Actueel
Vriend (42) Samantha Steenwijk plots heengegaan 💔😔
Samantha Steenwijk, de bekende zangeres, heeft via Instagram gedeeld dat ze een groot verlies te verwerken heeft. Een van haar goede vrienden, Philip, is op slechts 42-jarige leeftijd 0verleden. In een emotioneel bericht laat ze weten hoeveel hij voor haar betekende en hoe zwaar dit verlies voor haar is.
Een moeilijk afscheid
Op sociale media schrijft Samantha openhartig over haar gevoelens. Ze vertelt dat ze vandaag misschien wel het moeilijkste optreden uit haar carrière heeft gegeven. “Maar voor jou en je mooie familie doe ik alles,” aldus Samantha.
Ze beschrijft Philip als een bijzonder mens. “Je was nog maar 42 jaar, lieve Philip! We hebben zoveel mooie feestjes mogen meemaken waarin we je al snel in onze harten sloten. Altijd blij, altijd positief en altijd aardig voor iedereen.”
Samantha vertelt verder hoe Philip ondanks zijn z!ekte altijd optimistisch bleef. “Hoe z!ek je ook was, je bleef maar zeggen dat het goed met je ging, en dat altijd met die vriendelijke glimlach op je gezicht.” Ze sluit haar bericht af met een hartverscheurend afscheid: “We gaan je hier missen, fijne gozer. Tot ooit.”
Een jaar vol tegenslagen
Het nieuwe jaar begint op een verdrietige manier voor Samantha, die in 2024 al meerdere zware momenten doormaakte. Een van de grootste klappen was het verlies van haar veulentje Bobby. Het paard, dat haar dierbaar was, 0verleed afgelopen zomer aan een zware long0ntsteking. Samantha gaf toen aan hoe groot het verdriet was om afscheid te moeten nemen van een dier dat zo dichtbij haar stond.
Naast het verlies van Bobby kreeg Samantha vorig jaar ook zelf te maken met serieuze gezondheidsproblemen. In september belandde ze in het z!ekenhuis nadat ze zich dagenlang slecht voelde. Op de eerste h*lp werd vastgesteld dat ze een nierbekkenontsteking had. Ze moest direct worden opgenomen en heeft daarna tijd nodig gehad om volledig te herstellen.
Een bijzondere vriendschap
De band tussen Samantha en Philip ging veel verder dan gewone vriendschap. In haar bericht benadrukt ze hoe waardevol de momenten met hem waren. “Altijd die feestjes, altijd die positieve energie. Dat ga ik nooit vergeten,” schrijft ze. “Het is onwerkelijk dat je er nu niet meer bent.” Voor Samantha blijft Philip een bron van inspiratie. “Je kracht en je lach zullen altijd bij ons blijven.”
De reacties op Samantha’s bericht stromen binnen. Fans en volgers leven massaal met haar mee. “Heel veel sterkte in deze zware tijd,” schrijft een fan. Een ander reageert: “Wat een verdrietig nieuws, Samantha. Ik hoop dat je steun vindt bij je familie en vrienden.”
De kracht van doorgaan
Ondanks het verdriet probeert Samantha door te gaan. Haar optreden vandaag, dat ze opdroeg aan Philip en zijn familie, laat zien hoe sterk ze is. “Ik weet dat hij het zo gewild zou hebben,” zegt ze. Het verdriet is groot, maar Samantha blijft geloven in de mooie herinneringen en de kracht van liefde.
Een jaar vol emoties
Voor Samantha belooft 2025 een jaar te worden waarin ze opnieuw moet leren omgaan met verlies. Ze laat echter zien dat ze, ondanks alles, blijft vechten voor de mooie dingen in het leven. Haar fans en volgers blijven haar steunen in deze moeilijke tijd.
Laten we Samantha en iedereen die Philip liefhad veel sterkte toewensen. Deel je steun in de reacties. ❤️
Actueel
Steffi Mercie (23) getroffen door ernstige gezondheidsproblemen – ambulance moet meteen ingrijpen
Geen grootse verklaringen, geen emotionele uitbarstingen voor de camera. Birgit Van Mol kiest haar woorden zorgvuldig. Rustig, beheerst, bijna zacht. Maar wie goed luistert, hoort tussen de zinnen door hoe zwaar het leven met een ernstig z!eke partner op haar weegt. In haar openhartige relaas vertelt ze over liefde die blijft, maar ook over een huwelijk dat tot het uiterste wordt getest door onzekerheid, angst en een toekomst die niet langer vanzelfsprekend is.
“Het is niet dat de liefde verdwenen is,” benadrukt Birgit. “Maar z!ekte verandert alles. Ze neemt ruimte in, elke dag opnieuw. En daardoor is niets nog vanzelfsprekend.”
Leven van dag tot dag
Voor de buitenwereld oogt Birgit sterk. Ze blijft glimlachen, presenteert, praat helder en dankbaar over haar leven. Ze noemt elke dag die ze samen met haar man René heeft “een cadeau”. Maar achter dat woord schuilt een andere realiteit. Want cadeaus zijn normaal gesproken iets om naar uit te kijken. Dit cadeau komt met een constante schaduw.
De z!ekte van René verloopt grillig. Er zijn betere dagen, waarop hoop voorzichtig opflakkert, gevolgd door momenten waarop alles weer instort. Die voortdurende onzekerheid zet het leven op pauze. Plannen maken voelt bijna zinloos. Vooruitkijken wordt vervangen door overleven.
“Je denkt niet meer in maanden of jaren,” legt Birgit uit. “Je denkt in dagen. Soms zelfs in uren. Het leven bestaat uit fragmenten.”
Wanneer z!ekte het huwelijk overneemt
Wat veel mensen onderschatten, is hoe diep z!ekte kan ingrijpen in een relatie. Niet alleen praktisch – z!ekenhuisbezoeken, vermoeidheid, zorg – maar vooral emotioneel. Birgit beschrijft hoe haar huwelijk langzaam van vorm is veranderd.
Gesprekken worden functioneel. Het gaat over medicijnen, afspraken, energie. Toekomstplannen verdwijnen geruisloos naar de achtergrond. Discussies worden ingeslikt, niet omdat ze er niet zijn, maar omdat de rust bewaard moet blijven.
“Je wil elkaar sparen,” zegt ze. “Je denkt: dit is het moment niet. Maar als je te veel inslikt, blijf je ook vastzitten.”
Het huwelijk wordt een plek waar liefde en zorg hand in hand gaan, maar waar ook stilstand kan ontstaan. Niet uit onwil, maar uit angst. Angst om elkaar te belasten. Angst om het fragiele evenwicht te verstoren.
Eerlijkheid met grenzen
Birgit staat bekend als iemand die eerlijkheid hoog in het vaandel draagt. Ook in haar relatie wil ze niets onuitgesproken laten. Toch erkent ze dat zelfs eerlijkheid zijn grenzen kent.
“Sommige gedachten spreek je niet uit,” geeft ze toe. “Niet omdat ze er niet zijn, maar omdat ze te zwaar zijn om samen te dragen.”
Die woorden raken een gevoelige snaar. Want wat is beter in een huwelijk dat onder druk staat: alles delen, of soms zwijgen uit liefde? Birgit heeft daar geen pasklaar antwoord op. Ze weet alleen dat ze elke dag opnieuw moet afwegen wat ze deelt en wat ze voor zichzelf houdt.
“Zwijgen is niet altijd afstand,” zegt ze. “Soms is het bescherming.”
De rol van angst
Angst is een stille, maar constante aanwezigheid. Angst voor wat komt. Angst voor verlies. Angst om straks alleen verder te moeten. Birgit benoemt die gevoelens voorzichtig, maar ze zijn er.
“Je wordt geconfronteerd met vragen waar je geen antwoord op wilt,” zegt ze. “En toch dringen ze zich op.”
Wat als het erger wordt? Wat als dit het moment is dat alles kantelt? Die gedachten sluipen binnen op momenten dat niemand het ziet: ’s nachts, in de auto, tijdens een ogenschijnlijk gewone dag.
Kleine gebaren, grote betekenis
Te midden van die onzekerheid zijn het juist de kleine momenten die tellen. Geen grote liefdesverklaringen, maar een blik, een aanraking, een onverwacht gebaar.
Birgit vertelt over een eenvoudig kaartje dat ze ontving. Geen lange tekst, geen dramatische woorden. Juist die eenvoud raakte haar diep.
“Het herinnerde me eraan waarom we dit samen doen,” zegt ze. “Maar ook hoe broos alles is.”
Dat kaartje werd een symbool. Van verbondenheid, maar ook van vergankelijkheid. Het besef dat alles wat vanzelfsprekend leek, dat niet meer is.
De buitenwereld begrijpt het niet altijd
Hoewel Birgit veel steun ervaart, merkt ze ook dat de buitenwereld niet altijd begrijpt wat het betekent om te leven met een ernstig z!eke partner. Goedbedoelde opmerkingen als “je moet positief blijven” of “geniet van elk moment” kunnen soms juist extra druk leggen.
“Mensen bedoelen het lief,” zegt ze. “Maar soms mag het ook gewoon zwaar zijn.”
Want naast dankbaarheid is er ook verdriet. Naast liefde is er ook rouw om het leven dat niet meer geleefd kan worden zoals ooit gedacht.
Liefde zonder garanties
Wat Birgit’s verhaal zo krachtig maakt, is de eerlijkheid waarmee ze erkent dat liefde geen garanties biedt. Liefde kan veel dragen, maar niet alles oplossen. Het kan z!ekte niet wegnemen, angst niet volledig stillen en onzekerheid niet laten verdwijnen.
“Liefde is er,” zegt ze. “Maar ze moet soms vechten tegen dingen die groter zijn dan wij.”
En toch blijft ze. Elke dag opnieuw. Niet uit plicht, maar uit verbondenheid. Uit een keuze die steeds opnieuw gemaakt moet worden.
Een huwelijk in een andere vorm
Het huwelijk dat Birgit en René nu leven, lijkt niet meer op het huwelijk dat ze ooit begonnen. Het is soberder, fragieler, intenser. Minder toekomstgericht, meer gericht op het nu.
“Het is anders,” zegt Birgit. “Maar het is nog steeds van ons.”
Misschien is dat wel de kern van haar verhaal: liefde verandert van vorm, maar verdwijnt niet. Zelfs wanneer z!ekte alles overschaduwt, blijft er iets overeind. Soms klein, soms breekbaar, maar aanwezig.
Geen afgerond verhaal
Birgit Van Mol presenteert geen afgerond verhaal met een duidelijke conclusie. Er is geen oplossing, geen moraal, geen belofte dat alles goed komt. Haar relaas is juist zo aangrijpend omdat het onaf is. Omdat het leven dat zij beschrijft, zich nog steeds afspeelt.
“Je leert leven met onzekerheid,” zegt ze. “Niet omdat je het wilt, maar omdat je geen keuze hebt.”
En misschien is dat de meest eerlijke boodschap die ze kan geven. Dat liefde niet altijd groots en meeslepend is, maar soms stil, moe en kwetsbaar. En dat ook dát liefde is.