Actueel
Voormalig VTwonen-kandidaat vertelt wat kijkers niet weten over het programma
Oud-deelneemster Fleurie over VTWonen: Weer verliefd op je huis: “Je hebt echt meer inspraak dan mensen denken”
Morgenavond staat er weer een nieuwe aflevering van VTWonen: Weer verliefd op je huis op de planning. Het populaire woonprogramma zorgt steevast voor hoge kijkcijfers én voor de nodige gespreksstof. Zo ook vorige week, toen deelnemers Denise en René openlijk hun teleurstelling uitten over het eindresultaat van hun make-over.
Maar niet iedereen kijkt met dezelfde gevoelens terug op het programma. Oud-deelneemster Fleurie deed vier jaar geleden mee met haar partner John en heeft een heel andere ervaring. In gesprek met Veronica Superguide vertelt ze eerlijk over de selectieprocedure, de kosten en de rol van de deelnemers zelf.
Een make-over met lef
Fleurie en John wonen samen met hun twee kinderen in Aalsmeer. Toen ze zich vier jaar geleden aanmeldden voor het programma, woonden ze al geruime tijd in hun huidige woning, maar hun interieur voelde niet meer inspirerend aan.
“Het kon allemaal wel wat frisser en gezelliger,” vertelt Fleurie. “We hadden zelf niet de tijd en inspiratie om het goed aan te pakken, dus toen we zagen hoe mooi het bij onze buren was geworden, dachten we: waarom niet?”
Hun buren waren namelijk eerder te zien geweest in VTWonen: Weer verliefd op je huis, en het eindresultaat had grote indruk gemaakt.
“Het was zó mooi geworden dat we de stoute schoenen aantrokken,” lacht ze.
Waarom kiezen voor televisie in plaats van een stylist?
Veel mensen vragen zich af waarom stellen niet gewoon een interieurstylist inhuren in plaats van op televisie te gaan. Fleurie begrijpt die vraag wel, maar voor haar was het verrassingselement juist de reden om mee te doen.
“Het idee dat je pas op het einde je nieuwe huis ziet, is zó spannend. Dat maakt het ook bijzonder,” legt ze uit. “Je laat het los en vertrouwt erop dat het team er iets prachtigs van maakt.”
Volgens Fleurie hadden ze achteraf dan ook geen moment spijt van hun deelname. Hun ervaring was zelfs zó positief dat ze het programma warm aanbeveelt aan anderen.
“Het was een geweldig avontuur. We hebben er echt een thuisgevoel aan overgehouden.”
“Ik snap niet hoe René door de selectie is gekomen”
Fleurie volgde met verbazing de aflevering van vorige week, waarin deelnemers Denise en René zich teleurgesteld toonden over hun verbouwing. Vooral René uitte stevige kritiek op het resultaat.
“Ik vraag me eerlijk gezegd af hoe iemand als René door de screening is gekomen,” zegt Fleurie. “Hij komt over als iemand die graag alles onder controle houdt. En dat werkt niet goed bij een programma waarin je een groot deel van de regie moet loslaten.”
Volgens haar zou het programma tijdens de selectieprocedure beter kunnen inschatten wat kandidaten verwachten.
“Ze zouden eigenlijk moeten vragen: Wat verwacht u precies? Wanneer bent u tevreden? Als dat helder is, kun je ook beter bepalen of het programma bij iemand past.”
Meer inspraak dan mensen denken
Hoewel veel kijkers denken dat deelnemers nauwelijks iets te zeggen hebben over het eindresultaat, vertelt Fleurie dat het tegendeel waar is.
“Je hebt echt behoorlijk wat inspraak,” benadrukt ze. “We mochten allebei een moodboard maken met onze favoriete stijlen, kleuren en materialen. En je geeft ook door welke spullen belangrijk voor je zijn.”
Bij Fleurie stonden de piano en het lampje van haar oma hoog op de lijst.
“Dat lampje heeft voor mij emotionele waarde, en het team heeft daar rekening mee gehouden. Het stond gewoon weer in de kamer na de make-over.”
Daarnaast mochten ze aangeven wat ze wilden verbeteren.
“Onze woonkamer was vrij donker. We wilden meer licht en rust, omdat we er ook vaak werkten. Dat is precies gelukt.”
Grenzen aangeven hoort erbij
Volgens Fleurie mag je ook duidelijk zeggen wat je absoluut níet wilt.
“Wij hebben meteen gezegd: geen laminaat, alsjeblieft,” zegt ze lachend. “En daar hielden ze zich netjes aan.”
Ze vertelt dat de gesprekken met het team uitgebreid zijn en dat er goed wordt geluisterd.
“Mensen denken dat het een kwestie is van: je geeft de sleutel af en wacht af. Maar in werkelijkheid heb je veel contact. Ze willen echt weten wat bij jou past.”
Keuzevrijheid in stylisten
Bij Fleurie en John kwam styliste Marianne over de vloer — een bewuste keuze. Deelnemers mogen namelijk zelf een voorkeur opgeven voor de stylist die hun huis gaat aanpakken.
“Wij kozen voor Marianne omdat haar stijl goed paste bij ons jaren ’30-huis,” vertelt Fleurie. “Ze combineert klassiek en modern op een rustige manier. Dat sprak ons aan.”
De styliste die bij René en Denise langskwam, was Fietje. Volgens Fleurie zou dat deels de verklaring kunnen zijn voor het verschil in tevredenheid.
“Elke stylist heeft zijn eigen handtekening. Frans, bijvoorbeeld, is veel gedurfder in zijn keuzes. Dat zou ik zelf niet aandurven, maar anderen vinden dat juist geweldig.”
Kosten en bijdrage
Een veelgestelde vraag is hoeveel deelnemers zelf moeten betalen. Fleurie is daar open over.
“Wij betaalden destijds 7.500 euro,” vertelt ze. “Dat was omdat de keuken niet werd aangepakt. Alleen de woonkamer kreeg een make-over.”
Voor dat bedrag kregen ze nieuwe meubels, schilderwerk, accessoires, een maatwerkbureau en zelfs kunst aan de muur.
“Alles bij elkaar genomen zijn wij er eigenlijk nog best goedkoop vanaf gekomen,” zegt ze nuchter.
Tegenwoordig ligt het minimumbedrag voor deelname hoger. Uit het huidige aanmeldformulier blijkt dat kandidaten minstens 15.000 euro moeten bijdragen aan de verbouwing.
“Dat vind ik eerlijk,” zegt Fleurie. “Het is een grote productie, en je krijgt professionele begeleiding, vakmensen en meubels van hoge kwaliteit. Daar hangt nu eenmaal een prijskaartje aan.”
Over de klacht van Denise en René, die naar verluidt 40.000 euro betaalden, wil ze zich niet uitspreken.
“Iedere verbouwing is anders. Wat de een veel vindt, is voor de ander een investering waar je jaren plezier van hebt.”
Een ervaring om nooit te vergeten
Als Fleurie terugdenkt aan hun deelname, overheerst vooral trots.
“Het was zó leuk om dat moment te hebben waarop je voor het eerst binnenstapt. De camera’s, de spanning, de geur van verf — en dan dat gevoel: dit is óns huis, maar dan mooier dan ooit.”
Ze kijkt de afleveringen van het programma nog steeds graag terug.
“Je ziet mensen die soms voor het eerst in jaren weer blij zijn met hun huis. Dat is toch prachtig? Ik snap dat het niet altijd voor iedereen perfect uitpakt, maar voor ons was het een van de leukste ervaringen ooit.”
Spannende aflevering op komst
Of de nieuwe aflevering van morgenavond weer tot discussie zal leiden, is nog maar de vraag. Het programma blijft populair omdat het emoties losmaakt — van bewondering tot verbazing.
Voor Fleurie is er één duidelijke les:
“Als je meedoet, moet je durven loslaten. Vertrouw op het team en onthoud: ze willen het écht mooi voor je maken. Dan wordt het vaak beter dan je zelf had kunnen bedenken.”
Gioia, de geliefde hond van Monique Westenberg, zet onverwachte stap richting herstel na zware periode
De afgelopen maanden stonden voor Monique Westenberg volledig in het teken van zorg, angst en hoop. Haar hond Gioia, al jaren een belangrijk en geliefd deel van haar gezin, ging door een extreem zware tijd. Wat begon als een medische tegenslag, groeide uit tot een rollercoaster van emoties waarin Monique – openhartig zoals we haar kennen – haar volgers stap voor stap meenam.
Het verhaal van Gioia raakte duizenden mensen, niet alleen omdat het gaat om een huisdier, maar vooral door de manier waarop Monique beschrijft hoe diep de band tussen mens en dier kan zijn. En hoe broos het leven soms aanvoelt wanneer een dierbare onverwachts verzwakt. Toch kwam er een wending die niemand had durven voorspellen.
Een tweede diagnose die alles veranderde
In september deelde Monique een bericht dat insloeg bij haar volgers: bij Gioia was opnieuw een mastceltumor gevonden. Dat betekende dat de hond, voor de tweede keer, een intensieve chemobehandeling van acht weken moest ondergaan.
Wie Monique langer volgt, weet hoe groot haar liefde is voor haar dieren. De diagnose kwam dan ook als een schok. Maar Monique besloot er vol voor te gaan, samen met haar gezin en de dierenartsen die Gioia al langere tijd begeleiden.
De behandeling was zwaar, maar Gioia zette door. Toch bleef Monique eerlijk over haar zorgen: ze wist dat zo’n kuur veel vraagt van het lichaam van een hond. De weken daarna leefde ze tussen hoop en realiteit, vastbesloten om Gioia door deze moeilijke periode heen te helpen.
Een Halloweenavond die anders liep dan verwacht
Aanvankelijk leek Gioia de behandeling redelijk te verdragen, maar enkele dagen geleden sloeg de stemming volledig om. Monique vertelt op Instagram dat wat een gezellige Halloweenavond had moeten worden, ineens in het teken kwam te staan van grote zorgen.
Gioia kreeg hoge koorts, had duidelijk pijn en reageerde nauwelijks nog. Monique reed onmiddellijk naar de dierenkliniek, waar de hond direct aan het infuus werd gelegd. Een angstige nacht volgde – een nacht vol onzekerheid, waarin Monique moest toezien hoe haar trouwe viervoeter zichtbaar aan kracht verloor.
Pas de volgende dag kwam er duidelijkheid. Gioia bleek een ontsteking te hebben. Een op zichzelf behandelbare complicatie, maar door de chemobehandeling was haar lichaam zo verzwakt dat ze nauwelijks weerstand had om deze nieuwe tegenslag aan te kunnen.
Monique schreef dat ze haar
hondje niet meer herkende:
“Toen ik haar zag, keek ze
dwars door me heen. Ze piepte, was gedesoriënteerd, wilde niet eten
en kon nauwelijks staan. Met een gebroken hart ging ik naar huis,
met in mijn gedachten dat ik de volgende dag misschien een
onmogelijke keuze moest maken.”
Het zijn woorden die door merg en been gaan, herkenbaar voor iedereen die ooit een dier heeft zien worstelen met gezondheid.
De dag waarop alles nóg slechter leek te worden
De daaropvolgende dag verslechterde Gioia’s toestand verder. Ze was volledig uitgeput en reageerde nauwelijks meer op prikkels. Volgens de artsen was het enorm spannend welke kant het zou opgaan. Monique hield rekening met élk scenario, al wilde ze dat eigenlijk niet.
Toch bleef ze bij haar hond, bleef ze praten, bleef ze hopen – hoe klein de kans ook leek. En toen gebeurde iets wat niemand had verwacht.
Een onverwacht teken van leven
Op een moment waarop Monique geen enkel signaal meer kreeg dat Gioia zich beter voelde, ontving zij plots een filmpje van de kliniek. Tot haar verbazing zag ze haar hond staan. Niet stevig, niet stabiel, maar ze stond.
Dat kleine moment betekende
alles.
“Ze probeerde te lopen, maar
ze stond. Ze was tot leven gekomen. Met tranen ben ik gaan slapen.
Zou ze het dan toch redden?”
De antibiotica die ze had gekregen, bleek aan te slaan. Eindelijk kwam er een beetje lucht.
De dag erna gebeurde opnieuw iets hoopgevends: Gioia kwispelde en probeerde naar Monique toe te komen. Ze at zelfs een stukje rosbief – haar eerste hapje in dagen. Monique schreef dat haar meisje een beetje terugkwam, en dat moment gaf haar nieuwe kracht om door te gaan.
De koorts zakt en de sprankeling keert terug
Weer een dag later bleek de koorts verdwenen. Het was alsof er langzaam een gordijn werd geopend en de lichtstraal van herstel naar binnen viel. Toen Monique die avond de kliniek binnenstapte, zag ze Gioia al op haar wachten.
“Haar reactie was onbeschrijflijk. Mijn meisje had weer sprankeling in haar ogen.”
Na vijf dagen vol tranen, slapeloze nachten, onmacht en diepe angst, volgde eindelijk goed nieuws: Gioia mocht mee naar huis.
Monique in tranen van opluchting: ‘Welkom thuis, mijn hart’
Monique sloot haar update af
met woorden die de opluchting en dankbaarheid perfect
samenvatten:
“Vandaag mocht ik haar
ophalen, met tranen van geluk. Welkom thuis, mijn hart.”
De periode die achter hen ligt, was intens en emotioneel. Niet alleen voor Monique en haar gezin, maar ook voor de duizenden mensen die op sociale media met haar meeleefden. Het verhaal van Gioia toont opnieuw aan hoe bijzonder de band is tussen mens en dier, en hoe hoop soms precies op het moment komt waarop je het niet meer verwacht.
Waarom dit verhaal zoveel mensen raakt
De openheid van Monique zorgt ervoor dat velen zich herkennen in haar emoties. Het gaat niet alleen over een z!eke hond, maar over liefde, loyaliteit, zorg en de angst om iets dierbaars kwijt te raken.
Bovendien laat dit verhaal zien hoe belangrijk goede veterinaire zorg is en hoe intensief herstel voor dieren kan zijn. Door haar verhaal te delen, helpt Monique anderen die in soortgelijke situaties zitten zich minder alleen te voelen.
Voorzichtig vooruit kijken
Hoewel Gioia nu weer thuis is, zal haar herstel aandacht en rust vragen. Monique benadrukt dat dit pas het begin is van een langere fase van zorg en monitoring. Maar dat Gioia overeind krabbelde op een moment dat niemand het nog verwachtte, geeft hoop voor de komende tijd.
Haar veerkracht en het doorzettingsvermogen van Monique vormen samen een indrukwekkend verhaal — één dat laat zien hoe sterk de band tussen mens en dier kan zijn.