Actueel
Zita Wauters haalt flink uit naar haar eigen moeder
Zita Wauters over groeien, grenzen stellen en een wijze les van haar moeder Valerie De Booser
Zita Wauters timmert op haar eigen manier aan de weg. Als dochter van Koen Wauters en Valerie De Booser heeft ze de spotlights al van jongs af aan gekend, maar intussen is ze veel meer dan ‘de dochter van’. In een openhartig gesprek met Humo blikt ze terug op een belangrijk inzicht dat ze kreeg van haar moeder — en hoe dat haar als jonge vrouw heeft gevormd.
Hechte band, sterke meningen
Dat Zita en haar moeder Valerie een sterke band hebben, is geen geheim. De twee delen meer dan enkel een familieband: ze zijn beiden krachtige vrouwen met een duidelijke mening. Dat zorgt voor een dynamiek waarin eerlijkheid centraal staat — en dat botst soms ook.
“Als iets me niet aanstaat, dan zeg ik het gewoon. Ik draai er niet omheen,” vertelt Zita in alle openheid. Ze weet wat ze wil, en daar wijkt ze niet zomaar van af. Toch kreeg ze van haar moeder op een bepaald moment een boodschap die bleef hangen.
“Vergeet je gevoeligheid niet”
“Mijn moeder zei ooit tegen mij: ‘Zita, vergeet niet om ook gevoelig te zijn.’” Die opmerking raakte iets bij haar. Niet omdat het als kritiek bedoeld was, maar als een liefdevolle spiegel. Valerie zag dat haar dochter soms zó sterk wilde zijn, dat ze zichzelf daarin dreigde te verliezen.
Zita herinnert zich het moment goed. “Dat is nu drie jaar geleden. En sindsdien is er veel veranderd.” Ze geeft toe dat ze toen nog volop zoekende was: een jonge vrouw, op de drempel van volwassenheid, midden in de overgang van schoolbanken naar een professionele carrière.
Van schoolbanken naar de echte wereld
De afgelopen jaren heeft Zita niet stilgezeten. Ze rondde haar schooltijd af en begon te werken. Inmiddels is ze fulltime actief in de creatieve wereld, omringd door mensen die haar ondersteunen en uitdagen. Dat netwerk is volgens haar cruciaal. “Ik heb me omringd met goede mensen. Die houden me scherp, maar geven me ook ruimte om mezelf te zijn.”
In die periode is Zita bewuster gaan kijken naar haar eigen gedrag. “Ik ben niet iemand die snel haar gevoelens op tafel gooit, maar ik ben wel zachter geworden,” zegt ze. Niet omdat het moest, maar omdat ze dat zelf wilde.
Persoonlijke groei en zelfreflectie
Wat opvalt, is hoe open Zita spreekt over persoonlijke groei. Ze probeert zichzelf niet te verkopen als een perfect plaatje, maar als iemand die leert, probeert en fouten durft toe te geven. Dat maakt haar voor veel jonge vrouwen herkenbaar.
“Ik ben veranderd, en ik zie dat als iets positiefs,” zegt ze. Ze benadrukt dat verandering niet betekent dat je jezelf verliest, maar net dat je dichter bij je kern komt. “Je kunt krachtig zijn én gevoelig. Die twee sluiten elkaar niet uit.”
Een moeder-dochterband als anker
De relatie met haar moeder speelt hierin een grote rol. Valerie De Booser is voor Zita niet alleen een ouder, maar ook een klankbord. Iemand die ze respecteert, ook al hebben ze soms verschillende perspectieven. De gesprekken tussen hen zijn eerlijk en direct — en dat werkt.
“Mijn moeder kent me door en door,” zegt Zita. “Ze zegt wat ze denkt, en dat waardeer ik. Ook als het confronterend is. Ze zegt die dingen niet om kritiek te geven, maar omdat ze wil dat ik als mens blijf groeien.”
Grenzen stellen en trouw blijven aan jezelf
In de publieke wereld waarin Zita zich begeeft, is het niet altijd makkelijk om je eigen pad te volgen. Toch slaagt ze erin om dicht bij zichzelf te blijven. Ze kiest bewust voor mensen die haar energie geven en trekt zich weinig aan van externe druk.
“Ik wil me omringen met mensen die me versterken, niet die me leegtrekken,” legt ze uit. Die houding zorgt ervoor dat ze stevig in haar schoenen staat. Ze weet dat niet iedereen haar keuzes zal begrijpen, maar dat houdt haar niet tegen.
Een generatie die durft te voelen
Zita Wauters maakt deel uit van een generatie jonge vrouwen die niet bang is om te voelen, maar ook grenzen durft te stellen. Ze laat zien dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar juist een vorm van kracht. Door open te zijn over haar groeiproces, nodigt ze anderen uit om hetzelfde te doen.
Dat doet ze niet met grote woorden of slogans, maar met eerlijkheid. En dat is misschien wel haar grootste kracht: dat ze zichzelf durft te zijn in een wereld waarin veel mensen zich aanpassen.
“Hoi, dit ben ik – en ik ben onderweg”
Zita’s verhaal is nog lang niet af. Ze staat pas aan het begin van haar professionele én persoonlijke reis. Maar de manier waarop ze onderweg is, maakt indruk. Ze laat zich niet meeslepen door verwachtingen, maar bouwt stap voor stap aan een leven dat bij haar past.
En misschien is dat wel de mooiste les die ze van haar moeder meekreeg: dat je niet hoeft te kiezen tussen kracht en zachtheid. Dat je mens mag zijn — in al je lagen.
Actueel
Grote zorgen bij Château Planckaert
Vanavond is het eindelijk zover: een nieuw seizoen van Château Planckaert gaat van start. De familie Planckaert keert terug naar hun indrukwekkende project in Frankrijk, waar het kasteel opnieuw het middelpunt vormt van ambitie, doorzettingsvermogen en familiedynamiek. Dit seizoen belooft meer dan ooit een mix te worden van vooruitgang, emoties en onverwachte momenten.
Nieuwe fase voor het kasteel
Na jaren van plannen maken, slopen en opbouwen lijkt het project eindelijk een volgende fase te bereiken. De werken aan de binnenkant van het kasteel zijn gestart, en dat betekent een belangrijke stap vooruit.
Waar eerder vooral buitenstructuren en voorbereidende werken centraal stonden, wordt het nu concreter. Muren worden afgewerkt, ruimtes krijgen vorm en het einddoel begint langzaam zichtbaar te worden.
Voor de familie betekent dat een enorme motivatieboost. Het gevoel dat het project echt ergens naartoe werkt, zorgt voor nieuwe energie en hernieuwde focus.
Hard werken blijft de norm
Toch komt die vooruitgang niet vanzelf. De werf bruist van activiteit: hamers, machines en bouwmateriaal bepalen het dagelijkse ritme. Iedereen draagt zijn steentje bij, elk op zijn eigen manier.
De combinatie van fysieke arbeid en praktische beslissingen maakt duidelijk hoe intensief het project nog altijd is. Het blijft een uitdaging om alles georganiseerd en op schema te houden.
Maar juist die inzet en samenwerking vormen de kern van het programma. Kijkers zien niet alleen het eindresultaat, maar vooral het proces — met alle ups en downs die daarbij horen.
Een gemis binnen de familie
Naast de vooruitgang is er ook een duidelijke leegte voelbaar. Junior Planckaert is dit seizoen niet aanwezig op het kasteel.
Hij blijft thuis om te herstellen na een nieuwe knieoperatie. Dat betekent dat hij tijdelijk niet kan meewerken aan het project, iets wat zowel voor hem als voor de rest van de familie moeilijk is.
Zijn afwezigheid benadrukt hoe sterk de familie op elkaar is ingespeeld. Wanneer één schakel ontbreekt, wordt dat meteen gevoeld — zeker in een periode waarin er zoveel tegelijk gebeurt.
Tegenslag voor Elara
Alsof dat nog niet genoeg is, krijgt ook Elara Planckaert te maken met een onverwachte uitdaging. Zij moet langs bij een Franse arts, wat voor extra spanning zorgt binnen de familie.
Zulke momenten laten zien dat het leven op het kasteel niet alleen draait om bouwen en plannen. Er zijn ook persoonlijke zorgen en situaties die aandacht vragen.
De familie moet zich telkens opnieuw aanpassen aan wat er op hun pad komt. Dat maakt het verhaal herkenbaar en menselijk — ook voor kijkers die zelf geen kasteel aan het verbouwen zijn.
Ruimte voor mooie momenten
Gelukkig is er niet alleen spanning en hard werk. Zoals altijd bij de Planckaerts is er ook ruimte voor warmte en verbondenheid.
Iluna Planckaert viert haar 21ste verjaardag, en dat wordt uitgebreid gevierd. De familie zorgt ervoor dat het een bijzondere dag wordt, ondanks alle drukte op het kasteel.
Het zijn precies deze momenten die het programma zo geliefd maken. Tussen het stof en de inspanningen door ontstaan herinneringen die minstens zo waardevol zijn als het eindresultaat.
Humor als tegenwicht
Naast de serieuze en emotionele momenten is er ook plaats voor luchtigheid. Dat blijkt onder andere tijdens een uitstapje op het water.
Eddy Planckaert en Christa Planckaert wagen zich aan een tochtje met de kano. Wat bedoeld is als een ontspannen activiteit, loopt al snel uit op komische situaties.
Het contrast tussen het zware werk op het kasteel en deze luchtige momenten zorgt voor balans in het programma. Het laat zien dat humor een belangrijke rol speelt binnen de familie.
Waarom kijkers blijven terugkomen
De kracht van Château Planckaert zit in de combinatie van elementen. Het is niet alleen een renovatieprogramma, maar ook een verhaal over familie, doorzettingsvermogen en samen groeien.
Kijkers herkennen zich in de uitdagingen, de kleine successen en de manier waarop de familie met elkaar omgaat. Het is die mix van realiteit en emotie die ervoor zorgt dat het programma blijft boeien.
De droom komt dichterbij
Met de start van de binnenwerken lijkt het einddoel dichterbij dan ooit. De droom om het kasteel open te stellen en er iets bijzonders van te maken, krijgt steeds meer vorm.
Maar hoe dichter de finish nadert, hoe groter de druk wordt. Er moeten nog veel keuzes gemaakt worden, en elke beslissing heeft impact op het geheel.
Dat maakt dit seizoen extra spannend: niet alleen vanwege wat er gebeurt, maar ook vanwege wat er op het spel staat.
Een seizoen vol contrasten
Dit nieuwe seizoen belooft een afwisseling te worden van vooruitgang en tegenslag, van harde arbeid en ontspanning, van zorgen en feestmomenten.
De afwezigheid van Junior, de situatie rond Elara en de viering van Iluna’s verjaardag zorgen samen voor een emotionele gelaagdheid die het verhaal verdiept.
Conclusie
De start van het nieuwe seizoen van Château Planckaert markeert een belangrijk moment in het grote project van de familie.
De werken gaan vooruit, maar de uitdagingen blijven. Tegelijkertijd tonen de Planckaerts opnieuw waarom ze zo geliefd zijn: door hun openheid, hun humor en hun sterke band.
Het belooft een seizoen te worden waarin alles samenkomt — en waarin kijkers opnieuw worden meegenomen in een verhaal dat even herkenbaar als bijzonder is.