Actueel
Verschrikkelijk nieuws over Youp van t´Hek: ´Met 60 km/u aangereden door fatbike!´
Youp van ’t Hek is in Amsterdam betrokken geraakt bij een ernstig verkeersincident. De cabaretier werd aangereden door een fatbike terwijl hij op zijn fiets door de grachtengordel reed. Het voorval liep gelukkig zonder ernstige verwondingen af, maar de verbale reactie van de bestuurder schoot bij Youp in het verkeerde keelgat.
Gevaarlijke situatie
Tijdens een optreden in de talkshow van Renze Klamer vertelde Youp over het incident. “Ik ben er laatst bijna door eentje d00dgereden,” zei hij met zijn kenmerkende gevoel voor drama. De tafelgenoten, inclusief gastheer Renze, schrokken zichtbaar van de onthulling. Youp gaf aan dat het ongeluk zich afspeelde op de hoek van de Spiegelstraat en de Prinsengracht, een druk kruispunt in het centrum van de stad.
Belediging na de klap
Wat de situatie voor Youp nog schrijnender maakte, was de reactie van de bestuurder. “En daarna riep-ie: ‘Hé, oude k@nkerbejaarde.’ En toen reed-ie door.” De cabaretier reageerde met cynisme en zelfspot: “Hij had misschien ook wel gelijk. Ik weet het niet.” Ondanks de klap wist Youp zichzelf weer op te rapen en zijn weg te vervolgen.
Hoge snelheid
Volgens Youp reed de fatbike-bestuurder met een snelheid van 50 tot 60 kilometer per uur op hem in. “Ik weet het niet, het ging heel snel,” verklaarde hij. Hoewel hij niet ernstig gewond raakte, was de impact groot genoeg om hem van zijn fiets te slaan. De cabaretier erkende dat hij mogelijk zelf ook niet helemaal goed uitkeek, maar benadrukte dat de snelheid van de fatbike veel te hoog was voor een drukke binnenstad.
Amsterdam en de fatbike-problematiek
Fatbikes zijn de laatste tijd steeds vaker in het nieuws vanwege gevaarlijke situaties in het verkeer. Vooral in Amsterdam zorgen de brede banden en hoge snelheden van deze fietsen voor problemen. Regelmatig worden voetgangers en fietsers geconfronteerd met jonge bestuurders die zich weinig aantrekken van verkeersregels.
Youp weigert een helm
Ondanks de schrik van het ongeluk blijft Youp trouw aan zijn principes. “Als ze een helmplicht gaan instellen, zie je mij niet meer op de fiets. Echt niet,” liet hij duidelijk weten. De mogelijke invoering van een helmplicht voor e-bikes en fatbikes is een veelbesproken onderwerp, maar Youp is niet van plan zich daaraan te conformeren.
Oproep tot maatregelen?
Het incident roept opnieuw vragen op over de verkeersveiligheid in Amsterdam en de rol van fatbikes. Moeten er strengere regels komen? Een maximumsnelheid? Of is het tijd om fatbikes uit de binnenstad te weren? Het debat hierover laait steeds vaker op, vooral nu bekende Nederlanders zoals Youp van ’t Hek ermee te maken krijgen.
Wat vindt het publiek?
De aanrijding met Youp van ’t Hek is een nieuw voorbeeld van de groeiende problemen rond fatbikes in Nederland. Zijn verhaal zal ongetwijfeld bijdragen aan de discussie over verkeersveiligheid en regelgeving rondom deze snelle tweewielers. Wat vindt u? Moet de overheid ingrijpen?
Actueel
Isa Hoes en haar zoon Merlijn worden geraakt door een groot verlies: ‘We moeten hierover spreken’
Isa Hoes stond maandag stil bij een datum die voor haar elk jaar opnieuw beladen is. Het is precies vijftien jaar geleden dat haar man Antonie Kamerling op 44-jarige leeftijd uit het leven verdween. Een moment dat voor altijd een breuklijn vormt in haar leven, maar ook in dat van hun kinderen Merlijn en Vlinder. Op sociale media deelde Isa een ingetogen, maar krachtige boodschap die bij veel mensen diep binnenkwam.
“Nog steeds geliefd – nog steeds gemist. 6 oktober 2010,” schreef Isa bij een foto van Antonie. Op het beeld is hij te zien in een auto, lachend, ontspannen, een moment zoals hij door velen herinnerd wordt. Geen lange tekst, geen uitleg. Alleen die paar woorden, die voor haar alles zeggen – en voor duizenden volgers herkenbaar voelen.
Een liefde die begon voor de camera’s
Isa Hoes en Antonie Kamerling leerden elkaar kennen in 1990 op de set van Goede Tijden, Slechte Tijden. Het was het begin van een van de bekendste liefdesverhalen uit de Nederlandse televisiegeschiedenis. Wat begon als een professionele samenwerking, groeide al snel uit tot een diepe band. De chemie tussen hen was niet alleen op het scherm voelbaar, maar ook daarbuiten.
Hun relatie ontwikkelde zich in een tijd waarin ze beiden aan het begin stonden van hun carrière. Ze groeiden samen, zowel persoonlijk als professioneel. In 1997 bezegelden ze hun liefde met een huwelijk in Italië, omringd door familie en vrienden. Later werden ze ouders van twee kinderen: Merlijn en Vlinder. Voor de buitenwereld leken ze het perfecte plaatje: succesvol, geliefd en hecht.
Maar achter dat beeld schuilde ook kwetsbaarheid. Antonie stond bekend als een intense, gevoelige man, iemand die diep kon voelen en leven. Juist die eigenschappen maakten hem zo geliefd als acteur, maar zorgden ook voor innerlijke strijd.
Vijftien jaar later: het gemis blijft
Vijftien jaar na het verlies is het verdriet niet verdwenen. Dat laat Isa met haar korte boodschap zien. Het gemis is er nog steeds, maar het heeft een andere vorm gekregen. Waar de eerste jaren vaak werden gekenmerkt door rauwe pijn en overleven van dag tot dag, is er nu ruimte voor herinnering, liefde en stilte.
Isa heeft in de jaren na het verlies vaker open gesproken over r0uw. Ze beschreef hoe r0uw geen rechte lijn is, maar een proces dat zich blijft ontwikkelen. Soms sluimert het op de achtergrond, soms komt het onverwacht naar voren. Een datum, een geur, een liedje of een foto kan alles weer even dichtbij brengen.
Met haar post laat Isa zien dat herinneren niet hetzelfde is als vastzitten in verdriet. Het is een manier om iemand die er niet meer is een plek te blijven geven in het leven van nu.
Zoon Merlijn: van afsluiten naar toelaten
Ook zoon Merlijn Kamerling stond op deze dag stil bij zijn vader. Hij deelde een openhartige en persoonlijke tekst die veel mensen raakte. Daarin beschrijft hij hoe hij jarenlang zijn gevoelens op afstand hield.
“Vandaag, precies vijftien jaar geleden, verloor ik mijn vader. Bijna tien jaar lang heb ik de deur dichtgedaan voor mijn verdriet,” schreef Merlijn. “Ik deed er alles aan om hem te vergeten, om maar niet te hoeven voelen wat ik miste.”
Die woorden laten zien hoe r0uw zich bij iedereen anders manifesteert. Waar sommigen direct hun emoties toelaten, kiezen anderen – zeker op jonge leeftijd – voor afsluiten als overlevingsstrategie. Voor Merlijn was dat een manier om door te kunnen gaan, om niet overspoeld te worden door gevoelens die te groot waren.
Een keerpunt in het r0uwproces
Volgens Merlijn kwam er pas echt verandering toen hij in 2020 begon te schrijven aan zijn boek. Dat moment markeerde een keerpunt. Door woorden te geven aan wat jarenlang onuitgesproken bleef, kwam er ruimte voor verwerking.
“Dat was het begin van een proces, een proces van r0uw,” schrijft hij. “Iets wat vandaag de dag voor zoveel mensen herkenbaar is.”
Merlijn benadrukt dat verlies niet verdwijnt. Het laat een litteken achter. Maar dat litteken verandert. Het wordt onderdeel van wie je bent, zonder dat het je volledig bepaalt. “Het verlies blijft een litteken. Maar het litteken verandert. Het wordt draaglijker. En, hoe gek het ook klinkt: het wordt écht beter.”
Die woorden bieden troost, niet alleen aan hemzelf, maar ook aan anderen die met verlies te maken hebben. Ze laten zien dat r0uw niet betekent dat je vast blijft zitten in verdriet, maar dat het mogelijk is om opnieuw betekenis, kracht en zelfs rust te vinden.
Een blijvende plek in het leven
Voor Isa, Merlijn en Vlinder blijft Antonie een vaste plek innemen in hun leven. Niet als iemand die alleen wordt herdacht op een specifieke datum, maar als iemand die verweven is met wie zij zijn. In verhalen, herinneringen, karaktertrekken en kleine dagelijkse momenten.
Isa heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een krachtige stem in het gesprek over r0uw en verlies. Ze spreekt eerlijk over de complexiteit ervan, over hoe je tegelijk verder kunt leven én iemand kunt blijven missen. Haar openheid heeft veel mensen geholpen die zich in soortgelijke situaties bevinden.
Reacties vol herkenning en respect
Onder de Instagram-post van Isa stroomden de reacties binnen. Niet sensatiebelust, maar warm, respectvol en meelevend. Veel mensen deelden hun eigen ervaringen met verlies, anderen lieten simpelweg een hartje of een korte boodschap achter. Het laat zien hoeveel impact Antonie Kamerling nog altijd heeft, niet alleen als acteur, maar als mens.
Ook de woorden van Merlijn werden breed gedeeld en geprezen om hun eerlijkheid. Ze raken een universeel gevoel: het zoeken naar een manier om om te gaan met iets wat je niet kunt veranderen.
Liefde stopt niet bij afscheid
Vijftien jaar na die bewuste dag is één ding duidelijk: liefde stopt niet wanneer iemand verdwijnt uit het dagelijkse leven. Ze verandert van vorm, maar blijft bestaan. In herinneringen, in woorden, in stiltes en in momenten van reflectie.
Isa Hoes laat met haar ingetogen eerbetoon zien dat je iemand kunt blijven liefhebben zonder vast te blijven zitten in verdriet. En Merlijn laat zien dat r0uw geen eindpunt kent, maar een proces is dat je – op je eigen tempo – kunt aangaan.
Samen schetsen ze een beeld van verlies dat pijnlijk is, maar ook menselijk, herkenbaar en uiteindelijk draaglijk. En precies daarin schuilt de kracht van hun woorden.