Actueel
Yvonne Coldeweijer onthult: ‘Zó ver ging Marco Borsato bij dit meisje’
Yvonne Coldeweijer zit behoorlijk dicht op het vuur als het gaat om de zaak tegen Marco Borsato. Ze deelt nu een afschuwelijk detail uit de str*fzaak tegen hem. “Met zijn vingers…”
Marco Borsato wordt definitief vervolgd voor 0ntucht bij een m!nderjarig meisje en dat is, ondanks dat het al zo lang speelt, alsnog als een bom ingeslagen in het BN’er-rijk. Het geduld was toch op? Hij zou toch weer terugkeren op het podium? Nou, nee. Volgens het 0M is er dermate veel bewijs tegen de zanger dat hij voor de r*chter komt.
Marco’s vingers
Het zedenfeit waar Marco voor terechtstaat is ontucht bij een minderjarig meisje, maar hoe ver is hij precies gegaan? Yvonne Coldeweijer, die meermaals heeft bewezen behoorlijk dichtbij het vuur te zitten, deelt vandaag op haar juicekanaal een heftig detail. Volgens haar is hij echt heel wat verder gegaan dan een beetje strelen.
Yvonne: “Zijn advocaten hebben gister in de media gebracht dat zij graag een dossier willen inbrengen met 29 getu!genverklaringen van mensen die zeggen dat het zou gaan om smaad en laster. Ik denk niet dat deze 29 mensen erbij waren toen hij met zijn vingers aan haar gesl*chtsdeel zat.”
Genoeg bewijs
Zo. Als dat waar is, dan is dat natuurlijk verschrikkelijk. “Dat is ook de reden dat het 0M deze 29 verklaringen op dit moment niet in behandeling wil nemen. Het 0M heeft genoeg bewijs om over te gaan tot vervolging van dit pure str*fbare feit. Het s*ksueel m!sbruik. Dat staat op zichzelf.”
Wordt deze zaak nog erger dan die tegen Thijs Römer? “Ik vind dit erger dan wat Thijs Römer gedaan heeft. Deze r*chtszaak zal meer dimensies krijgen dan die met de vieze appjes van Thijs. Ook omdat Marco een hele nare tegenaanval heeft ingezet.”
Audiotape
Het is nu al geruime tijd bekend dat er een zeer belastende audiotape zou liggen, waarop Marco een sch*ldbekentenis zou doen. Yvonne noemt dit ‘het meest overtuigende bewijs’. “Toen de moeder van het meisje, die dus al 25 jaar werkte voor Marco, het dagboekje (ook bewijs) las van haar dochter, is ze vrijwel direct naar Marco toegegaan.”
Om hem te confr0nteren. “Zijn reactie is opgenomen en wat hij daarop gezegd heeft vindt het 0M bewijs dat hij het inderdaad gedaan heeft. Door dat gesprek en de woorden van Marco heeft de moeder ook ontslag genomen (ze werkte voor hem, red.). Dat is blijkbaar ook te horen in het gesprek. Besef even hoe groot dit is.”
In therapie
Bevriende BN’ers kunnen écht niet doen of er niks aan de hand is, besluit Yvonne. “Marco is na de confrontatie met de moeder samen met het meisje een aantal keer in therapie gegaan, omdat zij hem als vaderfiguur zag en hij daar m!sbruik van heeft gemaakt. Dat is echt zeer verwarrend en traumatisch voor een tiener. 😣”
“Hij heeft haar daar dus ook in ondersteund, onder begeleiding van therapeuten. Misschien dat hij niet helemaal besefte dat zij het betasten niet wilde. Maar ze was 15, dus hij had sowieso zijn poten thuis moeten houden.”
Deskundigen verwachten dat de zaak tegen Marco op z’n vroegst eind volgend jaar van start gaat.
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.