Actueel
Winter Vol Liefde-Mike breekt met zijn moeder en vertrekt
Mike Hasler, een van de meest besproken deelnemers aan Winter Vol Liefde, heeft een verrassend besluit genomen: hij gaat eindelijk op zichzelf wonen. In een interview met het Algemeen Dagblad onthult de 33-jarige skileraar dat hij voor het eerst in zijn leven op zoek is naar een eigen woning.
Dit nieuws komt voor veel kijkers als een verrassing. Mike woont al zijn hele leven bij zijn ouders in Seefeld en was tot nu toe nooit van plan om daar verandering in te brengen. Maar nu het einde van Winter Vol Liefde nadert, heeft hij besloten dat het tijd is om de volgende stap te zetten.
Eerste keer op eigen benen
In het populaire datingprogramma zagen we hoe Mike nog altijd bij zijn ouders woonde, iets wat voor veel kijkers opviel. Hoewel het in Oostenrijk niet ongewoon is om langer bij je ouders te blijven wonen, vonden veel fans het opvallend dat Mike – op zijn 33e – nog nooit zelfstandig had gewoond.
Daar gaat nu verandering in komen. Mike is vastbesloten om een eigen plek te vinden, maar wil Seefeld niet verlaten. Dat is logisch, want hij runt daar zijn eigen skischool en zijn hele leven speelt zich in dit bergdorp af. Toch blijkt een eigen woning vinden nog niet zo eenvoudig.
Hij is pas net begonnen met zijn zoektocht en merkt nu al hoe lastig het is om iets betaalbaars te vinden. Net als in Nederland zijn de huizenprijzen in Seefeld torenhoog en is het aanbod van kleine appartementen schaars.
“Het valt echt niet mee,” geeft Mike toe. “De prijzen zijn ontzettend hoog en er zijn amper kleine appartementen beschikbaar. Het enige alternatief is bij iemand inwonen, maar dan heb je nog steeds geen echte privacy.”
Voor iemand die zijn hele leven thuis heeft gewoond, is de stap om op zichzelf te gaan wonen behoorlijk spannend. Mike laat weten dat hij enorm uitkijkt naar de onafhankelijkheid, maar ook dat het hem best wat zenuwen bezorgt. “Het is iets heel nieuws voor me. Ik weet niet beter dan dat ik bij mijn ouders woon, maar ik ben er klaar voor.”
BN’er in Seefeld
Sinds zijn deelname aan Winter Vol Liefde is Mike in Seefeld uitgegroeid tot een ware bekendheid. Het bergdorp wordt regelmatig bezocht door Nederlandse wintersporters en veel mensen herkennen hem meteen van televisie.
“We konden serieus niet normaal over straat,” vertelt Mike enthousiast. “Iedereen herkent je en mensen willen met je op de foto.”
In tegenstelling tot de soms gemene reacties op sociale media, merkt Mike dat de mensen die hij in het echt tegenkomt juist heel positief zijn. “Mensen in het dorp zijn hartstikke vriendelijk. Niemand zegt iets negatiefs. Dat is wel een groot verschil met wat je online ziet.”
‘Toetsenbordridders’ en kritiek op social media
Ondanks zijn populariteit in Seefeld, heeft Mike gemerkt dat er op sociale media veel kritiek wordt geuit op zijn deelname aan Winter Vol Liefde. Met name zijn moeder Monique heeft veel commentaar gekregen.
Monique is in de ogen van veel kijkers een dominante en bemoeizuchtige moeder, die zich te veel mengt in de zoektocht van haar zoon naar de liefde. Dit heeft haar de bijnaam “het monster van Seefeld” opgeleverd. Maar Mike neemt het voor zijn moeder op.
“Ik lees die reacties natuurlijk ook,” zegt hij. “Er zijn zoveel mensen die van alles vinden en het allemaal beter denken te weten. Maar ja, dat zijn natuurlijk toetsenbordridders. In het echte leven is niemand zo negatief tegen ons.”
Volgens Mike wordt zijn moeder onterecht neergezet als een bemoeial en is het beeld dat van haar wordt geschetst in het programma niet helemaal eerlijk. “Ze is in werkelijkheid helemaal niet zo aanwezig als het op tv lijkt.”
‘Veel scènes zijn in scène gezet’
Mike suggereert zelfs dat de programmamakers zijn moeder bewust hebben neergezet als een bemoeizuchtige vrouw. In een eerder interview onthulde hij al dat bepaalde scènes helemaal niet spontaan waren, maar door de productie werden geregisseerd.
Zo was er een moment waarop Mike en zijn potentiële liefde Antine een potje padel speelden. Halverwege hun date kwam moeder Monique ineens aanlopen en ging ze aan de kant staan om zich ermee te bemoeien. Dit fragment zorgde voor veel reacties, waarbij kijkers zich afvroegen waarom Monique haar zoon niet wat meer ruimte gunde.
Maar volgens Mike gebeurde dit helemaal niet op eigen initiatief van Monique. “Die hele scène op de padelbaan? Dat was helemaal niet haar idee. De productie wilde dat,” beweert hij.
Monique zou zelfs hebben gevraagd om de scène eruit te knippen, maar haar verzoek werd genegeerd. “Ze wilde daar eigenlijk helemaal niet aan meewerken en vroeg of het eruit kon. Maar dat hebben ze niet gedaan,” aldus Mike.
Deze onthulling werpt een ander licht op de manier waarop Winter Vol Liefde wordt gemonteerd en gepresenteerd. Het doet vermoeden dat bepaalde elementen van het programma meer geënsceneerd zijn dan kijkers misschien denken.
Een nieuw hoofdstuk voor Mike
Wat de toekomst Mike zal brengen, blijft nog even een verrassing. Maar één ding is zeker: zijn tijd bij zijn ouders loopt ten einde. De zoektocht naar een eigen woning is begonnen, en hij kijkt uit naar deze nieuwe fase in zijn leven.
Of zijn avontuur in Winter Vol Liefde ook een blijvende liefde heeft opgeleverd, blijft nog even spannend. Kijkers speculeren volop over zijn relatie met Antine, maar er gaan ook geruchten dat hij uiteindelijk bij een andere deelnemer is geëindigd. Tijdens de reünie-aflevering, die binnenkort wordt uitgezonden, zal hopelijk meer duidelijk worden.
Voor nu blijft Mike vooral genieten van zijn bekendheid en de nieuwe deuren die zijn deelname aan het programma heeft geopend. Ondanks alle kritiek blijft hij positief en kijkt hij uit naar de toekomst. “Het was een geweldig avontuur, en ik ben blij dat ik eraan heb meegedaan,” zegt hij. “Nu is het tijd om mijn eigen plek te vinden en echt op eigen benen te staan.”
De vraag is alleen: hoe lang duurt het voordat moeder Monique voor de deur staat om even te checken hoe het met hem gaat?
Actueel
Isa Hoes en haar zoon Merlijn worden geraakt door een groot verlies: ‘We moeten hierover spreken’
Isa Hoes stond maandag stil bij een datum die voor haar elk jaar opnieuw beladen is. Het is precies vijftien jaar geleden dat haar man Antonie Kamerling op 44-jarige leeftijd uit het leven verdween. Een moment dat voor altijd een breuklijn vormt in haar leven, maar ook in dat van hun kinderen Merlijn en Vlinder. Op sociale media deelde Isa een ingetogen, maar krachtige boodschap die bij veel mensen diep binnenkwam.
“Nog steeds geliefd – nog steeds gemist. 6 oktober 2010,” schreef Isa bij een foto van Antonie. Op het beeld is hij te zien in een auto, lachend, ontspannen, een moment zoals hij door velen herinnerd wordt. Geen lange tekst, geen uitleg. Alleen die paar woorden, die voor haar alles zeggen – en voor duizenden volgers herkenbaar voelen.
Een liefde die begon voor de camera’s
Isa Hoes en Antonie Kamerling leerden elkaar kennen in 1990 op de set van Goede Tijden, Slechte Tijden. Het was het begin van een van de bekendste liefdesverhalen uit de Nederlandse televisiegeschiedenis. Wat begon als een professionele samenwerking, groeide al snel uit tot een diepe band. De chemie tussen hen was niet alleen op het scherm voelbaar, maar ook daarbuiten.
Hun relatie ontwikkelde zich in een tijd waarin ze beiden aan het begin stonden van hun carrière. Ze groeiden samen, zowel persoonlijk als professioneel. In 1997 bezegelden ze hun liefde met een huwelijk in Italië, omringd door familie en vrienden. Later werden ze ouders van twee kinderen: Merlijn en Vlinder. Voor de buitenwereld leken ze het perfecte plaatje: succesvol, geliefd en hecht.
Maar achter dat beeld schuilde ook kwetsbaarheid. Antonie stond bekend als een intense, gevoelige man, iemand die diep kon voelen en leven. Juist die eigenschappen maakten hem zo geliefd als acteur, maar zorgden ook voor innerlijke strijd.
Vijftien jaar later: het gemis blijft
Vijftien jaar na het verlies is het verdriet niet verdwenen. Dat laat Isa met haar korte boodschap zien. Het gemis is er nog steeds, maar het heeft een andere vorm gekregen. Waar de eerste jaren vaak werden gekenmerkt door rauwe pijn en overleven van dag tot dag, is er nu ruimte voor herinnering, liefde en stilte.
Isa heeft in de jaren na het verlies vaker open gesproken over r0uw. Ze beschreef hoe r0uw geen rechte lijn is, maar een proces dat zich blijft ontwikkelen. Soms sluimert het op de achtergrond, soms komt het onverwacht naar voren. Een datum, een geur, een liedje of een foto kan alles weer even dichtbij brengen.
Met haar post laat Isa zien dat herinneren niet hetzelfde is als vastzitten in verdriet. Het is een manier om iemand die er niet meer is een plek te blijven geven in het leven van nu.
Zoon Merlijn: van afsluiten naar toelaten
Ook zoon Merlijn Kamerling stond op deze dag stil bij zijn vader. Hij deelde een openhartige en persoonlijke tekst die veel mensen raakte. Daarin beschrijft hij hoe hij jarenlang zijn gevoelens op afstand hield.
“Vandaag, precies vijftien jaar geleden, verloor ik mijn vader. Bijna tien jaar lang heb ik de deur dichtgedaan voor mijn verdriet,” schreef Merlijn. “Ik deed er alles aan om hem te vergeten, om maar niet te hoeven voelen wat ik miste.”
Die woorden laten zien hoe r0uw zich bij iedereen anders manifesteert. Waar sommigen direct hun emoties toelaten, kiezen anderen – zeker op jonge leeftijd – voor afsluiten als overlevingsstrategie. Voor Merlijn was dat een manier om door te kunnen gaan, om niet overspoeld te worden door gevoelens die te groot waren.
Een keerpunt in het r0uwproces
Volgens Merlijn kwam er pas echt verandering toen hij in 2020 begon te schrijven aan zijn boek. Dat moment markeerde een keerpunt. Door woorden te geven aan wat jarenlang onuitgesproken bleef, kwam er ruimte voor verwerking.
“Dat was het begin van een proces, een proces van r0uw,” schrijft hij. “Iets wat vandaag de dag voor zoveel mensen herkenbaar is.”
Merlijn benadrukt dat verlies niet verdwijnt. Het laat een litteken achter. Maar dat litteken verandert. Het wordt onderdeel van wie je bent, zonder dat het je volledig bepaalt. “Het verlies blijft een litteken. Maar het litteken verandert. Het wordt draaglijker. En, hoe gek het ook klinkt: het wordt écht beter.”
Die woorden bieden troost, niet alleen aan hemzelf, maar ook aan anderen die met verlies te maken hebben. Ze laten zien dat r0uw niet betekent dat je vast blijft zitten in verdriet, maar dat het mogelijk is om opnieuw betekenis, kracht en zelfs rust te vinden.
Een blijvende plek in het leven
Voor Isa, Merlijn en Vlinder blijft Antonie een vaste plek innemen in hun leven. Niet als iemand die alleen wordt herdacht op een specifieke datum, maar als iemand die verweven is met wie zij zijn. In verhalen, herinneringen, karaktertrekken en kleine dagelijkse momenten.
Isa heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een krachtige stem in het gesprek over r0uw en verlies. Ze spreekt eerlijk over de complexiteit ervan, over hoe je tegelijk verder kunt leven én iemand kunt blijven missen. Haar openheid heeft veel mensen geholpen die zich in soortgelijke situaties bevinden.
Reacties vol herkenning en respect
Onder de Instagram-post van Isa stroomden de reacties binnen. Niet sensatiebelust, maar warm, respectvol en meelevend. Veel mensen deelden hun eigen ervaringen met verlies, anderen lieten simpelweg een hartje of een korte boodschap achter. Het laat zien hoeveel impact Antonie Kamerling nog altijd heeft, niet alleen als acteur, maar als mens.
Ook de woorden van Merlijn werden breed gedeeld en geprezen om hun eerlijkheid. Ze raken een universeel gevoel: het zoeken naar een manier om om te gaan met iets wat je niet kunt veranderen.
Liefde stopt niet bij afscheid
Vijftien jaar na die bewuste dag is één ding duidelijk: liefde stopt niet wanneer iemand verdwijnt uit het dagelijkse leven. Ze verandert van vorm, maar blijft bestaan. In herinneringen, in woorden, in stiltes en in momenten van reflectie.
Isa Hoes laat met haar ingetogen eerbetoon zien dat je iemand kunt blijven liefhebben zonder vast te blijven zitten in verdriet. En Merlijn laat zien dat r0uw geen eindpunt kent, maar een proces is dat je – op je eigen tempo – kunt aangaan.
Samen schetsen ze een beeld van verlies dat pijnlijk is, maar ook menselijk, herkenbaar en uiteindelijk draaglijk. En precies daarin schuilt de kracht van hun woorden.