Actueel
Ophef rond Victor Reinier: hij vertrekt uit Flikken Maastricht 🙃😱
Na negentien seizoenen komt er een einde aan de rol van Victor Reinier in de immens populaire politieserie Flikken Maastricht. De acteur, die sinds de start van de serie in 2007 rechercheur Floris Wolfs speelde, stopt met zijn acteerwerk binnen de reeks. Producent Hollands Licht heeft dit nieuws bevestigd na uitspraken van Reinier bij RTL Boulevard. De beslissing komt na meldingen over een verstoorde werksfeer op de set.
Werksfeer en overleg met AVROTROS
Reinier, inmiddels 61 jaar, vormde jarenlang een iconisch duo met Angela Schijf, die de rol van Eva van Dongen vertolkt. Hoewel hij een vertrouwd gezicht was binnen de serie, werd het volgens Hollands Licht steeds moeilijker voor hem om de rol volwaardig te blijven vervullen.
“Er zijn klachten binnengekomen bij de producent, waarna gesprekken zijn gevoerd met zowel de melders als Victor zelf. In overleg met AVROTROS is uiteindelijk besloten om zijn personage niet te laten terugkeren in de serie,” aldus de producent.
Desondanks benadrukt Hollands Licht dat Reinier een enorme bijdrage heeft geleverd aan het succes van de serie. “Victor heeft zich al die jaren met volledige toewijding ingezet, zowel als hoofdrolspeler als regisseur.”
Reinier reageert op de ophef
In een korte verklaring aan het Algemeen Dagblad laat Reinier weten de aandacht rondom zijn vertrek te begrijpen. Toch geeft hij aan dat hij, door privéomstandigheden, momenteel geen verdere toelichting kan geven en tijdelijk afstand neemt van de media.
Geruchten over onenigheid met Angela Schijf
Volgens het Vlaamse showbizzmagazine Dag Allemaal zouden er spanningen zijn ontstaan tussen Reinier en zijn tegenspeelster Angela Schijf. Een conflict over een scenario zou ertoe hebben geleid dat Schijf overstuur de set verliet.
De Belgische krant Het Laatste Nieuws suggereerde vervolgens dat dit incident slechts een voorbeeld was van bredere spanningen op de set. Reinier wuifde de verhalen echter weg en reageerde luchtig: “Grappig, die geruchten. Ik heb met niemand problemen op de set.”
Niet de eerste acteur die vertrekt
Reinier is niet de eerste acteur die uit de serie wordt geschreven. Vorige maand maakte Tygo Gernandt bekend dat hij zijn rol in Flikken Maastricht moest opgeven na een incident in 2022. Hoewel er geen sprake was van grensoverschrijdend gedrag, erkende Gernandt dat hij te veel had gedronken en zich ongepast had gedragen.
“Het was dom en ik heb de gevolgen moeten dragen, waaronder het verlies van een geweldige rol,” verklaarde hij destijds op Instagram.
Veranderingen in de programmering
Flikken Maastricht wordt wekelijks op vrijdag uitgezonden op NPO 1. De geplande aflevering van afgelopen vrijdag werd echter uit de programmering gehaald vanwege de wedstrijd van de Oranjeleeuwinnen in de UEFA Nations League tegen Duitsland.
Wat de impact van Reinier’s vertrek op het verhaal zal zijn, is nog onduidelijk. Fans wachten gespannen af hoe de makers de afwezigheid van rechercheur Wolfs in de serie zullen verwerken. Eén ding is zeker: met het vertrek van Victor Reinier verliest Flikken Maastricht een van zijn bekendste gezichten.
Weet zeker dat er nu mensen gaan afhaken. Victor Reinier niet langer welkom op set van Flikken Maastricht
— FransLdeWit (@FransLDeWit) February 22, 2025
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.