Actueel
Ophef om beelden Alexia: “Dit kan niet natuurlijk zijn”
De Nederlandse prinsessen Amalia en Alexia liggen opnieuw onder een vergrootglas, ditmaal vanwege geruchten over hun gewichtsverlies. Het weekblad Story heeft een debat aangewakkerd door voor-en-na-foto’s van de prinsessen te publiceren en te suggereren dat ze mogelijk gebruik maken van Ozempic, een medicijn bedoeld voor diabetespatiënten dat populair is geworden als afslankmiddel. De beweringen hebben voor veel ophef gezorgd, niet alleen vanwege de prinsessen, maar ook door implicaties dat andere leden van de Koninklijke Familie betrokken zouden zijn.
Geruchten over gewichtsverlies
Het opvallende gewichtsverlies van prinses Amalia heeft de afgelopen maanden al tot veel speculaties geleid. Terwijl sommigen aannemen dat ze een strikt dieet en intensieve trainingssessies volgt onder begeleiding van een personal trainer, vinden critici de snelheid van haar transformatie verdacht. Journalist Wierd Duk sprak in De Telegraaf zijn twijfels uit en vroeg zich af of het resultaat wel op natuurlijke wijze is bereikt. Story lijkt die twijfels te delen en suggereert nu dat het populaire medicijn Ozempic een rol speelt.
Het weekblad beperkt zich niet tot Amalia, maar noemt ook prinses Alexia als mogelijke gebruiker van het afslankmiddel. “Er gaan hardnekkige geruchten dat sommige leden van de Koninklijke Familie gebruik maken van het afslankmedicijn,” schrijft het blad. Deze uitspraak heeft de discussie verder op scherp gezet.
Betrokkenheid van de hele familie?
Wat de zaak extra controversieel maakt, is de suggestie dat niet alleen de prinsessen, maar ook koning Willem-Alexander en koningin Máxima mogelijk betrokken zijn. Story stelt dat meerdere leden van de Koninklijke Familie in korte tijd aanzienlijk zijn afgevallen. Het blad beweert dat het gewichtsverlies van de vier Oranjes nauwelijks volledig op eigen kracht te verklaren is.
“Vergelijk foto’s van een half jaar geleden met recente beelden, en het verschil is onmiskenbaar,” aldus Story. Daarbij wijst het blad op de sociale verplichtingen van de Koninklijke Familie, waarbij uitgebreide diners en borrels een vast onderdeel zijn. “Met zulke verplichtingen lijkt het haast onmogelijk om dit resultaat zonder hulpmiddelen te bereiken,” concludeert het artikel.
Breder opgepikt door media
De publicatie van Story heeft inmiddels ook andere media bereikt. Onder meer Shownieuws heeft de geruchten besproken, wat de kwestie naar een breder publiek heeft gebracht. Hoewel er geen concrete bewijzen zijn dat de prinsessen of andere leden van de Koninklijke Familie Ozempic gebruiken, blijven de geruchten voer voor speculatie. De Koninklijke Familie heeft zelf geen uitspraken gedaan over het onderwerp en lijkt de storm te negeren.
Ozempic: een controversieel middel
Ozempic is een medicijn dat oorspronkelijk is ontwikkeld voor de behandeling van diabetes type 2. Het werkzame bestanddeel, semaglutide, reguleert de bloedsuikerspiegel en helpt patiënten gewicht te verliezen. Het middel heeft echter de afgelopen jaren aan populariteit gewonnen als afslankmiddel bij mensen zonder diabetes. Deze trend heeft geleid tot wereldwijde schaarste en kritiek, vooral omdat diabetespatiënten soms moeilijk toegang hebben tot het medicijn.
Het gebruik van Ozempic bij gezonde personen wordt steeds vaker bekritiseerd, omdat het kan leiden tot bijwerkingen zoals misselijkheid, diarree en een verhoogd risico op galstenen. Bovendien roept het ethische vragen op over de verantwoordelijkheid van invloedrijke personen, zoals leden van de Koninklijke Familie, om een gezond voorbeeld te stellen.
Reacties uit het publiek
De geruchten hebben uiteenlopende reacties opgeroepen bij het publiek. Sommige mensen spreken hun afkeuring uit over de vermeende keuze van de prinsessen voor een medicijn als Ozempic, terwijl anderen vinden dat hun persoonlijke gezondheid een privézaak is.
Een veelgehoorde kritiek is dat het gebruik van afslankmiddelen door bekende figuren zoals prinsessen Amalia en Alexia een verkeerd signaal kan afgeven, vooral aan jonge mensen. “Ze hebben een voorbeeldfunctie,” merkt een commentator op. “Als zij Ozempic gebruiken om af te vallen, wat voor boodschap geeft dat dan aan jongeren die worstelen met hun lichaamsbeeld?”
Aan de andere kant zijn er ook mensen die benadrukken dat er geen harde bewijzen zijn en dat de prinsessen het recht hebben om hun eigen keuzes te maken. “Laat ze met rust,” schrijft een supporter op sociale media. “Ze staan al genoeg onder druk.”
Het zwijgen van de Koninklijke Familie
Ondanks de geruchten en de publieke discussie blijft de Koninklijke Familie stil. Dit past in een bredere strategie om niet te reageren op speculatie in de media. Echter, het voortdurende zwijgen kan ook bijdragen aan de groeiende belangstelling en speculatie rondom het onderwerp.
Koninklijke families wereldwijd hebben vaker te maken met soortgelijke geruchten en kritiek. Het Britse koningshuis, bijvoorbeeld, heeft ook een geschiedenis van het vermijden van publieke reacties op controversiële onderwerpen. Toch kan de publieke druk soms leiden tot verklaringen of verduidelijkingen, zeker als het gaat om gezondheidsgerelateerde kwesties.
Een bredere discussie over lichaamsbeeld
De discussie rondom het vermeende gebruik van Ozempic door prinsessen Amalia en Alexia werpt een breder licht op maatschappelijke kwesties zoals lichaamsbeeld en de druk om er perfect uit te zien. In een tijdperk waarin sociale media een belangrijke rol spelen in het vormen van normen over schoonheid, staan publieke figuren zoals de prinsessen onder een enorme druk.
Het debat roept vragen op over hoe deze druk wordt aangepakt binnen invloedrijke families en wat voor voorbeeld zij willen stellen. Is het gebruik van hulpmiddelen zoals afslankmedicatie acceptabel, of moeten publieke figuren streven naar transparantie en eerlijkheid over hun keuzes?
Conclusie: Geruchten blijven speculatief
Hoewel de geruchten over het gebruik van Ozempic door prinsessen Amalia en Alexia breed worden besproken, ontbreekt er tot nu toe hard bewijs. De betrokkenheid van andere leden van de Koninklijke Familie maakt de discussie extra beladen, maar blijft eveneens speculatief.
De stilte van de Koninklijke Familie draagt bij aan de voortdurende belangstelling, maar het blijft de vraag of zij zich hierover zullen uitspreken. Ondertussen blijft de discussie rondom lichaamsbeeld en het gebruik van afslankmiddelen actueel, zeker in een tijd waarin publieke figuren steeds meer onder een vergrootglas liggen.
Wat denkt u? Moet de Koninklijke Familie reageren op deze geruchten, of hebben zij recht op privacy? Deel uw mening in de reacties.
Actueel
Ruben Van Gucht doet trieste onthulling over de geboorte van zijn zoon: “Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden”
Ruben Van Gucht openhartig over geboorte van zoon Mondo: “Dat moment blijft een klein litteken”
Voor buitenstaanders lijkt het leven van Ruben Van Gucht vaak gevuld met sport, reizen en televisie. Als sportjournalist en presentator is hij gewend om grote momenten van anderen te verslaan. Maar één van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn eigen leven, de geboorte van zijn zoon Mondo, kijkt hij tot vandaag met gemengde gevoelens op terug.
In een openhartig gesprek vertelt Van Gucht hoe de geboorte van zijn zoon, die hij samen heeft met voormalig topsportster Blanka Vlašić, anders verliep dan hij had gehoopt. Wat een van de mooiste momenten uit zijn leven had moeten worden, bleef voor hem ook een ervaring met een emotionele schaduwkant.
Een bijzondere periode voorafgaand aan de geboorte
De geboorte van Mondo vond plaats in Kroatië, het geboorteland van Blanka Vlašić. Voor het koppel was het een bijzondere periode, waarin verwachtingen, spanning en vreugde samenkwamen. Ruben had vooraf duidelijk aangegeven hoe belangrijk het voor hem was om bij de geboorte aanwezig te zijn.
Hij wilde het moment samen beleven, als ouders naast elkaar, en er vanaf het eerste ogenblik bij zijn. Volgens hem was dat ook de afspraak: wanneer de bevalling zou beginnen, zou hij worden opgehaald zodat hij het proces kon meemaken.
Omdat het om een geplande keizersnede ging, leek alles bovendien goed georganiseerd. De timing was bekend, en Ruben ging ervan uit dat hij het moment waarop zijn zoon ter wereld kwam van dichtbij zou meemaken.
Wachten zonder te weten wat er gebeurt
Op de ochtend van de bevalling bevond Ruben zich in het ziekenhuis, klaar voor wat een onvergetelijke ervaring moest worden. Terwijl Blanka werd voorbereid op de ingreep, moest hij wachten in een ruimte voor het personeel.
Hij ging ervan uit dat iemand hem zou komen halen zodra het zover was. Maar de tijd verstreek en er gebeurde niets. De onzekerheid begon te groeien. Wanneer zou het beginnen? En waarom kwam niemand hem ophalen?
Uiteindelijk besloot hij zelf navraag te doen. Hij kreeg te horen dat hij zich geen zorgen moest maken en dat men hem snel zou komen halen. Dat gaf hem even geruststelling, maar achteraf bleek dat het moment waarop zijn zoon werd geboren al voorbij was.
Een onverwacht eerste moment met zijn zoon
Niet veel later werd hij alsnog geroepen. In plaats van naar de operatiekamer gebracht te worden, kwam Ruben in een aparte ruimte terecht. Daar kreeg hij plots zijn zoon in de armen gedrukt.
Het was een overweldigend moment, maar ook een verwarrend moment. Hij stond alleen in een kamer, zonder zijn partner, zonder de gedeelde ontlading waar hij op had gehoopt. Het eerste contact met zijn zoon voelde bijzonder, maar tegelijkertijd incompleet.
Hij kon het moment niet delen met Blanka. Geen gezamenlijke blik, geen eerste woorden naar elkaar, geen omhelzing na de geboorte. Dat gemis is iets wat hem later meer is gaan bezighouden.
Het gemis van een gedeelde ervaring
Na enkele minuten moest hij zijn zoon alweer afgeven aan het personeel. Pas later zag hij Blanka terug, toen zij uit de operatiekamer werd gereden. Dat moment, waarop ze elkaar eindelijk konden vastpakken, was intens en emotioneel.
Toch voelde het voor Ruben anders dan hij zich altijd had voorgesteld. De geboorte van een kind wordt vaak gezien als een gedeelde ervaring die ouders dichter bij elkaar brengt. Voor hem ontbrak dat gezamenlijke begin.
Hij beschrijft het als een moment dat hem is “ontnomen”, niet uit kwade wil, maar door de manier waarop alles liep. Juist omdat het om zo’n uniek moment gaat, blijft dat gevoel hangen.
Invloed op zijn kijk op vaderschap
De ervaring heeft ook invloed gehad op hoe Ruben naar de toekomst kijkt. Hij geeft aan dat de gebeurtenis een rol speelt in zijn twijfels over een eventuele tweede keer vader worden.
Niet omdat hij geen liefde of geluk ervaart als vader — integendeel — maar omdat het gevoel blijft dat hij één van de meest bijzondere momenten in het ouderschap niet volledig heeft kunnen meemaken.
Voor hem voelt het alsof die kans misschien maar één keer voorbij komt in een mensenleven. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, laat dat een blijvende indruk na.
Een blijvend litteken, maar ook dankbaarheid
Ondanks de teleurstelling benadrukt Ruben dat hij vooral dankbaar is voor zijn zoon en voor het gezin dat hij samen met Blanka vormt. Het vaderschap zelf staat voor hem buiten kijf als een van de mooiste ervaringen in zijn leven.
Toch noemt hij het gemis een “klein litteken”. Niet iets dat overheerst, maar wel iets dat altijd aanwezig blijft wanneer hij terugdenkt aan die dag. Het is de gedachte dat hij zijn zoon niet daadwerkelijk heeft zien geboren worden, die hem blijft raken.
Openheid over kwetsbare momenten
De openheid waarmee Ruben over deze ervaring spreekt, raakt bij veel mensen een herkenbare snaar. Geboortes verlopen niet altijd zoals gepland, en verwachtingen botsen soms met de realiteit van medische procedures en praktische omstandigheden.
Door zijn verhaal te delen laat hij zien dat ook ogenschijnlijk mooie momenten complex kunnen zijn. Geluk en gemis kunnen naast elkaar bestaan, zelfs bij een gebeurtenis die normaal gesproken alleen met vreugde wordt geassocieerd.
Een nieuwe betekenis aan herinneringen
Vandaag kijkt Ruben vooral vooruit. De band met zijn zoon groeit elke dag, en de momenten die daarna volgden hebben nieuwe herinneringen gecreëerd die minstens zo waardevol zijn.
Toch blijft de geboorte van Mondo een gebeurtenis met twee kanten: een dag van groot geluk, maar ook een moment dat anders liep dan gehoopt. En juist die combinatie maakt het verhaal zo menselijk.
Zoals hij zelf aangeeft: sommige ervaringen verdwijnen nooit helemaal, maar krijgen na verloop van tijd een plaats. Niet als iets negatiefs, maar als onderdeel van het persoonlijke verhaal dat iemand vormt — als vader, partner en mens.