspot, wat het moment des te sympathieker maakte.
“Ik heb die ochtend vooral geleerd dat haast zelden helpt,” grapt hij. “Het was ik tegen de poort — en de poort heeft gewonnen.”
Zijn vader Gert Verhulst, die naast hem in de studio zat, kon het niet laten om te reageren. “Ik snap het niet,” zei hij droog. “Je hebt alles: tijd, ruimte, een auto, een afstandsbediening… en toch lukt het niet.”
Het leverde een lachsalvo op bij het publiek.
Een herkenbaar moment voor velen
Hoewel het incident pijnlijk was voor Viktor’s spoiler, zorgde het verhaal voor een golf van herkenning bij kijkers. Op sociale media deelden mensen massaal soortgelijke anekdotes: van garages die nét te smal bleken tot afstandsbedieningen die “een eigen wil” hadden.
“Eindelijk iemand die toegeeft dat dit iedereen kan overkomen,” schreef een fan.
“Ik heb ooit hetzelfde gehad — maar dan met de garagedeur van mijn schoonouders,” reageerde een ander.
Het incident toonde eens te meer dat zelfs bekende gezichten met alledaagse problemen kampen.
Relatiehumor op zijn best
Wie Vik & Gert regelmatig volgt, weet dat de band tussen Viktor en Sarah vaak onderwerp van gesprek is. Hun kleine verschillen in karakter — zijn impulsieve natuur tegenover haar rust — zorgen voor herkenbare situaties.
“We zijn complementair,” zei Viktor eerder. “Zij is degene die alles rustig bekijkt, ik ben degene die denkt: het zal wel lukken.”
En precies dat contrast maakte dit voorval bijna filmisch: de gehaaste Viktor, de smalle garage, de overgevoelige afstandsbediening — en een partner die de rust zelve blijft.
Alles weer hersteld, maar een les geleerd
De auto is inmiddels hersteld, en de poort… die krijgt later nog een opknapbeurt. Viktor neemt het met humor en zelfrelativering.
“Ik heb er iets van geleerd,” zegt hij. “Vanaf nu leg ik de afstandsbediening niet meer in de bekerhouder. En ik check voortaan twee keer of de poort écht openstaat.”
Zijn vader Gert besloot het gesprek luchtig af te sluiten: “Ik denk dat we beter geen Vik rijdt uit de garage spin-off maken. Dat programma zou geen seizoen overleven.”
Een glimlach voor de kijker
Het voorval toonde de charme van Vik & Gert: spontane verhalen, zelfspot en herkenbare momenten die het publiek doen glimlachen. Niet alles hoeft perfect te zijn — ook niet als je de zoon bent van een televisiester.
“Als dit het ergste is dat er deze week gebeurt, dan mag ik niet klagen,” besluit Viktor.
En zo werd een mislukte ochtendrit alsnog een grappig hoofdstuk in de reeks kleine, menselijke momenten waar het programma om bekendstaat.
💬 Heb jij ooit iets gelijkaardigs meegemaakt met je garage of afstandsbediening? Deel je verhaal met ons op Facebook — misschien herkent Viktor zichzelf er wel in.
Actueel
Heftig voor Viktor Verhulst tijdens opnames ‘Brieven aan Samson’: “Wisten we niet op voorhand”
Op 22 april gaat op Brieven aan Samson een bijzonder nieuw programma van start op Play. Voor Viktor Verhulst betekent dit een opvallende stap in zijn carrière. Waar hij eerder vooral bekend stond om entertainment en reality, kiest hij nu voor een meer persoonlijke en emotionele invalshoek.
Het programma markeert zijn eerste echte kennismaking met het genre human interest — en dat brengt niet alleen nieuwe ervaringen met zich mee, maar ook de nodige spanning.
Een nieuwe uitdaging voor Viktor
Voor Viktor Verhulst is deze stap allesbehalve vanzelfsprekend. Hij staat niet bekend als iemand die zich meteen volledig openstelt of gemakkelijk diepe gesprekken aangaat.
In interviews geeft hij zelf toe dat hij vooraf best wat zenuwen had. Het idee om mensen te ontmoeten die hun persoonlijke verhalen delen — vaak met veel emotie — bracht een zekere druk met zich mee.
Toch bleek die spanning al snel te verdwijnen zodra de eerste gesprekken op gang kwamen. Door echt te luisteren en de tijd te nemen, vond hij zijn eigen manier om met de situaties om te gaan.
De kracht van herinneringen
In Brieven aan Samson staat een bijzonder concept centraal. Mensen die vroeger als kind een brief schreven naar Samson, worden jaren later opnieuw opgezocht.
Die brieven vormen het vertrekpunt voor gesprekken over hun leven — toen en nu. Voor veel deelnemers roept dat een gevoel van nostalgie op.
Het zijn herinneringen aan een tijd waarin alles eenvoudiger leek: zondagochtenden voor de televisie, onbezorgdheid en kinderlijke dromen. Maar juist dat contrast met het volwassen leven van nu maakt de verhalen extra bijzonder.
Emotionele verhalen
Wat het programma zo krachtig maakt, is dat het niet alleen draait om nostalgie. In de loop van dertig jaar kan er veel gebeuren in een mensenleven — en dat komt ook in de gesprekken naar voren.
Viktor Verhulst ontmoet mensen die niet alleen mooie herinneringen delen, maar ook moeilijke momenten hebben meegemaakt.
Sommige verhalen blijken onverwacht zwaar. Zo vertelt hij over een ontmoeting met een vrouw die kort na het schrijven van haar brief meerdere familieleden verloor. Dat soort gesprekken vragen om empathie en aandacht — en laten zien dat het programma verder gaat dan alleen terugblikken.
Een andere kant van Viktor
Voor kijkers zal het programma vooral opvallen door de manier waarop Viktor Verhulst zich laat zien. Waar hij normaal eerder afstandelijk of nuchter overkomt, toont hij hier een meer betrokken en empathische kant.
Hij geeft zelf aan dat hij niet iemand is die snel emoties toont of fysiek contact zoekt, zoals iemand omhelzen. Toch zijn er momenten waarop hij voelt dat dat nodig is — en daar dan ook naar handelt.
Dat maakt zijn rol in het programma authentiek. Hij probeert niet iemand anders te zijn, maar blijft dicht bij zichzelf, terwijl hij zich wel openstelt voor de verhalen van anderen.
Groei en maturiteit
De afgelopen jaren heeft Viktor Verhulst al veel ervaring opgedaan voor de camera, onder meer in De Verhulstjes. Die ervaring lijkt hem te helpen in deze nieuwe rol.
Hij is zichtbaar gegroeid in hoe hij met situaties omgaat en hoe hij gesprekken voert. Waar hij eerder misschien terughoudender was, durft hij nu meer aanwezig te zijn in het moment.
Dat zorgt ervoor dat hij zich beter kan aanpassen aan de mensen die hij ontmoet — en dat komt de gesprekken ten goede.
Meer dan alleen televisie
Brieven aan Samson is meer dan een klassiek televisieprogramma. Het raakt aan thema’s die voor veel mensen herkenbaar zijn: herinneringen, verandering, verlies en groei.
Door terug te grijpen naar iets ogenschijnlijk eenvoudigs als een kinderbrief, ontstaat er ruimte voor diepere gesprekken. Het laat zien hoe het verleden doorwerkt in het heden.
Voor de deelnemers is het vaak een bijzonder moment om stil te staan bij hun eigen verhaal — en dat maakt het programma persoonlijk en oprecht.
De impact op de kijker
Voor het publiek belooft het programma een emotionele kijkervaring te worden. De combinatie van herkenbare herinneringen en persoonlijke verhalen zorgt voor momenten van ontroering, maar ook van reflectie.
Kijkers worden meegenomen in levensverhalen die laten zien hoe verschillend paden kunnen lopen — en hoe herinneringen een blijvende rol spelen.
Een nieuwe richting
Met dit programma laat Viktor Verhulst zien dat hij meer wil dan alleen entertainment. Hij verkent een andere kant van televisie, waarin inhoud en emotie centraal staan.
Die keuze past binnen een bredere trend waarin programma’s steeds vaker persoonlijke verhalen en menselijke connecties benadrukken.
Conclusie
Met Brieven aan Samson zet Viktor Verhulst een belangrijke stap in zijn carrière. Het programma laat een andere kant van hem zien — een kant die draait om luisteren, begrijpen en verbinden.
Wat begint met een simpele brief uit de kindertijd, groeit uit tot een reis door herinneringen en levensverhalen. En juist daarin schuilt de kracht van het programma.
Voor Viktor zelf is het een leerproces, maar ook een kans om zich verder te ontwikkelen. Voor de kijker biedt het een moment van herkenning en emotie — en misschien ook een herinnering aan hoe waardevol die onbezorgde momenten uit het verleden kunnen zijn.