Actueel
Winter Vol Liefde-Mike breekt met zijn moeder en vertrekt
Mike Hasler, een van de meest besproken deelnemers aan Winter Vol Liefde, heeft een verrassend besluit genomen: hij gaat eindelijk op zichzelf wonen. In een interview met het Algemeen Dagblad onthult de 33-jarige skileraar dat hij voor het eerst in zijn leven op zoek is naar een eigen woning.
Dit nieuws komt voor veel kijkers als een verrassing. Mike woont al zijn hele leven bij zijn ouders in Seefeld en was tot nu toe nooit van plan om daar verandering in te brengen. Maar nu het einde van Winter Vol Liefde nadert, heeft hij besloten dat het tijd is om de volgende stap te zetten.
Eerste keer op eigen benen
In het populaire datingprogramma zagen we hoe Mike nog altijd bij zijn ouders woonde, iets wat voor veel kijkers opviel. Hoewel het in Oostenrijk niet ongewoon is om langer bij je ouders te blijven wonen, vonden veel fans het opvallend dat Mike – op zijn 33e – nog nooit zelfstandig had gewoond.
Daar gaat nu verandering in komen. Mike is vastbesloten om een eigen plek te vinden, maar wil Seefeld niet verlaten. Dat is logisch, want hij runt daar zijn eigen skischool en zijn hele leven speelt zich in dit bergdorp af. Toch blijkt een eigen woning vinden nog niet zo eenvoudig.
Hij is pas net begonnen met zijn zoektocht en merkt nu al hoe lastig het is om iets betaalbaars te vinden. Net als in Nederland zijn de huizenprijzen in Seefeld torenhoog en is het aanbod van kleine appartementen schaars.
“Het valt echt niet mee,” geeft Mike toe. “De prijzen zijn ontzettend hoog en er zijn amper kleine appartementen beschikbaar. Het enige alternatief is bij iemand inwonen, maar dan heb je nog steeds geen echte privacy.”
Voor iemand die zijn hele leven thuis heeft gewoond, is de stap om op zichzelf te gaan wonen behoorlijk spannend. Mike laat weten dat hij enorm uitkijkt naar de onafhankelijkheid, maar ook dat het hem best wat zenuwen bezorgt. “Het is iets heel nieuws voor me. Ik weet niet beter dan dat ik bij mijn ouders woon, maar ik ben er klaar voor.”
BN’er in Seefeld
Sinds zijn deelname aan Winter Vol Liefde is Mike in Seefeld uitgegroeid tot een ware bekendheid. Het bergdorp wordt regelmatig bezocht door Nederlandse wintersporters en veel mensen herkennen hem meteen van televisie.
“We konden serieus niet normaal over straat,” vertelt Mike enthousiast. “Iedereen herkent je en mensen willen met je op de foto.”
In tegenstelling tot de soms gemene reacties op sociale media, merkt Mike dat de mensen die hij in het echt tegenkomt juist heel positief zijn. “Mensen in het dorp zijn hartstikke vriendelijk. Niemand zegt iets negatiefs. Dat is wel een groot verschil met wat je online ziet.”
‘Toetsenbordridders’ en kritiek op social media
Ondanks zijn populariteit in Seefeld, heeft Mike gemerkt dat er op sociale media veel kritiek wordt geuit op zijn deelname aan Winter Vol Liefde. Met name zijn moeder Monique heeft veel commentaar gekregen.
Monique is in de ogen van veel kijkers een dominante en bemoeizuchtige moeder, die zich te veel mengt in de zoektocht van haar zoon naar de liefde. Dit heeft haar de bijnaam “het monster van Seefeld” opgeleverd. Maar Mike neemt het voor zijn moeder op.
“Ik lees die reacties natuurlijk ook,” zegt hij. “Er zijn zoveel mensen die van alles vinden en het allemaal beter denken te weten. Maar ja, dat zijn natuurlijk toetsenbordridders. In het echte leven is niemand zo negatief tegen ons.”
Volgens Mike wordt zijn moeder onterecht neergezet als een bemoeial en is het beeld dat van haar wordt geschetst in het programma niet helemaal eerlijk. “Ze is in werkelijkheid helemaal niet zo aanwezig als het op tv lijkt.”
‘Veel scènes zijn in scène gezet’
Mike suggereert zelfs dat de programmamakers zijn moeder bewust hebben neergezet als een bemoeizuchtige vrouw. In een eerder interview onthulde hij al dat bepaalde scènes helemaal niet spontaan waren, maar door de productie werden geregisseerd.
Zo was er een moment waarop Mike en zijn potentiële liefde Antine een potje padel speelden. Halverwege hun date kwam moeder Monique ineens aanlopen en ging ze aan de kant staan om zich ermee te bemoeien. Dit fragment zorgde voor veel reacties, waarbij kijkers zich afvroegen waarom Monique haar zoon niet wat meer ruimte gunde.
Maar volgens Mike gebeurde dit helemaal niet op eigen initiatief van Monique. “Die hele scène op de padelbaan? Dat was helemaal niet haar idee. De productie wilde dat,” beweert hij.
Monique zou zelfs hebben gevraagd om de scène eruit te knippen, maar haar verzoek werd genegeerd. “Ze wilde daar eigenlijk helemaal niet aan meewerken en vroeg of het eruit kon. Maar dat hebben ze niet gedaan,” aldus Mike.
Deze onthulling werpt een ander licht op de manier waarop Winter Vol Liefde wordt gemonteerd en gepresenteerd. Het doet vermoeden dat bepaalde elementen van het programma meer geënsceneerd zijn dan kijkers misschien denken.
Een nieuw hoofdstuk voor Mike
Wat de toekomst Mike zal brengen, blijft nog even een verrassing. Maar één ding is zeker: zijn tijd bij zijn ouders loopt ten einde. De zoektocht naar een eigen woning is begonnen, en hij kijkt uit naar deze nieuwe fase in zijn leven.
Of zijn avontuur in Winter Vol Liefde ook een blijvende liefde heeft opgeleverd, blijft nog even spannend. Kijkers speculeren volop over zijn relatie met Antine, maar er gaan ook geruchten dat hij uiteindelijk bij een andere deelnemer is geëindigd. Tijdens de reünie-aflevering, die binnenkort wordt uitgezonden, zal hopelijk meer duidelijk worden.
Voor nu blijft Mike vooral genieten van zijn bekendheid en de nieuwe deuren die zijn deelname aan het programma heeft geopend. Ondanks alle kritiek blijft hij positief en kijkt hij uit naar de toekomst. “Het was een geweldig avontuur, en ik ben blij dat ik eraan heb meegedaan,” zegt hij. “Nu is het tijd om mijn eigen plek te vinden en echt op eigen benen te staan.”
De vraag is alleen: hoe lang duurt het voordat moeder Monique voor de deur staat om even te checken hoe het met hem gaat?
Actueel
Irene Schouten deelt schokkend nieuws over de gezondheid van haar zoon: ‘Alsjeblieft, red het kind’
Het leven van Irene Schouten ziet er negen maanden na de geboorte van haar zoon Dirk totaal anders uit dan ze zich ooit had kunnen voorstellen. Waar haar naam jarenlang synoniem stond voor kracht, controle en ongekende sportieve prestaties, wordt haar dagelijks bestaan nu bepaald door zorgen, onzekerheid en kleine stapjes vooruit. De voormalig topschaatsster spreekt daar openhartig over in gesprek met het Algemeen Dagblad – niet als kampioen, maar als moeder die haar weg zoekt in onbekend terrein.
Een droom die anders liep dan verwacht
Toen Irene Schouten begin 2024 bekendmaakte dat ze stopte met topschaatsen, voelde dat voor velen al als het einde van een tijdperk. Ze had vrijwel alles bereikt wat er te bereiken viel: olympisch succes, wereldtitels en een ongekende dominantie op de lange afstanden. Kort daarna volgde het nieuws dat ze in verwachting was van haar eerste kindje. Irene sprak toen over “het echte goud” en straalde van geluk.
Maar de vreugde rondom de komst van haar zoon werd al snel overschaduwd door medische zorgen die niemand had zien aankomen.
Een zeldzame diagnose
Bij zoon Dirk werd een zeldzame genetische mutatie vastgesteld, gecombineerd met epilepsie. Het gaat om een mutatie die pas in 2022 voor het eerst is beschreven en waarvan wereldwijd slechts elf gevallen bekend zijn. Dat maakt de situatie extra complex: er is nauwelijks vergelijkingsmateriaal, geen duidelijke prognose en weinig houvast.
“We weten simpelweg niet wat de toekomst brengt,” zegt Irene eerlijk. “Hoe vaak en hoe lang ik ook zoek, ik word er niet wijzer van.” Zelfs specialisten kunnen weinig concrete antwoorden geven. Een arts in het AMC zei haar letterlijk: “Irene, jij weet net zoveel als ik.” Alles wat online te vinden is, is nieuw, beperkt en vaak theoretisch.
Voor iemand die haar hele carrière gewend was aan meetbare doelen, schema’s en duidelijke resultaten, is dat een enorme omschakeling.
Leven met onzekerheid
De epilepsie van Dirk betekent dat zijn dagen onvoorspelbaar zijn. Sommige momenten lijken rustig, andere brengen spanning en alertheid. Irene vertelt dat haar hoofd voortdurend bezig is met de gezondheid van haar zoon. “Je staat eigenlijk altijd ‘aan’. Je leert leven met het idee dat niets vanzelfsprekend is.”
Afgelopen donderdag ging Dirk naar een medische opvang, waar hij gespecialiseerde zorg krijgt. Dat was een ingrijpende stap, maar ook een noodzakelijke. “Daar krijgt hij de zorg die hij nodig heeft,” zegt Irene. “Ik ben redelijk positief ingesteld en de zorg in Nederland is heel goed. Dus wie weet kan hij nog een aantal stapjes maken.”
Kleine overwinningen, grote betekenis
Irene weet inmiddels dat vergelijken geen zin heeft. Ze kijkt bewust niet naar andere baby’s van negen maanden. In plaats daarvan focust ze zich op de kleine, persoonlijke mijlpalen van haar zoon. “Dirk kan zijn hoofdje nog niet goed optillen,” vertelt ze. “Hij kan nu net op zijn buik rollen en weer terug. Dat maakt mij zó trots.”
Voor buitenstaanders lijken het misschien minimale ontwikkelingen, maar voor Irene en haar gezin zijn het momenten van pure vreugde. “Met elk stapje dat hij maakt, zijn we blij,” zegt ze. “Dat zijn onze overwinningen.”
Een andere kijk op succes
De vrouw die ooit races won met minuten voorsprong, heeft haar definitie van succes volledig moeten herzien. Waar ze vroeger trainde voor goud, draait het nu om comfort, kwaliteit van leven en genieten van wat wél kan.
“Ik besef dat Dirk nooit zal functioneren zoals andere kinderen,” zegt Irene zonder omwegen. “Maar ik hoop dat hij kan genieten. En daar doen we alles aan.” Die zin vat haar nieuwe levenshouding samen: niet vechten tegen wat niet te veranderen is, maar alles geven voor wat mogelijk is.
Moederschap met extra lagen
Het moederschap brengt voor Irene ook oude emoties naar boven. Haar eigen moeder kreeg acht jaar geleden een hersenbloeding, waardoor zij sindsdien afhankelijk is van zorg. “Het is niet meer mijn moeder zoals ze was,” vertelt Irene. “Ze is echt een andere vrouw geworden.”
Dat besef raakt haar nu extra diep. “Mijn zoontje zal nooit weten wat voor leuke oma hij had kunnen hebben,” zegt ze. Ze mist haar moeder vooral op de momenten waarop ze vragen heeft over haar eigen babyperiode. “Hoe was ik als baby? Heb jij dit ook meegemaakt? Of is dit normaal?”
Tegelijkertijd probeert Irene ook hierin het positieve te blijven zien. “Ik ben wel heel blij dat ze Dirk nog kan zien,” zegt ze zacht. “Dat is ook wat waard.”
Van topsport naar topszorg
Het contrast met haar vorige leven is groot. Waar Irene vroeger leefde volgens trainingsschema’s, voedingsplannen en wedstrijdkalenders, draait haar leven nu om medische afspraken, observaties en aanpassingen. Toch merkt ze dat haar topsportmentaliteit haar ook helpt.
“Je leert in de sport omgaan met tegenslagen,” zegt ze. “Alleen is dit natuurlijk van een totaal andere orde.” Discipline, doorzettingsvermogen en focus – eigenschappen die haar olympisch goud brachten – zet ze nu in voor haar gezin.
Hoop, zonder garanties
Wat Irene misschien het moeilijkst vindt, is het ontbreken van perspectief. Er is geen duidelijk pad, geen eindpunt waar naartoe wordt gewerkt. “We weten gewoon niet wat de toekomst biedt,” zegt ze. “Dat blijft het lastigste.”
Toch probeert ze hoop te houden, zonder zichzelf valse beloften te doen. “Ik ben niet naïef, maar ik weiger ook om alleen maar somber te zijn.” Die balans – tussen realisme en hoop – is iets wat ze elke dag opnieuw moet zoeken.
Het echte goud
Toen Irene eerder sprak over haar zwangerschap als “het echte goud”, kon ze nog niet weten hoe zwaar het pad zou worden. Maar die woorden hebben hun betekenis niet verloren – ze zijn alleen verdiept.
Dirk is geen makkelijke weg, geen vanzelfsprekend verhaal. Maar hij is wel haar zoon. En in alles wat Irene vertelt, klinkt liefde, vastberadenheid en een indrukwekkende eerlijkheid.
Haar leven is niet langer gericht op podiumplaatsen of records, maar op iets wat veel kwetsbaarder én waardevoller is: het geluk en welzijn van haar kind, hoe klein de stapjes soms ook zijn.
En misschien is dat, in alle onzekerheid, wel haar grootste kracht.