Actueel
Patty Brard fatshamet Paul de Leeuw: ‘Hij ziet eruit als een Chinees hangbuikzwijn´
Het programma Ranking the Stars zorgt opnieuw voor ophef, dit keer door een opmerking van Patty Brard richting presentator Paul de Leeuw. Tijdens een discussie over uiterlijke veranderingen kon Patty het niet laten om een sneer te maken over Pauls gewicht. Haar opmerking over een “Chinees biggetje” schiet bij veel kijkers in het verkeerde keelgat.
RTL ondermijnt eigen boodschap
De terugkeer van Ranking the Stars blijkt een controversiële zet van RTL, dat eerder juist pleitte voor een positiever televisieklimaat. Televisiebaas Peter van der Vorst introduceerde de slogan “Start Loving, Stop Hating, Be Sweet”, maar de show lijkt die boodschap volledig onderuit te halen. Kijkers merken op dat het programma vooral draait om BN’ers die elkaar afkraken, waarbij fatshaming keer op keer de boventoon voert.
Zelfkritiek van Paul de Leeuw
In de bewuste aflevering gaat het gesprek over uiterlijke kenmerken die de deelnemers aan zichzelf zouden willen veranderen. Paul de Leeuw benoemt een diepe groef in zijn gezicht en noemt het zelfs gekscherend “het Suez-kanaal”. Hij geeft daarmee zelf al een komische draai aan zijn uiterlijk, maar de reactie van Patty Brard gaat veel verder dan een luchtige grap.
Patty’s pijnlijke sneer
Patty kan haar lach niet inhouden en reageert gevat: “Nou, ik weet nog wel meer wat er bij jou weg kan!” Paul probeert het gesprek serieus te houden en vraagt haar wat volgens haar zijn grootste probleem is. Op dat moment maakt Patty haar pijnlijke opmerking: “Nou, kijk even, zou ik zeggen. Over een Chinees biggetje gesproken!”
De toon van de opmerking, gecombineerd met het gelach van de andere deelnemers, maakt het moment extra pijnlijk.
Felle reacties van kijkers
Op sociale media is de kritiek niet mals. Veel kijkers vinden het onacceptabel dat Patty zulke opmerkingen maakt over iemands gewicht, zeker op nationale televisie. “Dit is geen humor meer, dit is gewoon pesten,” schrijft een kijker op X (voorheen Twitter). Anderen wijzen erop dat Paul de Leeuw zelf vaak harde grappen maakt, maar vinden dat het deze keer de grens overschrijdt.
Discussie over fatshaming in de media
De ophef rond Patty’s opmerking past in een bredere discussie over fatshaming in de media. Bekende Nederlanders worden regelmatig bekritiseerd vanwege hun uiterlijk, en vooral opmerkingen over gewicht roepen steeds vaker weerstand op. Hoewel programma’s als Ranking the Stars al jarenlang draaien om harde humor, vragen veel kijkers zich af of deze stijl nog wel van deze tijd is.
Geen excuses van Patty
Tot nu toe heeft Patty Brard niet gereageerd op de ophef. Paul de Leeuw lijkt de opmerkingen niet al te serieus te nemen, maar insiders beweren dat hij achter de schermen minder geamuseerd was. RTL heeft nog geen officiële verklaring gegeven, maar het incident zet de discussie over grensoverschrijdende humor opnieuw op scherp.
Moet RTL ingrijpen?
Het incident roept de vraag op of RTL meer verantwoordelijkheid moet nemen. Is het tijd om programma’s zoals Ranking the Stars aan te passen, of hoort dit gewoon bij de harde humor waar het programma om bekendstaat? Voor nu blijft de ophef voortduren en lijkt het erop dat Ranking the Stars opnieuw zijn reputatie als BN’er-pestshow waarmaakt.
Actueel
Ruben Van Gucht doet trieste onthulling over de geboorte van zijn zoon: “Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden”
Ruben Van Gucht openhartig over geboorte van zoon Mondo: “Dat moment blijft een klein litteken”
Voor buitenstaanders lijkt het leven van Ruben Van Gucht vaak gevuld met sport, reizen en televisie. Als sportjournalist en presentator is hij gewend om grote momenten van anderen te verslaan. Maar één van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn eigen leven, de geboorte van zijn zoon Mondo, kijkt hij tot vandaag met gemengde gevoelens op terug.
In een openhartig gesprek vertelt Van Gucht hoe de geboorte van zijn zoon, die hij samen heeft met voormalig topsportster Blanka Vlašić, anders verliep dan hij had gehoopt. Wat een van de mooiste momenten uit zijn leven had moeten worden, bleef voor hem ook een ervaring met een emotionele schaduwkant.
Een bijzondere periode voorafgaand aan de geboorte
De geboorte van Mondo vond plaats in Kroatië, het geboorteland van Blanka Vlašić. Voor het koppel was het een bijzondere periode, waarin verwachtingen, spanning en vreugde samenkwamen. Ruben had vooraf duidelijk aangegeven hoe belangrijk het voor hem was om bij de geboorte aanwezig te zijn.
Hij wilde het moment samen beleven, als ouders naast elkaar, en er vanaf het eerste ogenblik bij zijn. Volgens hem was dat ook de afspraak: wanneer de bevalling zou beginnen, zou hij worden opgehaald zodat hij het proces kon meemaken.
Omdat het om een geplande keizersnede ging, leek alles bovendien goed georganiseerd. De timing was bekend, en Ruben ging ervan uit dat hij het moment waarop zijn zoon ter wereld kwam van dichtbij zou meemaken.
Wachten zonder te weten wat er gebeurt
Op de ochtend van de bevalling bevond Ruben zich in het ziekenhuis, klaar voor wat een onvergetelijke ervaring moest worden. Terwijl Blanka werd voorbereid op de ingreep, moest hij wachten in een ruimte voor het personeel.
Hij ging ervan uit dat iemand hem zou komen halen zodra het zover was. Maar de tijd verstreek en er gebeurde niets. De onzekerheid begon te groeien. Wanneer zou het beginnen? En waarom kwam niemand hem ophalen?
Uiteindelijk besloot hij zelf navraag te doen. Hij kreeg te horen dat hij zich geen zorgen moest maken en dat men hem snel zou komen halen. Dat gaf hem even geruststelling, maar achteraf bleek dat het moment waarop zijn zoon werd geboren al voorbij was.
Een onverwacht eerste moment met zijn zoon
Niet veel later werd hij alsnog geroepen. In plaats van naar de operatiekamer gebracht te worden, kwam Ruben in een aparte ruimte terecht. Daar kreeg hij plots zijn zoon in de armen gedrukt.
Het was een overweldigend moment, maar ook een verwarrend moment. Hij stond alleen in een kamer, zonder zijn partner, zonder de gedeelde ontlading waar hij op had gehoopt. Het eerste contact met zijn zoon voelde bijzonder, maar tegelijkertijd incompleet.
Hij kon het moment niet delen met Blanka. Geen gezamenlijke blik, geen eerste woorden naar elkaar, geen omhelzing na de geboorte. Dat gemis is iets wat hem later meer is gaan bezighouden.
Het gemis van een gedeelde ervaring
Na enkele minuten moest hij zijn zoon alweer afgeven aan het personeel. Pas later zag hij Blanka terug, toen zij uit de operatiekamer werd gereden. Dat moment, waarop ze elkaar eindelijk konden vastpakken, was intens en emotioneel.
Toch voelde het voor Ruben anders dan hij zich altijd had voorgesteld. De geboorte van een kind wordt vaak gezien als een gedeelde ervaring die ouders dichter bij elkaar brengt. Voor hem ontbrak dat gezamenlijke begin.
Hij beschrijft het als een moment dat hem is “ontnomen”, niet uit kwade wil, maar door de manier waarop alles liep. Juist omdat het om zo’n uniek moment gaat, blijft dat gevoel hangen.
Invloed op zijn kijk op vaderschap
De ervaring heeft ook invloed gehad op hoe Ruben naar de toekomst kijkt. Hij geeft aan dat de gebeurtenis een rol speelt in zijn twijfels over een eventuele tweede keer vader worden.
Niet omdat hij geen liefde of geluk ervaart als vader — integendeel — maar omdat het gevoel blijft dat hij één van de meest bijzondere momenten in het ouderschap niet volledig heeft kunnen meemaken.
Voor hem voelt het alsof die kans misschien maar één keer voorbij komt in een mensenleven. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, laat dat een blijvende indruk na.
Een blijvend litteken, maar ook dankbaarheid
Ondanks de teleurstelling benadrukt Ruben dat hij vooral dankbaar is voor zijn zoon en voor het gezin dat hij samen met Blanka vormt. Het vaderschap zelf staat voor hem buiten kijf als een van de mooiste ervaringen in zijn leven.
Toch noemt hij het gemis een “klein litteken”. Niet iets dat overheerst, maar wel iets dat altijd aanwezig blijft wanneer hij terugdenkt aan die dag. Het is de gedachte dat hij zijn zoon niet daadwerkelijk heeft zien geboren worden, die hem blijft raken.
Openheid over kwetsbare momenten
De openheid waarmee Ruben over deze ervaring spreekt, raakt bij veel mensen een herkenbare snaar. Geboortes verlopen niet altijd zoals gepland, en verwachtingen botsen soms met de realiteit van medische procedures en praktische omstandigheden.
Door zijn verhaal te delen laat hij zien dat ook ogenschijnlijk mooie momenten complex kunnen zijn. Geluk en gemis kunnen naast elkaar bestaan, zelfs bij een gebeurtenis die normaal gesproken alleen met vreugde wordt geassocieerd.
Een nieuwe betekenis aan herinneringen
Vandaag kijkt Ruben vooral vooruit. De band met zijn zoon groeit elke dag, en de momenten die daarna volgden hebben nieuwe herinneringen gecreëerd die minstens zo waardevol zijn.
Toch blijft de geboorte van Mondo een gebeurtenis met twee kanten: een dag van groot geluk, maar ook een moment dat anders liep dan gehoopt. En juist die combinatie maakt het verhaal zo menselijk.
Zoals hij zelf aangeeft: sommige ervaringen verdwijnen nooit helemaal, maar krijgen na verloop van tijd een plaats. Niet als iets negatiefs, maar als onderdeel van het persoonlijke verhaal dat iemand vormt — als vader, partner en mens.